curieus, volkstuin

Thuis 3

2 Comments

1
Het is bijna winter en de Datura of Brugmansia staat nog te bloeien. Door het gebrek aan licht zijn de blaadjes er al af en toch zie ik nog overal knoppen. Op warme zomeravonden stijgt de zware parfumlucht omhoog en zo mijn huis en neusgaten in. Dat is tamelijk ranzig als je zit te eten, om het maar eens in de taal van de middelbare school te zeggen.

Het schijnt volgende week kouder te worden en daarom ga ik ze maar eens binnen zetten. Op balkon wordt het nooit zo koud als bijvoorbeeld in de volkstuin, waar ik overigens nooit meer wat van heb gehoord.
O neen, ik zou er niets meer over zeggen. Wat had ik mezelf beloofd? “Pas als het geld op mijn rekening is gestort, ga ik het er nooit meer over hebben.” Ha, dat is nog niet gebeurd. Ik kan dus nog flink blijven zeuren.

Zodadelijk ga ik de geiser demonteren en alles wat de nieuwe huurders niet mogen hebben, weghalen. Verder bekijken ze het maar.

Nog zes nachtjes slapen en dan zijn we weer thuis. Het zal wel ijzig koud zijn.

Frankrijk

Dode zalm

5 Comments

De vorige eigenaar van ons Franse huis heeft in zijn tijd het houtwerk, dat wil zeggen de balken, raamkozijnen en de schoorsteenmantel de kleur keniabruin (licht) gegeven.

Dat zou nog daar aan toe zijn, maar de verf zit er zo dik op, dat er zelfs met de meest bijtende chemicali?´n geen beweging in te krijgen is.

oktober 2004, bij de bezichtiging

Zandstralen zou gaan, alleen is daarvan het bezwaar dat je de rest van je leven zand vindt op de meest onverwachte plaatsen, zoiets als vergeten paaseitjes en pepernoten, hoewel die laatste meestal door de honden worden gevonden en opgegeten.
Enfin, er zit niks ander op dan de boel in een ander verfje te zetten.

Bij de familie Oudolf is het houtwerk in de prachtige kleuren van Farrow & Ball geschilderd, van die mooie groen- of blauwgrijze matte verf, oud-Engels zou ik het willen noemen. (Piet Oudolf heeft tussen twee haakjes een werkelijk adembenemende opdracht, kijk maar eens even op thehighline.org)


UIt: Elle Wonen 		Sla ik onbevangen de Elle Wonen open, valt mijn oog op een houten kast geverfd in de kleur off-black, ja hoe verzin je het, van Farrow & Ball.
Ze hebben die kleuren allemaal merkwaardige namen gegeven, dode zalm, grijze duif. Luister: Monkey Puzzle¬¨¬®??ú: A typical 19th century estate colour which has, like so many successful colours, endured the generations. Good with both brick and stone and indeed furniture.

Nu moet die kromgetrokken Ikea-kast, die er qua model wel op lijkt, ook nog een kleurtje hebben, al is het maar om de houtworm geen kans te geven. Ik doe hem gewoon in off-black en grijze duif. De balken worden iets anders, wel mat maar minder, en meer groenig of blauwig. Breakfast Room Green, of Sugar Bag Light. Oval Room Blue roept de verkeerde associaties op.

En tenslotte heb ik de melkflessenkroonluchter aangeschaft, ter vervanging van de TL-buis. Hij staat hier nog in zijn doos en hoe die in de auto gaat passen, weet ik niet. Ik heb hem alvast boven de keukentafel geshopt:

Het valt niet mee, serieus een huis inrichten.

curieus, eten, Frankrijk

Kastanjetaart

7 Comments
Mijn vader bracht van zijn dienstreizen naar Brussel, Parijs en Straatsburg altijd chocola voor zijn dochters mee, repen van C?¬•te d’Or en bonbons van Leonidas.
Later volgde hij kookcursussen, met een nadruk op p?¢tisserie. Op een gegeven moment ging hij bonbons maken met behulp van het boek van Len?¥tre.

Toevallig liepen we in Parijs langs de winkel van deze chef, maar we vonden de etalage een beetje teleurstellend. Het was lullige chocola voor heel veel geld.
Van mijn broertje T. kreeg ik een tijd geleden om nostalgische redenen “De traditionele desserts van Frankrijk” van Gaston Len?¬•tre. Geen bonbonnetjes, maar taarten en toetjes.

Het boek is in regio’s verdeeld en bij de afdeling Limousin/Auvergne staat behalve het recept voor Clafoutis (niet ontpitten die kersen!), ook een voor kastanjetaart, Casthanet.

Toen we twee jaar geleden in oktober Рop zoek naar een huis Рin de Haute Vienne logeerden, zaten we tussen tamme kastanjebomen en de kastanjes, la ch?¬¢taigne en les ch?¬¢taigniers.

In de Noord-Creuse, ofwel de Basse Marche, bij ons in de buurt dus, is het overwegend wal- en hazelnoot, maar toch kun je hier en daar een kastanje aantreffen. Van het hout maken ze dat schitterende hekwerk voor sjieke tuinen. Tussen ons haardhout zit ook kastanje.

Hier volgt het recept:

korstdeeg (uit de supermarkt)
1 ei
3,5 dl melk
1/4 l slagroom
150 gr suiker
1 mespunt zout
1/4 vanillestokje
50 gr boter
500 gr gepelde kastanjes
80 gr bittere chocola
7 geconfijte kastanjes voor de garnering 		Doe het korstdeeg in een ronde taartvorm (22 cm) en bak hem 20 minuten voor in een voorverwarmde oven (220 C).
Mijn vader legde volgens Len?¥tre een laag droge bruine bonen op een velletje bakpapier op het deeg, de zg steunvulling, die moet voorkomen dat het deeg omvalt en geen opstaand randje vormt. Later nam hij ongebruikte kattenbakvulling.
Melk, suiker, gespleten vanillestokje, 3/4 dl room en zout verwarmen en laten rusten. Bak dan de kastanjes in de boter tot ze lichtbruin zijn, doe ze in de melk en laat ze 2-3 minuten zachtjes koken. Dan laten afkoelen in de gesloten pan.
Klop de rest van de slagroom en zet koel. Pureer de uitgelekte kastanje in de keukenmachine en giet er de melk met een dun straaltje bij tot een gladde massa. Spatel de room erdoor. Schep de helft van het mengsel in de vorm. Verdeel vier in kleine stukjes gehakte geconfijte kastanjes over de taart en doe daar bovenop de rest van het mengsel. Rasp de chocola met een dunschiller in spanen en verdeel over de taart met de rest van de geconfijte kastanjes. Zet minstens 2 uur in de koelkast. Heel lekker met lauwwarme chocoladesaus.
curieus

Fino pale dry

Vandaag hebben we oma C. haar kamer in het bejaardentehuis ontruimd. “De Rusthoeve” in Purmerend. Alleen al van de naam word je dieptreurig.


De koeien van de veemarkt zijn ook al verdwenen

In het verpleeghuis zitten is ook helemaal niet leuk. Oma C. houdt haar ogen dicht en heeft verklaard, dat ze niet van plan was ze binnenkort weer open te doen. Verder slaat ze bijna onophoudelijk met haar handen op tafel en praat maar door en door. Soms komt er iets begrijpelijks uit. De meeste zinnen beginnen vol goede moed, maar eindigen in gebrabbel.


Jarenzestig-nostalgie

Haar leven is nu gereduceerd tot het prikbord aan het hoofdeind van het bed. Om op haar gezondheid te drinken, openden we for sentimental reasons de fles sherry die we daar in de kast hadden gevonden en namen bedroefd een slok. We spuwden hem meteen weer uit. O ja, even vergeten, die sherry was niet te zuipen.

Dagelijks leven in Frankrijk