Freud

Google Freud
Hockney zit voor Lucian Freud (©fotograaf zoek ik op)

Gisteren liet de BBC de documentaire Lucian Freud – Painted Life zien, die me onmiddellijk bij de kladden had. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik nog nooit een Freud live heb gezien, maar hoe fascinerend zijn werk is en was, werd in de film duidelijk. Zijn dochters kwamen aan het woord, zijn modellen (sitters), collega’s, kunstkenners, zijn schilderijen, enzovoorts. Francis Bacon die een hele grote invloed heeft gehad op Freuds inhoud, techniek en stijl – dat had ik al jaren geleden op grond van de plaatjes geconstateerd – liep ook nog even door beeld.
Beide mannen hebben een familie-schijfachtige puinzooi in hun atelier. Freud werkte met een heus palet, zag ik en dat lijkt me helemaal niet zo gek, als je zijn techniek van dichtbij bekijkt, wat de camera af en toe deed, zodat je goed dikke verfstrepen over de naakte lichamen kon zien.
Ik heb de film onmiddellijk gedownload, want ik wil hem nog wel een paar keer van dichtbij bekijken.

Hieronder geeft Davind Hockney een verslag van zijn sitter-ervaring:

Klik voor meer info, films, foto’s van de schilder en schilderijen op deze link:
Google Freud

Waar in Nederland of Frankrijk hangt een echte Freud? Dat zoeken we ook op, want niets is voor een schilder stimulerender dan kijken naar een goed schilderij.

(Haha, ik vind er al meteen een: Lucian Freud, Naaktportret in een rode stoel, 1999, 120 x 88 cm, collectie Scheringa Museum voor Realisme, Spanbroek)

Oogjes

Calf, drawing

Vroeger zei onze leraar modeltekenen tegen het eind van de les: “Nog even de oogjes erin tekenen en dan opruimen, jongens!”, een opmerking die mij altijd een plezierige rust gaf vanwege het drempelverlagende karakter, want tekenen in een grote groep en dat iedereen kon zien hoe je aan het klunzen was, dat vond ik en vind ik nog steeds niks, hoewel het me tegenwoordig geen bal meer kan schelen, wat de mensen ervan vinden.
Dat is natuurlijk helemaal niet waar, ik blijf een faalangstige zenuwenlijder, kind van mijn vader, maar ben er langzaam aan gewend geraakt.

Nu zit ik de hele tijd aan het denken hoe die man nu ook weer heette. Ik google en vind bijvoorbeeld bij IMDB wel de even sympathieke Ben van Voorn, van wie we aquarelleren leerden en die in die tijd art director werd bij de eerste Bommelfilm. Die woonde me daar toch prachtig in het golvende landschap van Drenthe in een geheel zelfgebouwd huis & atelier. Ze haalden bouwmateriaal van de sloop in Amsterdam, zeventiende-eeuwse raamsponningen, plavuizen, bakstenen en vloerdelen en ga maar door.

Maar hoe heette die modeltekenleraar nu toch ook weer? Ik kom er zo dadelijk op.

Au boulot

Atelier and paintingsLet op de oormerken

Voor de ge??ònteresseerden: ik ben fulltime in mijn hok portretjes aan het schilderen. Na 16:00 uur doe ik er nog keywords&captions bij, want voorlopig levert deze bezigheid nog niks op, hoewel er wel veel belangstelling is.

Deadline 1 april.

Roots

Dog watching press conference Elfstedentocht.
Bess vraagt zich af of de Tocht doorgaat

Dat valt niet mee, Amsterdam, binnen zitten en centrale verwarming. Gelukkig is het topweer, het ijs is geweldig, hoorde ik van alle kanten. Hebben we geen tijd voor, we moeten werken, ik citeer de melkboerderij Giraud.

Armenian church, Amsterdam

En kijk eens aan, de Armeense kerk heeft nu op elke hoek van het dak een gouden kruis, moet ik meteen aan Jacobse & Van Es denken omdat ik die woorden onmiddellijk hardop of bij mezelf (mezelluf) op zijn Haags uitspreek.
Toen we gisteren naar deel 1 van de documentaire van Coen Verbraak over Koot&Bie keken, kon ik constateren dat ik ze zolang ik ze ken, minstens 5 maal per dag citeer:
ikke likken Bie?, [..] zakt als een oude onderbroek, is uw man thuis?, is uw tuin al winterklaar? wat is mijn bal nou? Maison Pretty Boy, Voor Al Uw Dameswensen en hou je er buiten, klok, als de beiaardier van Zuiderkerk te opdringerig speelt, enzovoorts enzovoorts.

Komt dat Haags nou sterker terug, naarmate ik ouder word? Het lijkt er wel op.

Eerste deel bij Uitzendinggemist

Filevorming

Belgium, snow and traffic jam

Tot Antwerpen ging het goed, tot het echt begon te sneeuwen. We ontsnapten via de andere tunnel en reden langzaam, zonder stilstaan over glibberige wegen naar Amsterdam. Hebben we toch nog geluk gehad, lees ik in de Standaard: 1275 kilometer.

Belgium, snow and traffic jam

We zijn er weer, de kachel gaat vanzelf aan en uit, de tassen en hun inhoud ruiken als vanouds naar rookworst.

Waar is Kwint, denk ik.

Dagelijks leven in Frankrijk