dieren, Frankrijk

Flitsbezoek

3 Comments


Parkeerplaats Parijs

Zoals ik ongeveer wel vijf keer heb gezegd, ging ik even op bezoek in Parijs, in de rue du Faubourg Saint-Antoine, om de hoek bij Bastille, waar Siebe en ik notabene twee jaar geleden in november nog rondliepen. Op het kantoor daar liepen daarentegen bijna exacte kopie?´n van mijn bulletjes rond, en de witte was zelfs direct familie van Annetje, zie mijn verhaaltje van januari dit jaar.

De baas van de hondjes begon dus onmiddellijk over de Nederlandse afkomst van zijn Tulpje, zoals het diertje heette en dat deed het ijs snel breken. We zetten het meteen op een roddelen over die foute fokker, die naar Belgi?¬¨¬• was gevlucht en “problemen” had. Belasting? Waarschijnlijk en op z’n minst. Het is toch bizar dat ik in de wereldstad Parijs net een Fransman ontmoet die die misgasser ook kent.
Ondertussen waren Siebe, de kinderen en de dieren een andere poort van deze straat ingereden, waar de auto geparkeerd kon worden. Daar wachtten ze tot ik – een poortje eerder – met mijn gesprek klaar was.


Deze binnenplaats is gelukkig nog niet verbouwd

Ik moest de uitnodiging een hapje te eten afslaan, omdat we door moesten, wat ik overigens al van te voren had aangekondigd. Erg nuttig, zo’n bezoekje en ik barst weer van de idee?¬¨¬•n en de energie.
Nu zijn we weer in Amsterdam.

Frankrijk

Gepakt

2 Comments


Effe improviseren

Ik wil natuurlijk draadloos en daar is hier geen sprake van. Voordat dat geregeld is, een ander modem, ander splittertje of een andere telefoon, zit ik hier een beetje met draden te pielen in de keuken. Als ik online ben kan ik gratis bellen, maar weer niet op mijn normale nummer worden gebeld. Nou ja, niemand belt, dus wat geeft het. Ik surf maar kort, want het buitenleven roept.


Irissen geplant

Ik loop krom van het maaien, en van al die andere klussen. Al het maaisel moest worden afgevoerd en de kweekplantjes moesten de grond in. Ik had een gieter buiten staan, opdat die zich met hemelwater zou vullen, wat ook was gebeurd. Toen ik naar de moestuin liep inspecteerde ik mijn schoenzolen, want het stonk in enen verschrikkelijk naar poep. Niks.

De tomaat van Saar ging de grond in en de rabarber van kruidenvrouwtje. Ik bewaterde de aanplant en met het water schoof zo een dooie verdronken muis de tuin in. Getverdegetver en wat zielig, in de gieter gevallen en een gruwelijke dood gestorven. Maar merkwaardig dat zo’n rottende muis naar hondepoep ruikt. Hoewel Kwints adem een dodemuizengeur verspreidt, dus er zit wel systeem in.

Van Paul en Simone kreeg ik een hele berg irissen, die ze hadden gerooid omdat ze zo woekerden. Het is er een met kastanjebruine/gele bloemen, die ik hier al een tijdje geleden heb genoemd. Ik ben benieuwd.
Vanochtend zat ik nog in mijn hele foute roze flanellen snoopypyjama aan de ontbijttafel te suffen, toen de bakker kwam. Ik deed er snel mijn Franse huisvrouwenschort over aan en kocht onbekommerd croissants en brood. Buurvrouw Simone lachte me uit – wat ze altijd doet – en verraste me met een berg sla uit hun moestuin.
– C’est fraiche, zei ze. Ja, duh, net 1 minuut geleden geoogst. Maar heerlijk, heerlijk.


Borago officinalis

Dit komkommerkruid doet het nu weer heel goed. Die zaait zich net als de goudsbloem normaliter royaal uit, maar dat wil ik nog wel eens zien gebeuren. Die verdomde goudsbloem is plotseling ook verdwenen.
Alles staat weer klaar, de tassen zijn gepakt, morgen even naar Parijs en dan begint overmorgen het gewone leven weer even. Dat duurt maar twee weken. We boffen.

Frankrijk, werk

Onderhoud

2 Comments


Deze tuin moet ook nog

Gisteren ging ik even langs Lucienne voor de gezelligheid en om te horen hoe het met haar ging, zo in haar eentje.
– De dagen zijn wel lang, verzuchtte ze.
Haar dochter was weer terug naar huis, nadat ze haar moeder wekenlang gezelschap had gehouden na de dood van Roger.
Verder was ze standvastig als altijd, en we moesten gelukkig nog flink lachen. Ze vroeg zich af hoe het met het stukje tuin (300 m2) ging dat ik van haar had gekocht, want daar groeiden een paar hele mooie oude rozen. Ik moest bekennen dat ik daar nog helemaal niets mee had gedaan. Het oorspronkelijke terrein vraagt al genoeg inspanning en aandacht. Deze zomer gaat dat niet lukken, ben ik bang. We namen der maar eentje.
– En trinke!, proostten we op z’n Creusois.


Restantje Oudolfgras

Ik ben ook bang dat deze paar dagen niet genoeg zijn om het hele terrein te knippen, wassen en watergolven. Ik heb al eerder gemerkt dat ik niet de stalen spieren van de moeder van Jean-Pierre heb, kantoormiep die ik er ben. Na 1,5 uur maaien doen mijn arrempies het niet meer. En daarna een electrieke heggeschaar boven mijn macht rondzwaaien door de buxus kan ik gewoon niet lang volhouden. Nou ja, over 2,5 week zijn we weer terug om de rest te doen.


Restant uit de volkstuin

Er zijn een paar favoriete planten verdwenen: de Echinacea, de dropplant en de lavendel. De middelste heeft zich in Amsterdam overal uitgezaaid in potten, maar waarom is de Echinacea weg, nondeju? Nou ja, je heb het niet voor het zeggen, c’est comme ???ºa, zeggen ze hier.

Even iets anders, ik ben via Parijs Retour van Bart van Loo begonnen met Zola: de Nekslag (zie wikipedia L’Assommoir). Even maar niet in het Frans, omdat het boek barst van het argot. Die Bart van Loo schrijft erg aanstekelijk en grappig, en Zola eigenlijk ook, hoewel je er niet vrolijk van wordt. Maar erg goed, beide boeken.

Dinsdag heb ik – beroepshalve – even een afspraak in Parijs en dan begint de normale kantoorweek weer. Zo is het allemaal wel te doen.

Frankrijk, mopper

Schroevendraaien

2 Comments


De splitter

Hoera, madame Edith kwam gisteren in haar gele autootje mijn pakket aanreiken, waar ik met spanning naar had uitgezien. Dat was mijn ADSL-totaalpakket, want er zit ook nog een aansluiting voor de TV (dien we niet hebben) + afstandbediening bij. Ik ben natuurlijk alleen ge????nteresseerd in internet en Gratis Bellen met Zestig Landen!, het liefst met alle zestig tegelijk of achterelkaar, omdat het gratis is.

Nu had ik alle Franse telefoonaansluitingen indertijd vervangen door Hollandsche, niet uit chauvinistische overwegingen, maar omdat dat toevallig beter uitkwam. Die ouwe wandcontactdoos was steeds half verroest, als we na een paar maanden weer wilden bellen, wat de geluidskwaliteit niet ten goede kwam. Onze nationale stekerdoos is daar kennelijk minder gevoelig voor, omdat de roestgevoelige onderdelen beter in het plastic verpakt zitten. (Waar gaat dit over?)


Het stopcontact

Anyway, ik begon lekker te schroevendraaien, wat meteen al weer niet lekker ging, vanwege dat van alle schroevendraaiers de geschikte schroevendraaier in Amsterdam in een laatje lag. Ik zag hem zo voor me.
Na pielen met draadjes, de aanschaf van een Frans stopcontact in de door mij zo gehate Briconaute, en nog wat gevogel met stekkers, deed de ADSL het zowaar. Hoe was het mogelijk? Alleen deed de telefoon het niet meer. Als ik de telefoon weer in het stopcontact deed, hield de ADSL ermee op. Logisch, want ik plugde hem v????r de splitter derin. Toen ik dat had hersteld en onze telefoon met een Franse draad in de splitter had gestoken, wist ik weer waarom ik die stekkers indertijd had vervangen: de lijn kraakte en stoorde als een gek: om helemaal horendol van te worden. Bovendien paste de stekker er maar half in, vanwege een suffe constructiefout.
Vloekend en mopperend heb ik alles weer teruggeschroefd, met die veel te grote kruiskopdraaierd.
Nu denk ik plotseling: zou die Franse telefoondraad niet gewoon rot zijn? Weet je wat, ik koop wel een Hollandsche splitter en ik zie wel over drie weken, als we hier weer zijn. Niet vergeten de goeie schroevendraaier bij me te steken.

En nu regent het potvolpielekes!. Ik moet nog maaien en snoeien!

curieus, familie, Frankrijk

Libre

Donderdagochtend kochten we op onze eerste dag in Frankrijk als vanouds La Montagne in de Intermarch?© en de tranen sprongen me meteen in de ogen: Ingrid B?©tancourt bevrijd.

Omdat we geen radio of tv hebben en het internetten met een telefoondraad gebeurt, zijn we gedurende ons verblijf verstoken van nieuws, niet verkeerd, want er gebeurt nooit iets wat niet al duizend keer eerder is gebeurd, om het maar eens vrij naar prediker te zeggen.
Maar dat deze vrouw na 6 jaar toch nog uit de poten van de FARC is gehaald, dat vind ik nu eens heel erg fijn nieuws. En omdat vandaag de ADSL-verbinding hier zonder morren in 1 keer werkt, ga ik me straks even verder in de materie verdiepen met behulp van het Franse journaal op internet.
Nu eerst even een beetje maaien.

Dagelijks leven in Frankrijk