eten, Frankrijk

La F?‚Ñ¢te de la Farine

2 Comments

F?‚Ñ¢te de la Farine

“Het lijkt de USA wel”, zei ik vorig jaar op 8 augustus, over de foto van de batteuse op het OudeWielenfeest, maar het Meelfeest, of liever het Feest van het Meel, La F?‚Ñ¢te de la Farine van zondag mocht er ook wezen. De USA van 60 jaar geleden dan.

We reden met onze gast en gasthond Rokko in de eend naar Saint Fiel, waar volgens buurman JP en zwager van de organisator het feest plaats zou vinden, net als de aardappelfeesten in de jaren ervoor. Doodse stilte in Saint Fiel op zondagmiddag. We reden wat verloren rond met z’n vieren en ik twijfelde alweer of ik het allemaal wel goed had begrepen, tot een ouder echtpaar uit het centrum ons de weg wees, niks Saint Fiel, het was bijkans Gu?¬©ret. Dat hadden we nooit zelfstandig kunnen vinden.

Het feest was net weer even anders dan andere plattelandsfeesten, er waren demonstraties van pasta maken, brood bakken en het materieel van vroeger stond weer op diesel te draaien: onze eigen JP bediende de machine die de graankorrels op grootte selecteerde, er werd op antieke wijze gedorst en bovenstaande mannetjes maaiden met een combine avant la lettre een graanveld, waarbij er steeds een keurige schoof werd uitgespuugd. Nou ja, keurig, ze moesten af en toe stoppen om het touwtjesmechaniek te herstellen, als het misging en er een verfrommelde pyjama uitkwam.

Two goats and Rokko
Geitjes vinden Rokko interessant

We zagen Dieren Op en Rond de Boerderij, die allemaal gek genoeg sterk door Rokko waren gefascineerd. Na de dans en een drankje reden we terug. Tijdens ons bezoekje was het droog gebleven, iets dat niet onvermeld mag blijven.

F?‚Ñ¢te de la Farine

De omzet van het feest was tegengevallen, vertelden onze buren, omdat het om 11:00 was gaan hozen, zodat de mensen niet gezellig bleven eten, maar daarentegen snel naar huis holden. Als je weet wat er deze week aan water naar beneden is gekomen, denken we eigenlijk dat ze nog geluk hebben gehad.

Morgen eindelijk foto’s van de 2cv-dagen met als gastauto de Aston Martin van Tony. Ja, zulke auto’s bestaan ook.

(Als internet het tenminste blijft doen. Ik raak op die manier wel mijn vaart kwijt, mensen! Allemaal derving van levensgeluk.)

Frankrijk, kunst

Jacques Lagrange

France, Ahun center

Ik was net met dit stukje begonnen, toen internet ermee ophield en dat een paar dagen volhield, zodat de hele vaart eruit is. Vooruit dan maar weer:
We reden gisteren (dat wil zeggen afgelopen vrijdag) om 17:30 volgens afspraak het terrein van het Plan d’Eau van Ahun op: leeg. Er waren wel duidelijk activiteiten geweest, want er stonden al tenten en een bar in een schitterende avondzon. Wat nu?
Na 10 minuten kwam een vrachtwagentje met een paar bekenden aanrijden. Neen, we moesten terug naar het dorp, naast de Cr?©dit Agricole en daar de auto parkeren.
Inderdaad, daar waren ze allemaal. Wat er verder moest worden gedaan en waarom we ons daar op dat tijdstip moesten melden, was ons een raadsel. Voor 20:00 zou er niet worden gegeten en de film Mon oncle was wel geprogrammeerd om 21:00, maar voorstelling zou zeker niet voor 22:00 beginnen, wat inderdaad ook gebeurde. Ik ken mijn pappenheimers langer dan vandaag.

Ahun, Jacques Lagrange

– Gaan jullie mee naar de vernissage, werd ons gevraagd. Dat deden we en hoewel we niet wisten welke en van wie sjokten we braaf achter de anderen aan. In het VVV-kantoor hing tot onze stomme verbazing blijde verrassing het werk van een van de breinen achter het werk van Jacques Tati, namelijk dat van de kunstenaar Jacques Lagrange.
Zie ook IMDB over Lagrange.

Ahun, Jacques Lagrange

Ik was zo overvallen dat ik vergat de mooiste tekeningen op de benedenverdieping te fotograferen, die allerlei herkenbare onderdelen van Mon Oncle lieten zien, het huis met de ogen, de dolfijn in de tuin, het andere huis met het dakterras, enzovoorts.
Bij het – beetje tegenvallende – eten vertelde de vrouw naast me desgevraagd dat Jacques Lagrange ooit het huis, hier, dit tegenover ons, had gekocht en dat bij zijn dood de tuin aan de gemeente Ahun was geschonken, onder voorwaarde dat er elke twee jaar aandacht aan zijn werk zou worden geschonken. Meer informatie over de Jardin Jacques Lagranges.

France, Ahun center

Maar waar was dit werk ondergebracht? Dat had zijn levensgezellin in beheer. Dat kleine vrouwtje met die artistieke uitstraling, dat duidelijk het feestvarken was? Inderdaad.
Voor de film begon, gingen we naar huis, want het was al veel te laat voor ons plattelanders. We hebben hem trouwens op DVD. De dag daarop begonnen de 2v-dagen echt, waarover morgen meer, als tenminste internet nog steeds werkt.

De expositie duurt tot 30 augustus in het Office du Tourisme van Ahun. Ze hebben daar trouwens ook een stokoude crypte onder de evenoude kerk, om in de VVV-sferen te blijven.

eten, Frankrijk

Neckark??nigin

3 Comments

Garden in France

Deze bonen lieten me al op 1 maart het water in de mond lopen door de naam: stokspekbonen. We hebben er nu twee keer van gegeten en het is waar, ik heb in tijden niet zulke heerlijke sperziebonen gegeten. En terwijl de rest van de tuin zucht en steunt onder de gesel van de droogte, staan deze planten erbij alsof er niks aan de hand is. Tant mieux.

France

Geen draad, stevig en toch zacht en veel langer dan die sneue dingen van de AH. Maar vooral de smaak, die is uitmuntend. Dat komt misschien ook, omdat ze binnen een half uur na oogst op de bordjes liggen.

Garden in France
Deze hier zat gisteravond tegen het plafond van de slaapkamer.

curieus, deux chevaux, Frankrijk

De Tour in Auzances

La caravane publicitaire du Tour de France 2011
De smurfen in 3D

Zaterdag gingen we vroeg de deur uit, omdat we ons voor 09:00 “ergens” in Gu?¬©ret moesten melden, maar waar precies was niet duidelijk. Ik ging er vanuit dat dat dezelfde plek zou zijn als vorig jaar, tot we op de parkeerplaats van de Intermarch?¬© – waar we langsscheurden – een eend en mensen met clubpetjes zagen en ik nog net op tijd een U-turn kon maken om me daar te melden. Kuskus en gezellig, jongens!
We reden in optocht naar de plaats van bestemming, terwijl we halverwege het parcours van de Tour gingen volgen, toegejuicht door de talloze tourtoeristen, die hun campers in het gelid langs de kant van de weg hadden gezet. We wuifden koninklijk en met knikkende hoofden naar het volk, niet te uitbundig, want dan hou je dat niet lang vol, zoals we dat hadden opgestoken van Julie Andrews in de Hollywoodproductie The Princess Diaries.

France
De oldtimers mogen ook naar de Tour kijken

Iets voorbij de finish van de tussensprint stond de partytent van de ACVE, voorzien van tafels, drank, eten en een TV, die zijn stroom betrok van de demente bejaarden met hun begeleiders, die het terrein naast ons in beslag hadden genomen. Stoelen hadden we zelf bij ons, die tot grote hilariteit van iedereen, veel te laag voor de tafels waren. Het echtpaar met de Traction zorgde voor de maaltijd. Na de aperitiefjes (gapefruit- of cassiskir) werd er witte en rode wijn geschonken, waar we voor bedankten, ik omdat ik niks drink, als ik moet rijden en Y. omdat ze niks drinkt.

France, le Tour 2011 in Auzances
Meloen vooraf

Tussen de tomatensla en het vlees kwamen de bizarre reclameauto’s al langs, zodat we met z’n allen van tafel holden om langs de kant van de weg schaamteloos gillend te gaan bedelen. De bejaarde buren kregen de mooiste troep, petjes met parapluutjes, opvouwbare frisbies, plastic slurfen en idem handjes om mee te klappen. Wij scoorden zakjes snoep, worstjes, een opvouwbare asbak, 2 petjes, magnetische shit om aan de koelkast te plakken en een jeton voor winkelwagentjes aan een sleutelhanger, handig, die schijn ik te sparen. (Meer gekke voertuigen >>)

Tour 2011
Het peloton

V????r en na de renners scheurden de begeleiders en de media met idiote snelheden en in zulke grote hoeveelheden, dat er geen einde aan leek te komen. Geen wonder dat er ongelukken gebeuren, echt volkomen krankjorem.
Na enige tijd verschenen de jongens en we vergaten bijna te juichen, zo druk waren we bezig met onze elektronica, en hup, ze waren alweer voorbij. Nou, dat was mooi, en daar moest op worden gedronken: champagne! We bleven nog lang hangen en keken tv, kletsten wat, informeerden waar onze clubgenoten woonden en maakten afspraken voor a.s weekend in Ahun. Toen de bejaarden vertrokken, viel meteen onze tv uit, maar geen nood, onmiddellijk werd het aggregaat aangeslingerd en konden we verder kijken.

Wat ons werkelijk verbaasde, was dat we niemand gedurende de hele dag naar de plee (die er niet was) hebben zien gaan. Wij moesten wel en ik heb uit solidariteit met Johnny Hoogerland tussen de struikjes mijn billen aan brandnetels gebrand. Of zouden ze hier veel grotere blazen hebben?

Nationale 2cv-dagen in Ahun
ACVE

Dagelijks leven in Frankrijk