Gisteravond tijdens het onweer en ook de seringen zijn van kleur veranderd
Dagelijks ga ik voor een praatje langs G., die hard op weg is naar de 91, maar die niet meer zo hard loopt en ook niet meer in staat is tot boerenwerk, waar ze enorm van baalt. Heel af en toe laat haar korte termijngeheugen haar in de steek, maar verder kletsen we erop los dat het een lieve lust is. Het gaat over tuinieren, dieren, het patois, hoe de wereld veranderd is de laatste 50 jaar en het weer natuurlijk. Ik probeer haar alle verhalen van vroeger te ontfutselen.
Het weer is altijd wel een onderwerp van zorg, maar dit seizoen is het heel erg. Gisterenavond regende het 5 minuten, terwijl het de rest van de avond boven het Bos van Chabannes bleef rommelen, zonder dat dat tot water leidde. (Ik werd toevallig getroffen door, neen, niet door de bliksem, maar door het minieme buitje, op het stuk van 10 meter van het huis van G. naar het onze, zodat ik als enige in de wijde omgeving kletsnat was.)
РNiks groeit behalve het onkruid, zei G. zoals we allemaal elk jaar zeggen. Ik had me weer eens flink aan de brandnetels gebrand (piqu?©e) en we vroegen ons af wat het nut in godsnaam was van brandnetels.
– Je kunt er thee (tisane) van zetten, zei G. Inderdaad en je kunt ze als mest gebruiken. Bovendien zijn er rupsen van bepaalde vlinders die ze eten.
– Peut-?‚Ñ¢tre.
– Echt waar.
En merels, hadden die nut? Neen, die hadden geen nut. Misschien voor de kat. En ze zingen zo gezellig, ‘s avonds. Maar ze eten al het fruit op.
– Die merels moeten ook eten, vond G., geheel tegen de algemene opvatting in. Misschien verspreiden ze zo wel de zaden van bijvoorbeeld de aardbei, als ze ze weer uitpoepen. Dat gold in ieder geval niet voor de kersen, want daar eten ze altijd om de pit heen.
Nut was dus weer een kwestie van wiens standpunt je e.e.a. bekeek. Mensen zijn volkomen nutteloos, vond ik. Ik wilde niet al te defaitistisch klinken, maar eigenlijk heeft niks nut, welbeschouwd. We krioelen een beetje rond en na korte of lange tijd verdwijnen we weer, al dan niet met een volle maag.
Kip ontsnapt
En zo pruttelt het leven hier voort. De meest opwindende gebeurtenis was dat buurman F. de sperziebonenzaden die ik hem had gegeven, in z’n broekzak had laten zitten. Daar kwamen ze achter toen ze de broek uit de wasmachine haalden. Zijn ze nog witter, grinnikte P., de zoon van P., die toevallig langskwam.
Kom, laat ik hem maar eens een nieuw setje brengen.
