Dan zien we onze gevel weer
Nog heel even werken en dan gaan we. Ik heb het gevoel dat het heel lang heeft geduurd, ondanks dat flitsbezoek. Het wordt elke keer erger.
En zie ik mijn lieve buurvrouwtje ook weer
Het is bijna weer zover
Startfilmpje
Zo, ze zijn er weer. (Zie 13 juli) Onderweg regende het zo hard dat we gewoon niks zagen, behalve een vage witte streep op de weg. Dat er dan nog een grote vrachtwagen lekker hard over de linkerbaan gaat scheuren, wie snapt dat? Ik niet.
De stapel boeken voor volgende week ligt al klaar, een heleboel Emile Zola, die ik na Parijs Retour van Bart van Loo ben gaan lezen. Die Bart van Loo schrijft erg aanstekelijk en onze Zola kan er ook wat van. Vooral L’Assommoir is een ijzersterk boek. Dit boek maak deel uit van de twintigdelige serie over een aantal generaties van Les Rougon-Macquart, een familie, waarvan de ene tak de rijke, gevestigde orde en de andere de arme arbeidersklasse vertegenwoordigt. In L’Assommoir komen de alcoholische, door hun noodlot verdoemde arme leden aan bod.
Ik kende Zola eigenlijk alleen van J’accuse en was be????nvloed door de algemene opvatting dat hij van iets minder allooi was, een opvatting die natuurlijk alles met de Dreyfus-affaire te maken heeft. Hij is verguisd en erger nog, hij blijkt te zijn vermoord. Hij kan echt wel schrijven.
Verder neem ik mee: de biografie van Bob den Uyl, de briefwisselingen van Reve en Hermans, van C?©line met zijn uitgever en die van George Sand met Flaubert en dan nog wat fiction, Saramago, Het Verzuim van de Dood en meer van dit soort literatuur plus mijn favoriet: Compleet Handboek Kippen Houden. Neen, ik kom de tijd wel door.
Eens kijken wat Siebe allemaal meeneemt.
Bijplekken
Ik weet niet hoe vaak, want ik zit niet de hele dag uit het raam te staren, hoe verleidelijk dat ook is, maar ik schat dat ?¬¨¬©?¬¨¬©n keer per week zo’n drijvende vakantieflat langs ons kantoor komt. Ik zag hem deze keer te laat, zodat je jammer genoeg nu niet goed kan zien hoe krankzinnig groot zo’n boot is, maar hij is buitenproportioneel.
Zie ik daar kleine mannetjes?
Zou dat nu leuk zijn, veertien dagen opgesloten zitten in zoiets lelijks? Het voordeel van meevaren is dat je dat ding zelf niet ziet, dat is zo, maar ik stel me bij de inrichting iets gruwelijks voor, veel smakeloze kunststof spullen, die allemaal vastgeschroefd zitten, omdat ze anders gaan schuiven, als de zee een beetje tekeer gaat. Nou ja, zij liever dan ik. Dat je er niet af kan, grijpt me plaatsvervangend bij mijn ouwe nekkie.
Ik probeer mijn kalkoennek te verbloemen door er de camera voor te houden
Die ouwe nek is altijd goed te zien in de spiegel van de kapper. Dat komt vooral door dat keepje, dat heeft een ellendige hals. En de belichting is net als in de al eerder genoemde paskamers meedogenloos. Gelukkig zie ik er na het f??hnen en zonder die cape weer normaal uit en kun je de kalkoenlellen nauwelijks zien.
En ze hebben de uitgroei weer bijgeplekt, zoals mijn schoonvader dat altijd noemde. Dan had hij over een muur die een likje verf moest.
Ik lijk weer tien jaar jonger. Ok, vijf.
Kwintie ziek voor de zoveelste keer
Het is weer zover
Ik noteer dit voor de statistieken. Een half advilletje heeft al wonderen gedaan. De laatste keer was oktober vorig jaar.
IJsland
Er zijn er een paar bijgekocht
En het was vandaag weer tijd voor een IJslands tripje. Deze keer ging Yeva niet alleen op kamp, maar met haar vriendin en klasgenoot.
Er is helemaal niets veranderd sinds de vorige keer of sinds de laatste 200 jaar. Zaterdag halen we ze weer op. En dan rijden we die woensdag daarop weer naar Frankrijk.
Centrum van het dorp
Je kunt het ook opendoen
Een plafond vol droogbloemen
Ze hebben of zomerexceem, of vliegen, of allebei, de arme beestjes