Regenboog op kantoor

Ik moet toegeven dat de titel niet helemaal de lading dekt. Ik zit hier tussen stapels schone was, reistassen die nog moeten worden gevuld, boeken, en ben tegelijkertijd een paar dingen in de oven aan het doen, voor de Spanjaarden die vandaag weer uit Madrid aankomen. Veel appel, tomaat, aardappeltaart en brownies.

Na Frankrijk dan maar

Vrijdag kwamen de Ikeajongens hun belofte na en ze hadden er heel verstandig een mannetje bijgedaan, omdat ding immers abnormaal zwaar is. Ik was gelukkig op mijn werk, want ik krijg bij dit soort acties altijd een merkwaardig schuldgevoel, dat ik 4 hoog woon (vijf trappen), dat het gewicht niet te tillen is, dat die jongens dit soort werk doen, dat de laatste trap bijna onmogelijk is enz enz enz. allemaal zaken die van te voren bekend zijn en waar verder niets aan te veranderen is, maar die mij eeuwig stress bezorgen. Zal ik wel van mijn vader hebben, ook zo’n zenuwenlijder.
Hij staat nu in de verpakking te wachten, de oven dan, niet mijn vader, tot ik mijn keuken heb doorgezaagd en de gasleiding heb verlegd. Ik denk dat maar eens aan Siebe uit te besteden. Daar hadden we gisteren nog een woordenwisseling over, omdat hij veel voortvarender is dan ik en ik dacht dat hij meteen al met z’n cirkelzaag de boel in twee?¬¨¬•n wilde hengsten. Ik moet eerst eens besluiten hoe ik dat precies wil. Ook al van mijn vader ge?¬¨¬•rfd, geen besluiten kunnen nemen.

Van alle gemakken voorzien, je kunt er zelfs je lippen in stiften

Ik was alweer vergeten wat je er allemaal mee kon: grillen, ontdooien, bakken, heteluchtdingen, en dat in een ruimte even groot als mijn oven in Frankrijk, die feitelijk ook een soortement van heteluchtoven is, de lucht is althans bloedheet die eruit komt.
Zo dadelijk via de jarige Juan naar Schiphol, vroeg naar bed en dan morgen Siebe en Saar naar Parijs brengen.