We hebben bij Cavia-opvang-Hillegom Zosja gehaald, oftewel Roomsoes vanwege haar maagdelijk uiterlijk. Marjolein, die vaak flink aggresssief tekeer kan gaan, was onmiddellijk verliefd en likte heur roomblanke toetje.
Ze vechten niet en nemen af en toe een hapje andijvie. Ze zien er tevreden uit.
De gewraakte haag
Mijn protestbrief van twee weken geleden heeft een aardig effect gehad. De taxatie is met 461 euro omhoog gegaan. Bij het vorige totaal was trouwens een fout gemaakt in mijn nadeel van 101 euro, kwam ik achter toen ik alles even dubbelcheckte. Gewoon lagere-school optellen! En ik maar denken dat die volkstuinders ouwerwets degelijk waren. Nog een illusie armer.
Detail van de foto boven, mijn kant is 1.80 m
Er werd niet meer gerept van de haaghoogte terugbrengen tot 1.80 m., dus ik heb de boel maar getekend teruggestuurd. Laatste zaterdag van de maand is iedereen welkom om de boel te bezichtigen. Dat is verplicht. Einde verhaal, hoop ik dan maar. Pas als het geld op mijn rekening is gestort, ga ik het er nooit meer over hebben, hoop ik. Beloof ik.
Nog 1 nachtje slapen, Marjolein!
Morgen gaan we dan eindelijk een maatje voor Marjolein halen. Dat mensen nog geld willen hebben voor cavia’s die ze wegdoen, omdat er niemand meer naar kijkt, gaat wel ver. Je zou geld toe moeten krijgen! We zijn een soort individuele qualiteitsopvang tenslotte.
Foto: Hollandse Hoogte, tel: 020 5306070
Ik heb nog 3 van deze kastjes her en der verspreid over Europa. Ze zijn alleen niet wit. Dankzij de inbreng van de afdeling Lifestyle van Hollandse Hoogte ga ik ze maar eens verven. Het moet er wel nep-versleten uit zien, net als onze plavuizen.
Le pays du Champagne
In 1973 ging ik druivenplukken. Ik was uitgeloot voor diergeneeskunde en had geen idee wat ik moest doen. In de NRC stond een kleine advertentie: Komt druivenplukken, stort 85 gulden op die en die rekening, stapt op de bus en meldt je bij de wijnboer, etc.
De familie verklaarde me voor gek: “dat geld ben je kwijt!”. Ja, duh! Het avontuur riep en wenkte.
Wat daar toen gebeurde, was eenvoudig. Ik werd verliefd op Frankrijk.
Daar zit ik, op het hengsel van een mandje
Bij het opruimen van allerlei troep vond ik de foto’s terug.
Ik was er toen van overtuigd dat ik alle namen wel zou onthouden. Maar niks hoor, ik weet er geen een meer. Alleen de naam van de wijnboer weet ik nog, en het adres. Launois et fils, Le Mesnil-sur-Oger. Ze hebben zelfs een site.
“Donnez-moi le sel blanc”, zei hij
Wat vooral indruk maakte, is dat het Frans van school niets te maken had met wat je daar op het land hoorde. Waar ze het zo’n beetje over hadden, kon ik nog wel raden, maar het kostte moeite om ook maar 1 woord te herkennen.
In 1975 ben ik nog een keer gegaan, maar dan helemaal op eigen gelegenheid.
De foto’s zien eruit of ze honderd jaar geleden zijn gemaakt. Dat klopt, 33 jaar geleden. Wat zou er met al die mensen zijn gebeurd?
Het bankje moet twee maanden op ons wachten. Onze merel past zolang op.
Nog 5 minuten en ook deze boom is weg
In de voortuin (het voortuintje) stond een uitgeschoten hazelaar met in zijn midden zo’n hemelreikende boom, waarvan ik de naam niet weet. Het was duidelijk dat als dat ding zou omvallen bij een storm, dat hij of onze telefoondraad in zijn val zou meenemen of de elektriciteitdraad van de buren. Dat laatste is natuurlijk minder erg dan het eerste.
Hij is gevallen door toedoen van de verschrikkelijke kettingzaagkiller en ligt nu te wachten op demontage. De man van de kettingzaag moet eerst nog een paar stopcontactjes aansluiten.
Onze onroerende goederen
Tussen de twee brievenbussen (de rode rechts en de groene links) loopt de openbare weg verder, naar onze a.s. grange en ons terrain.
Ik ging gisterenmiddag even een paar appeltjes halen van de boomgaard van de twee dametjes uit Vierzon, en ik zag en hoorde in verte tegen de berghelling de moeder van de boer met heur schelle stem samen met haar kleindochter de koeien opdrijven naar een ander weitje. Plotseling vielen er twee schoten vanuit het bos.
“ELISE!”, gilde de boerin. Ik liet me onmiddellijk vallen tussen het rottende ooft met wespen en wachtte angstig op meer schoten.
Niks. Onze buurvrouw had slechts haar kleindochter met dezelfde naam gesommerd beter op de beesten te letten. Ik heb gewoon teveel fantasie en teveel TV gekeken.
De etalage naast de slager met de favoriet van RR
De slager komt ook helemaal los, nu hij ons eindelijk herkent. Toen ik hem vroeg naar die heerlijke kruidenworstjes van vantzomer, begon hij te glimmen, maar moest ons teleurstellen. Die worden vanwege snelle bederfelijkheid maar zelden gemaakt. Doe dan maar boudin met kastanje, ook goed.
Meneer Bruneau die woensdag de rekening kwam brengen, vond de trompettes de la mort smakelijker dan c?¬¨?Üpes. Nou meneer Bruneau, dan kent u dat recept met tagliatelle zeker niet, uitje, knoflook, c?¬¨?Üpes, room en parmezaanse kaas en peterselie. Dat, moest hij toegeven, klonk uitermate verrukkelijk. Is het ook, is het ook. Wat een lol om met de betonstorter/tegelzetter recepten uit te wisselen. Zie je nou wel? Het gaat alweer over eten. Wat een land. Dat kan ik wel blijven zeggen.
Morgen is het feest alweer voorbij. We willen niet terug. Het is hier te fijn.
(Helemaal vergeten de runner beans op te eten. Dan maar weer volgend jaar.)
