Ophouden

Mud and rain in a french garden
Normaal staat hier het gras kniehoog

Het begint me nu na zoveel maanden aardig de keel uit te hangen: de eindeloze neerslag die dit land teistert. Gisteren had ik me voorgenomen te tuinieren, stom natuurlijk, want het water kwam in zulke ellendige hoeveelheden naar beneden, dat ik maar besloot boodschappen te gaan doen. Na drie keer glibberen kreeg ik de eend eindelijk het asfalt op. Bedankt, la m?©t?©o.
Iedereen is hier zo langzamerhand een beetje sceptisch aangaande het weerbericht, want het aangekondigde mooie weer blijft maar uit. Zondag schijnt het strakblauw te worden en boven de 20¬?C, maar we moeten het maar zien gebeuren. Zei ik langzamerhand een beetje sceptisch? Ze lachen zich al jaren een deuk om die kletskoek.

Wat me ook verschrikkelijk ergert en teleurstelt, is de Nederlandse zender radio 1, door mij nog altijd Hilversum 1 genoemd vanwege het oubollige provinciaalse karakter. Ik had al moeite toen ze met die duopresentatie begonnen, vooral omdat ik die stemmen van die twee zg lollige types niet te pruimen vind zo onsympathiek, maar dat is misschien iets persoonlijks. Zo heerlijk als ze af en toe in vakanties worden vervangen door een serieuze radiostem als die van Rob Trip.
Waarom luister je dan, vragen jullie je af.
Nou, dat komt omdat ik ‘s ochtends vroeg, na het voederen en uitlaten van het vee, om 07:00 uur aan de computer aan het werk ga, ik hoor wat er in NL speelt, met het gepruttel van de radio als een oud koffieapparaat op de achtergrond. Ik word er niet door afgeleid, en ik ruik die bejaardenlucht van doorgekookte slappe filterkoffie, die te lang op het plaatje heeft gestaan en hoor af en toe een beetje “nieuws” vanuit de moerasdelta. Ik zeg “nieuws”, want dat is het natuurlijk niet. Ik weet heel goed dat dat nieuws niks anders is dan een ruim van te voren ingevulde agenda, te koop bij ANP of Novum, maar dit natuurlijk weer voor de zoveelste keer terzijde.

Rooster
Kraaiende kippenmanager Dominique doet ook iets doms

Ik kan er heel goed bij werken, terwijl ik bij muziek niet kan werken. Het zal wel iets met hersenhelften te maken hebben.
En wat heeft zo’n omhooggevallen manager van dat nieuws op hilversum 1 nu bedacht? Dat er een moppie muziek moet tussen de eindeloze reclameboodschappen met autoruiten en benzinepassen, geinige straatinterviews met meningen van mensen die er niks toedoen en het journaal, stotterend en ook al leutig gebracht door een “spontane” voorlezer (christusmeziele, dat is erg), dat die anderhalve minuut dus die overblijft voor echt nieuws of wat er voor door moet gaan, gevuld moet worden met “muziek”. Ja, aanhalingstekens, want wie in vredesnaam die plaatjes uitzoekt, die moet worden ontslagen, net als die omhoogvallen manager trouwens, want wat is dat een verschrikkelijke onmuzikale teringzooi, die momenten van ontspanning en reflectie, zoals die manager die geluidoverlast noemt. Momenten van ontspanning en reflectie? Een ordinaire bezuiniging, als je het mij vraagt.

Ik weet echt niet wat ze hiermee willen bereiken, behalve dat ik afhaak en het af en toe tegen beter weten in maar steeds minder, nog eens probeer. Volgens mij willen ze ook ook dat de voorlezers een persoonlijke noot inbrengen, met die lolligheid en hun gelul over hun priv?¬©leven en -voorkeuren, opdat de luisteraars blijven plakken. NIET DOEN! Ik ben er niet in ge??ònteresseerd.

Bleu merle border collie
Hond likt zijn wonden

Ondertussen regent het lekker door, hoor ik aan het gekletter op de golfplaten daken. Toen ik net vriendin en buurvrouw P. sprak, die ondanks de modder haar moestuintje mopperend aan het opruimen was voor de nieuwe aanplant van tomaten, sla, wortels, uien en prei en Bleu vanachter het raam jaloers aan het blaffen was, zei ze plotseling: “Oppauwe!”
Wat? H?®? Hahaha! Ze hoort mij dat altijd roepen tegen die bemoeizuchtige uitslover en heeft eigenlijk geen idee wat dat precies betekent, zei ze.

Dat heeft die manager van de radio ook niet helemaal begrepen, geloof ik, maar dan anders. Zucht. En nu is het ook afgelopen met die regen, verdomme!

Volgende keer: hoe komt Bleu aan die wond?

Col?®re

Kit de s?©paration pour v?©lo Trixie Biker-Set de Luxe
Kit de s?©paration pour v?©lo Trixie Biker-Set de Luxe

Ik ben nu weer rustig, maar ik was woedend, god wat was ik razend! Hoe kwam dat nu allemaal?

Ik had hier in Frankrijk bij zo’n grote internationale dierenwinkel, die volgens mij oorspronkelijk Duits is, een soort dieren-ALDI online, zeg maar, een hondenuithouder besteld en gekregen. Een hondenuithouder is een stang met een riempje, die je aan je fiets bevestigt, waarna je relatief veilig met je hond kunt fietsen. De Kit de s?¬©paration pour v?¬©lo Trixie Biker-Set de Luxe.

Toen ik alles in elkaar geknutseld had, dankzij mijn geweldige intelligentie, want de montage-instructies waren een lachertje, en ik de stang aan de fiets wilde klikken, met twee van die in te drukken borgbobbels, die je ook wel bij sommige stofsluigerslangen aantreft, toen bleek dat een van die bobbels ontbrak, zie onderstaand plaatje. Dan blijft die stang denkelijk niet lang zitten.

A bike thing to attach the brace.
Ding om hondenstang aan vast te klikken, rechterborgbobbel ontbreekt

Fabrieksfoutje, kan gebeuren, dus ik vulde een formulier op de site in met mijn klacht, deze foto en de vraag hoe ik een complete kit kon krijgen.
Na twee of drie dagen kwam er een anonieme reactie, of ik een kopie van de bestelling kon opsturen. Dat leek me overbodig, want ik had mijn klantnummer en het artikel (Kit de s?©paration pour v?©lo Trixie Biker-Set de Luxe) al genoemd, maar goed, zo gezegd, zo gedaan. Na 3 dagen kreeg ik een volgend verzoek om klantnummer, ordernummer en artikelnummer, wat ik allang bekend veronderstelde, maar ok. Toen ik na 3 dagen nog geen reactie had, ging ik bellen.

Oh jee.
Ik kreeg als eerste een meisje met een noordafrikaans accent aan de lijn, die dezelfde vragen begon te stellen – ze werken kennelijk met standaard in te vullen formulieren – en die me vervolgens een tijd in de wacht zette. Toen ze weer sprak, raakte ze ge??òrriteerd, sprak snel en onverstaanbaar en sommeerde me te zeggen of het bestelde nu kapot was of dat er een onderdeel aan ontbrak.
– Er ontbreekt een palletje en daarom is het kapot, mevrouw. Daarin voorzag het formulier niet, dus ze hing op.
Ja, ze hing op.

Ik drukte op de herhaalknop en kreeg vrijwel onmiddellijk eenzelfde, maar ander meisje aan de lijn, die me weer precies dezelfde onzin begon te vragen. Noteren ze daar dan helemaal niets?
– Pakt u de montage-intructies erbij en vertel wat ontbreekt, zei ze, logische vraag, maar er ontbrak een inventaris bij die vage instructies, zoals ik al had uitgelegd. Bovendien was het geen echt onderdeel, maar gewoon iets dat kapot was.
Na eindeloze pauzedeuntjes kwam ze terug en bood ze me 5 euro als compensatie.
– Neen, riep ik, ik wil een werkende Kit de s?¬©paration pour v?¬©lo Trixie Biker-Set de Luxe, geen geld waar ik niks aan heb. Of ik wil mijn geld terug!
En hup, de verbinding werd verbroken.

Des chiennes! Wat is dat met een bepaald type Franse bitches, die live de beleefdheid zelf en aan de telefoon zo onbeschoft zijn? Datzelfde dat in Franse mannen vaart, als ze in een auto zitten en haast hebben. Man, wat was ik woedend!
Ik belde meteen weer en kreeg een volgend meisje, met dezelfde vragen etc etc. Neen, die onderbroken telefoonverbindingen, dat was een technisch probleempje. Geloof je het zelf?
Ik had leergeld betaald en meldde meteen dat de Kit de s?©paration pour v?©lo kapot was, om verdere discussie te vermijden. Zonder overleg smeet ze de hoorn er nu onmiddellijk op. Echt? Ja, echt.

Mijn bloed kookte, dat begrijpen jullie. Ik schreef een woedende mail, die ik nog wel door bonpatron haalde, want foutloos word je immers serieuzer genomen en kalmeerde een beetje.
Maar wacht even, dat liet ik niet op me zitten! Ik belde voor de 4e keer en nam me voor om ze de verdere dag lastig te vallen, tot mijn bloeddorst bevredigd en mijn bloeddruk maximaal zou zijn.

De vrouw aan de andere kant van de lijn stelde dezelfde vragen, ik gaf dezelfde antwoorden, en ze zei, toen ik uiterst beleefd vroeg hoe we tot een oplossing konden komen:
– We sturen u een nieuwe toe, mevrouw, binnen 4 dagen te verwachten.
Ik dacht dat ik het niet goed had begrepen. Moest ze dan geen bewijs hebben dat dat ding niet deugde? Neen, ik kreeg een nieuwe en ze beschouwde de zaak daarmee als afgedaan.

Krijg nou helemaal niks! Wat een waardeloos bedrijf! Want dit aanbod is natuurlijk te laat gekomen, stelletje mutsen! Ik had natuurlijk als laatste de cheffin aan de lijn gekregen, die misschien zelf haar zonder enige twijfel onderbetaalde werkneemsters een ontmoedigingbeleid aangaande z.g. lastige klanten heeft opgedrongen: “Als het gesprek langer duurt dan 3:30 minuten gewoon de verbinding verbreken.”
Of zou het bedrijfspolicy zijn, daar bij die zooplus?

Kijken of die Kit de s?©paration pour v?©lo Trixie Biker-Set de Luxe vandaag arriveert. Ik wil die naam en het nummer van dat article nooit meer uitspreken.

Later vandaag: hoe de kippen omgaan met beveiligde groentebedden:
Chickens in the vegetable garden.
Ingang ontdekt

Uitmarkt

Tire traces
Garagepad

Was ik zaterdag toch bijna in modder blijven steken! Het ging maar net goed, zie bovenstaande foto, onbegaanbare op- en afritten dankzij 24 uur non-stop hoosbuien. Het alternatief zou de fiets geweest zijn, in de stromende regen naar de vernissage en dan druipend een beetje gezellig gaan staan doen. Dat is me gelukkig bespaard gebleven.
Ik werd net als vorig jaar hartelijk door de huidige burgemeester begroet, nadat ik bij aankomst de vorige, die met grote stappen aan het achteruitgaan is (pun intended), de stoep op had geholpen, waarna ik de burgemeester van weer d?†?†rvoor, die ik tutoyeer en hij mij, een paar klinkende bises op zijn rode wangen gaf. Ja, ik zit goed in de notabelen, jelui hoort het.
De laatste, Raymond, daar heb ik wel eens met buurman F. een biertje bij gedronken en die verweet me nu, dat ik dezer dagen niet bij hem had aangeklopt, want ik was er minstens 3 of 4 keer gespot. Ik loop ongeveer 5x per week door dat gehucht als Bleu en ik onze baggertocht doen, dus dat viel me nog mee. Zijn huisje staat rond borreltijd bol van de gezelligheid, met bekende dorstigen en die spreken allemaal patois met een accent als een oordeel, zeker als ze iets op hebben, ook wel lollig voor een keer, als ik in de stemming ben.

Annual exhibition 2013
We luisteren naar de d?©put?©, met de oud-burgemeester en vriend Raymond

Na de burgemeester, en organisator en wethouder kunstzaken Jeanette, was het woord aan de d?¬©put?¬©. Ondertussen was de Andr?¬© Rieuliefhebber, die ik al lang niet had gezien en die het gelukkig nog deed, er doorheen aan het kletsen door hard in mijn oor te fluisteren: “Ik zoek mijn vrouw, heb je mijn vrouw gezien? Waar is ze?”.
Ik zag haar vooraan in de menigte, wees haar aan en fluisterde terug dat hij stil moest zijn. Ha, waarom? Hij hield niet van politici en een afwerende elleboog in de richting van de spreker, die het warempel had over de opening van het culturele seizoen. Je kunt natuurlijk ook overdrijven, meneer de d?©put?©, wat hij ook deed, want toen hij aankondigde dat hij kort zou houden, bleef hij nog minstens 5 minuten van die intens saaie afrondende Franse zinnen aan elkaar rijgen. H?®, h?®, eindelijk mochten we aan de drank, ik niet natuurlijk, want ik was met de auto.

Annual exhibition 2013
Kippen kijken

Ik raakte met werkelijk weer iedereen in gesprek, vooral met mijn vrienden van de bibliotheek en een ander echtpaar dat ik altijd zie bij culturele gelegenheden als deze. Ik ken ze al jaren, realiseerde ik me, maar ik had geen idee hoe ze heetten. Dat komt omdat de vrouw en ik evenveel kletsen en zoveel te bespreken hebben, dat de namen er kennelijk niet toedoen. De gesprekken gingen over, ja, jullie raden het al, kippen. Iedereen die ik sprak bleek een soft spot voor kippen te hebben en ze bleven maar kijken naar die schilderijtjes. Kopen, ho maar.
De ene haan was die van de dierenfluisteraar van Grote Wei, vertelde ik, terwijl ik wees naar zijn zoon een eindje verderop, die een kapperszaak in Dun had en nu zich helemaal op het schrijven had gestort. Die had de haan onmiddellijk herkend, niet omdat hij die haan nu zo goed kende, maar omdat hij de kaart bij zijn ouders had gezien.
– In Les Verrines, vertelde de man van het echtpaar, daar had ik lang geleden een neef, ja, heel lang geleden, hoor, en, zijn vrouw onderbrak hem:
– Ze komt uit Puy L?¬©ger!
Nou ja, bijna hetzelfde. Die neef, die was 101 geworden. Nu onderbrak ik hem, want ik wist over wie dat ging: dat was de grootvader van onze lieve buurvrouw Simone, de overleden vrouw van buurman P. Die grootvader was een van de beroemde Ma??üons de la Creuse geweest, maar had zich ontwikkeld tot een belangrijk man, die projectleider of general manager zoals dat tegenwoordig heet, was geweest van de bouw van de Op?¬©ra in Parijs, bij welke feestelijke opening hij aan had mogen zitten aan het diner, waarbij de toenmalige tsaar van Rusland, Nicolaas II ook aanwezig was geweest. Simone had alles in haar schriftje genoteerd en meldde in dezelfde tekst, dat hij ook de begrafenis van Emile Zola had bijgewoond. Dan komt de geschiedenis wel heel dichtbij.

French hamlet
Ingang dorp

En zo keuvelden we gezellig door, namen nog een aantal data door, welke brocantes we allemaal zouden doen en ik kreeg tips over andere expositiemogelijkheden, waar ik deze week flink achteraan ga. Maar hoe mijn culturele vrienden nu heten? Buurman P. had ook geen idee, toen ik ze omschreef.

Zondag kwam ik op de wandeling de zoon van de dierenfluisteraar tegen op het erf van zijn ouders, en hij had in ieder geval zaterdag op de expositie 1 boek verkocht, waarmee ik hem feliciteerde. We kletsen over de teloorgang van het beeldschone landschap, het verdwijnen van de heggen, het omhakken van de bomen in de weilanden, het spuiten van landbouwgif en de kunstmest die de paddenstoelen om zeep helpt.
Hij wist desgevraagd ook niet wie ik nu met dat echtpaar bedoelde en toen ik het verband met de grootvader van Simone noemde, zei hij:
– Maar dat is de vader van mijn grootmoeder!
Aha. Die grootmoeder, de moeder van Jean, de dierenfluisteraar dus, die was 104 geworden en Jean zelf ziet er op zijn 85e nog patent uit. Voortreffelijke genen. En nu begrijp ik ook eindelijk de familieband met Simone.

Netwerken

Wood violets
Tuin is blauw van de maartse viooltjes

Nu de temperatuur omhooggaat en vannacht zelfs de zomertijd begint, roert de tuin zich ook. Toen in februari grote pakken sneeuw die fantastische tunnelconstructie met sla hadden doen instorten, had ik de oogst als verloren beschouwd, maar niks ervan, de sla doet het gewoon en kan zelfs al bijna worden uitgedund. Neen, dat hadden de dames van hiernaast niet gedacht.

Leeks and chickens
Ze staan al klaar (rechts) om zich ermee te bemoeien

Nu zit ik natuurlijk met een probleem met kippen, die me net iets te gretig willen helpen met tuinieren. Toen ik bijvoorbeeld 2 dagen geleden een stapel prei van vriendin P. kreeg en geul groef om ze in te kuilen, begonnen ze onmiddellijk in de omgewoelde aarde te zoeken naar dingetjes, techniek: krab links, grote krab rechts naar achteren en linkerpootje bijhalen, zodat mijn geul in no time weer mooi egaal was. Kijk, daar kan ik strategisch gebruik van maken, geen hark meer nodig. Ze zien echt alles, minuscule wormpjes, torretjes, zaadjes en dat laatste is niet zo handig als je net de radijs hebt gezaaid.

Nursery on the mantelpiece
Tomaten, komkommer en pompoenen staan warm op de schoorsteenmantel te ontkiemen

Goed, ik piekerde en overwoog serieus de moestuin dan maar in godsnaam te omheinen, hoewel dat natuurlijk geen enkele zin heeft: ze vliegen er gewoon overheen. Kortwieken zou kunnen, maar doe ik niet: ze moeten zich toch enigszins uit de voeten kunnen maken als er een vos langskomt.

Hay bale net
Hooibaalnet

Toen ik vogelnetten bij buurman F. zag, openbaarde daar zich de oplossing: elk groentebed apart inpakken, waardoor de kippen nog steeds de rommel in de tuin kunnen opruimen, maar zich niet aan mijn lekkers kunnen vergrijpen. Buurvrouw P. vond dat nou niet echt praktisch, waar ze gelijk in heeft. Ze bracht me een stapel hooibaalnetten, die voor dat doel gebruikt gaan worden, want ik ben een echte boerentuinier, alles hergebruiken en niks kopen.
Ik steek mijn neus af en toe in die stapel: een duizelingwekkende verrukkelijke hooigeur.

Morgen een verslag van de vernissage van vanmiddag.

Voedselvoorziening

Baby rabbits
Blinde baby’s

– Neem nou een konijn, drong vriendin P. twee dagen geleden voor de zoveelste keer aan.
Ik aarzelde en aarzel nog steeds. Die zachte pluisdieren met dezelfde vachtbeleving als Bleu zijn er niet voor de aaibaarheid, maar voor de pat?¬©. En dat is niet eens het ergste, hoewel niemand hier op het slachten (tuer) zit te wachten, ook niet van de kippen, maar nog een beest erbij dat elke dag enorme hoeveelheden eten verstouwt, dat niet naar buiten kan, omdat het ontsnappingstunnels graaft en dat tenslotte gaat worden opgegeten – want ik heb geen zin in een gezellig huiskonijn – daar moet ik lang over nadenken.

Ik denk dat ik maar eerst afwacht of er:
1. iets op de expositie wordt verkocht en
2. de kippen van plan zijn broeds te worden.

Three hens and a rooster
Daar zijn ze weer

(Ik zag net een paar buizerds boven mijn toompje cirkelen, toen ik met Bess langsliep. Ze (de buizerds) vlogen meteen weg toen ze stinkie in de smiezen kregen. Ook dat nog. Niks as stress.)

Dagelijks leven in Frankrijk