boeken, cavia talk, dieren, Frankrijk

Houtvoorraad

2 Comments

Onze goede brandhout is op, maar we hebben nog een schuur vol hout van 40 jaar geleden. De balkjes passen niet in onze cuisini?¬¨?Üre en daarom moeten ze in stukken worden gezaagd.
Terwijl ik de laatste keer van dit jaar het gras maaide, zaagde Siebe met de Helse Machine de balkjes op maat. Het hout is in kwaliteit niet te vergelijken met dat wat we van Jean-Pierre kopen. Alleen hout van de omgevallen kersenboom brandt zo goed, dat de kachel het ‘s morgens nog een beetje doet.


OI-Kers beklimt de kippenren

De zon blijft maar schijnen aan een blauwe hemel, die ‘s nachts glashelder de melkweg laat zien. Het wordt nu echt koud, maar gevroren heeft het hier nog niet, want de Oostindische Kers woekert nog vrolijk voort. Ik vond twee bossen paddestoelen tijdens het maaien, waar de buren hun hand niet voor in het vuur durfden te steken.
– Het kan best dat ze eetbaar zijn, maar we eten alleen de paddestoelen die we kennen.
Dat dacht ik wel, groot gelijk en jammer, want ze ruiken heerlijk. In ons paddestoelenboek wordt ernstig gewaarschuwd tegen de giftige soorten, die je hele spijsvertering blijvend kunnen ontwrichten, als je er tenminste niet aan dood gaat.


Jake slaapt tevreden tussen z’n dames

De cavia’s mogen – onder toezicht – overdag in de ren, maar gaan al na vijf minuten grazen op een kluitje in hun schuilhut zitten. Wat heb je daar nu weer aan? Blinde Jake is de meest actieve van het stel, niet gehinderd door enige kennis van zaken wat betreft de buitenwereld, kennelijk.

Morgen wordt er paardgereden bij de nieuwe eigenares van de manege in Saint S?©bastien. Ach, wat missen we R?©mi en Florence! Kom op, ze leek ons heel aardig, niet zaniken.

Frankrijk

Pleintjes

Geprikkeld door mijn Zola-obsessie van deze zomer, gingen Siebe en Saar een kijkje nemen op de Place de l’Assommoir, genoemd naar ?¬¨¬©?¬¨¬©n van de beroemdste romans van Zola. Dit pleintje zit midden in de multiculturele arbeiderswijk La Goutte d’Or, waar het verhaal van wasvrouw Gervaise Macquart zich voornamelijk afspeelt. De wijk heeft een eigen site.

De Swartjes hebben een gigantisch programma afgewerkt in die paar dagen: het Louvre voor de plaatjes, de Sacr?¬¨¬© Coeur voor het uitzicht, het nieuwe museum La Cit?¬¨¬© de l’architecture et du patrimoine, ze zijn met de V?¬¨¬©lib door Parijs gefietst, cadeautjes gekocht bij Lafayette, en ze hebben diep onder de grond de catacomben bekeken. Saar kwam met honderden foto’s thuis.


De likker, niet te verwarren met de slisser op de markt in Dun

Vandaag was het donderdag en dus marktdag. Nu hadden we eigenlijk bijna niets nodig, maar we konden het niet laten en gelukkig maar, want ik ben nu ook met gemeenteraadslid Jeannette on kissing terms, een sympathieke vrouw die de communale bibliotheek runt waar ik voor mijn p.r. en om Frans te oefenen altijd een paar keer per jaar boeken leen.
Tot mijn vreugde was Geitenmie zelf haar kaas weer aan het verkopen, we hadden haar in maanden niet gezien. Ik durfde er niet meer naar te vragen na mijn ervaring met de Slisser, die immers ook plotseling weg was en die zo’n fataal motorongeluk bleek te hebben gehad.
H?¬¨¬© ja, daar was ook de vrouw van de notaris, kus kus, en hoe gaat het en met uw man en de kinderen ook goed en wat een weertje, h?¬¨?Ü, zondag, de hele dag met onze snuit in de zon gezeten en gaan jullie nog paardrijden? Kortom, we zijn alw?¬¨¬©?¬¨¬©r thuis en bovendien gezellig de hele dag het integratieproces aan het verfinetunen of hoe noem je zoiets.

Haar schoonvader heeft een plein met z’n naam, nu niet echt de mooiste rotonde van Frankrijk, maar de beplanting is wel weer leuk gedaan. Vorig jaar lagen er gigantische pompoenen tussen. Wie zou dat toch bedenken? Het is gewoon een boerentuinbeplanting, dat is het.

familie, Frankrijk

Kredietcrisis


Ook Paris Hilton moet op de kleintjes letten

Op weg naar het station gingen we even langs de Aldi, die er feitelijk op 3 minuten vandaan ligt. We moesten nog even flink inslaan, want de gemiddelde supermarkt wordt onbetaalbaar, zoals al eerder opgemerkt. Yeva was in een provocerende bui en ging in dezelfde vermomming als die van de zomer van 2007. De gesprekken van de mensen verstomden onmiddellijk, monden vielen open, er kwam geen geluid meer uit. We vulden ons karretje en deden alsof alles volkomen normaal was.


Stijlicoon Yeva S.

Ook op het station draaide iedereen z’n hoofd om. De trein kwam zoals altijd exact op het afgesproken moment binnen. Zo. Ze zijn er weer, bomvol verhalen, indrukken en foto’s.

dieren, Frankrijk, vroeger

Duinwandelen

Vroeger, dat wil zeggen halverwege de jaren ’60 gingen we op zondag met de auto (de Opel of de Renault?) naar Wassenaar om in Meijendel in de duinen te gaan wandelen. Er was daar een heuse uitspanning waar daadwerkelijk paarden werden gestald.
Dronken we daar iets? Ik kan het me niet herinneren, maar dat zal wel zo zijn geweest. We maakten een speciaal uitgezette wandeling met een educatief karakter. Bij de struiken of bomen stonden bordjes: Duindoorn, Grove Den, Amerikaanse Eik, Salomonszegel, Kardinaalsmuts, Duinroos enz enz enzovoorts. Toen ik me dat recent herinnerde, vond ik dat eerst weer zo’n typische uiting van de truttige mentalit?¬¨¬© uit die tijd, dat alles nuttig moest zijn, vooral niet voor je lol door de bossen crossen, kom even. Nu ben ik blij dat ik al die gekke namen ken, dat ik de bonte specht (vogel) herken, de zwartkop (vogel) en de Kardinaalsmuts (plant), die in grote hoeveelheden in de nog te ontginnen tuin staat.

Op weg naar de melkboerderij zagen we een prachtige roofvogel midden in het weiland op een paaltje zitten, die meteen wegvloog toen we stopten voor een foto. Die zoeken we even op.

Dagelijks leven in Frankrijk