Na kilo’s paddestoelen en bramen in potjes gestopt te hebben, ben ik maar etiketten gaan tekenen, om de kale potten er iets truttiger uit te laten zien. What is named on the label, is found in the jar, las ik in een boek. (G.K. van het Reve, Nader tot u, blz. 111, Brief uit het huis genaamd ‘Het Gras’)
Ik werd vanochtend weggerukt van mijn ontbijt voor de paddenstoelenjacht met onze buurvrouw P. Dat leverde na een trage start uiteindelijk op de laatste geheime plek toch een grote stapel lekkers op. Ik ben zo dom geweest alleen maar naar de grond te staren in plaats van de locatie in mijn geheugen te prenten, sukkelige toerist die ik er ben. Ik volgde buurvrouw trouw als haar hond R. en was wel heel erg blij toen ik mijn eerste echte c?®pe vond. We klauterden over omgevallen bomen, kropen onder schrikdraad door en liepen tenslotte dwars over de velden weer terug naar huis. Zodra de koeien, die in de wei stonden waar de waterleiding was gerepareerd het vrouwtje zagen, begonnen ze meteen om aandacht te loeien. Waarom? Joost mag het weten.
Ik mocht de hele oogst houden en zocht op internet een methode om ze te drogen. De ouderwetse manier is ze in plakjes te snijden, ze aan een touwtje te rijgen en ze dan boven de cuisini?®re te hangen. Daar hebben we dus niks aan, want die brandt niet. Diezelfde plakjes paddenstoel kun je ook op een rooster leggen in een oven van 60¬?C. Volgens de instructies duurt dat minstens 6 uur, want het moet langzaam gaan, anders bak je ze. Je kunt ze trouwens aan datzelfde touwtje of op dat rooster ook in de hete zon leggen. Ook voorlopig niet mogelijk.
De rest van de paddenstoelen zijn (of is) in de boter gebakken en ingevroren. E?©n portie is in de pasta met room gestopt. We aten er een sperziebonen-Krimsla bij. Die Krim, dat zijn die donkere tomaten, waarvan ik de zaadjes alweer veilig gesteld heb, want tjonge, die is smakelijk, die moet volgend jaar weer.
Hard werken, dat jager-verzamelaarsbestaan. We gaan maar weer vroeg naar bed, want we zijn kapot.
Misschien hebben we dan tijd voor een verslag van het feest van maandag, hoe het Bess verging en hoe de eend toch nog uit het dal van Les Th?©rondels wist te komen.
Zicht op camping hoog vanaf de ingang aan de weg
Immer gerade aus of tout droit, zoals sommige mensen zeggen, bij Toulouse linksaf en dat volhouden tot Saint Pons. Fluitje van een cent. Nu zitten we op de camping met een slappe tent, want zie die haringen maar eens de rotsgrond in te drijven.
Verder is de vraag hoe we hier morgen omhoog komen met onze ouwe deuche. Dat schijnt een normaal probleem te zijn en daar hebben ze hier een trekker voor, het woord zegt het feitelijk al.
(Gemaakt met de mobiel op 1 augustus 2011)
Tent is compleet, check!
(Ik heb me de afgelopen week verbaasd – of eigenlijk helemaal niet – over (foto)redacties van de wereldpers, ook de Nederlandse, die zich door die Noorse moordenaar hebben laten manipuleren: de bij de moordpartijen meegeleverde persfoto’s vonden gretig aftrek en ja, die gefotoshopte kop met de bijbehorende parano??òde boodschap is wereldwijd verspreid. En toen de gearresteerde met een tevreden smoel in de arrestantenbus was gekiekt, kregen we d?‚Ćt verdomde beeld eindeloos te zien. Domme en teleurstellende berichtgeving, dat was het, alweer, nakakelen en de hersens niet gebruiken. Maar dit even terzijde.)
Door de Noorse schok ?®n door het falende internet had ik er even geen zin meer in en ook al dat het de hele tijd ijskoud was en regende. Nu schijnt de zon, de temperatuur stijgt en de wereld ziet er minder grimmig uit, hoewel het verdriet van die arme mensen, die op de een of andere manier met de dood van hun kinderen moeten leren om te gaan, niet uit mijn hoofd verdwijnt.
Morgen rijden we naar het zuiden, waar de dochter en ik na zes jaar vakantie in een Frans huis van steen, weer eens een paar dagen met de honden gaan kamperen en wel hier. Het is er feest, het is er warm, het is er woest en ledig. Daar worden we vrolijk van. De cavia’s worden door ons lieve buurmeisje verzorgd.
Onderweg hebben we geen muziek of die moet uit onze mobieltjes komen. De eend maakt echter denkelijk teveel herrie dat er nog iets van te verstaan is. Daarom zingen we gezellig duetjes, zoals die keer toen ik met T. en C. naar Spanje reed in de andere eend. Wacht even enkele ogenblikken (op 2:15) tot dat Italiaanse vrouwtje in onderstaand filmpje gaat meezingen en je hebt ons niveau zo’n beetje te pakken.
Ze gaan hier ook naar Le Midi
Voor het probleem Bess (die gisteren weer met buurhond R. slaags raakte en goed op haar kop kreeg) heb ik via internet een muilkorfje aangeschaft, dat er pornografisch uitziet en dat die arme Bess bij het aanpassen zo op een creepy sm-alien deed lijken, dat we niet wisten of we hysterisch moesten huilen of lachen. We zullen de beelden binnenkort wereldkundig maken.
Ontdek de 2cv
Voor meer foto’s, klik op de foto.