Niets is lekkerder dan een gerookt sprotje op brood. De vrolijke meisjes in de viswinkel in Amsterdam-Noord spreken onder elkaar een onverstaanbaar Volendams en schakelen net zo gemakkelijk weer over op Algemeen Beschaafd Amsterdams. We wanen ons 10 minuten van huis af en toe in het buitenland.
|
De mobiel ging en het nummer verscheen niet in het venstertje. Nu heb ik van al mijn belcontacten er maar een bij die wegens een stalker onbekend wil blijven, dus ik neem nietsvermoedend op. “Goedenavond, u spreekt met @@?? van HO#%#, en ik wilde u een paar vragen stellen.” Neen, h?¬¨?Ü, daar gingen we weer. Ik raakte zo ge????rriteerd dat ik dat mens toeblafte: “MET WIE SPREEK IK?” “Met Wendy van ho#%#” |
“KUNT U DAT SPELLEN!”
Ze schrok zich te pletter en ging steeds zachter praten en spelde haar naam. Ik begon er plezier in te krijgen en liet haar alles drie keer herhalen.
Wendy dacht dat het wel weer kon:
“Ik wilde u een paar vragen stellen.”
Hoho, zo gemakkelijk kwam die Wendy er niet van af.
“Naam van de firma!”
“Zekergr#%#””
“KUNT U DAT SPELLEN!”
“Zeteekaeergr#%#”
“IK VERSTA U NIET, NOG EEN KEER!”
Niet gehinderd door enige beschaving liet ik die arme Wendy alle hoeken van de kamer zien. Ik wilde het telefoonnummer nog 5 keer horen, het adres, tot ik er uiteindelijk genoeg van had.
Jongens, het is een aanrader, je uitleven op zo’n onnozel callcenterwichtje. Dat zouden meer mensen moeten doen. Moeten ze maar met nummerherkenning bellen. Moeten ze maar helemaal niet bellen.
Verder ben ik door mijn eigen garagist op de foto gezet:
In februari is hij klaar
In H?¥tel de Sully, dependance van het museum Jeu de Paume was Joel Meyerowitz (1938) te zien. Deze fotograaf is misschien meer bekend bij het grote publiek door zijn boek Aftermath, over Ground Zero.
Hier, in Parijs, waren 120 foto’s uit de jaren 1970-1980 te zien, uitgekozen door Peter Galassi, de baas fotografie van de (het) Moma in New York.
Die tentoonstelling viel helemaal niet mee, door de grote hoeveelheid en wisselende kwaliteit. Het leek wel of die Peter Galassi niet had kunnen kiezen. Of misschien had Joel zich er zwaar tegen aan bemoeid en durfde Peter geen nee te zeggen, dat kan allemaal.
De oude drukken, die waren gewoon zonder meer prachtig en als de hele expositie gereduceerd zou zijn tot deze originele prints, hadden we wat moois te zien gekregen. Maar nu moest het publiek zich door een brij van dichtgelopen inktjetprints heenworstelen, om af en toe verrast te worden.
Voordeel van deze hoeveelheid was, dat de mensen zich goed over de zalen verdeelden, zodat het ondanks de drukte niet echt dringen was.
Toen ik eenmaal doorhad hoe de originelen te herkennen waren – ze zaten achter glas – maakte ik mijn eigen tentoonstelling door alleen nog maar die te bekijken.
Leeg tuinhuis
Tussen 11 en 13 uur moest ik mijn tuin openstellen voor publiek. Nou, beste jongens en meisjes, het liep storm! In totaal 2 kopers gezien, die allebei heel graag wilden, dus ?©¬¥¬¥n was genoeg geweest.
Voor het Institut N?©erlandais
Verder heb ik eindelijk de ideale 2cv gevonden. Ik zeg verder niks tot het geregeld is, geen slapende honden wakker maken of iemand op een idee brengen, maar ik ben geweldig blij. Die van de foto is een Parijse en is niet van mij en wordt ook niet van mij. Later meer.
Het dak van yvon-lambert.com
We zaten zoals gezegd bij de boulevard Richard-Lenoir, vlak bij Bastille en van daaruit kun je gemakkelijk naar de Marais en Centre Pompidou. In een geweldig hippe galerie hing werk van Anselm Kiefer, die de laatste 35 jaar eigenlijk altijd hetzelfde maakt. Prachtig, indrukwekkend, fysiek, maar echt voor het museum of zo’n galerie als deze.
Heb je een enorm huis en genoeg geld, dan moet het werk nog door de deur naar binnen kunnen. Op de een of andere manier confronteert een schilderij van Kiefer mij altijd met dit soort praktische problemen. Er zit een zekere reserve in het werk, het laat zich niet kennen. je denkt hee, hij heeft een onderzee?´r tegen het landschap geplakt, of drie cafestoeltjes met takkenbossen, wat bedoelt hij daar nou mee? Dat hij er iets mee bedoelt, is duidelijk.
Het ging altijd over de Duitse Identiteit, het geworstel na die gruwelijke beschamende oorlog, en daar waren ze, landschappen, donker zwaar, vol symboliek, heel literair. Je kunt ook goed zien dat zo’n schilderij met sombere gedachten, veel fysieke inspanning en boekenlezen tot stand is gekomen.
(Tegenwoordig gaat het over de Kabbalah. Tjonge, midlife-crisis en nog steeds identiteitsproblemen. )
Ik dacht deze keer: nu weet ik het wel, verras me nou eens, Anselm! Neen, dat gaat niet meer lukken. Ik ben kennelijk blas?©. Zijn beeldhouwwerk is toegankelijker, kwestbaarder en speelser.
(Ik was de hele tijd bang dat iemand over die gedroogde zonnebloemen “aschenblumen” zou struikelen.)
Wordt vervolgd.