deux chevaux, Frankrijk

Clignotant

Car repair

Zaterdagmiddag besloot ik toch maar het gras met de motorzeis te gaan maaien, want dat staat ondanks de droogte alweer veel te hoog. Ik had al aan de asemmer gezien, die vanaf februari nog vergeten buitenstond, dat er geen drup was gevallen. De buren bevestigden het gebrek aan regen en vreesden voor hun hooi deze zomer. Regenen gaat het voorlopig nog niet, volgens alle weersvoorspellers, hoewel het misschien zondag gaat onweren, dachten ze net bij de mobiele bakker. Dat moeten we nog zien gebeuren, want op iets langere termijn het weer voorspellen is zelfs hier in Frankrijk niet mogelijk gebleken.
De bakker kwam trouwens plotsklaps een uur eerder dan normaal, dus het was maar goed dat ik dankzij het vroege vertrek van S. al helemaal bakkerbereid was.

In ieder geval, ik stuitte qua d?©broussailleuse tot mijn frustratie op hetzelfde probleem als 2 jaar geleden: de boel is van binnen vastgekoekt of gekleefd. Mijn 2takt-held meneer Dubar mopperde indertijd op het produit de con dat ik gebruikte als brandstof, me nota bene aangeraden door de verkoper van de machine zelf, maar nu had ik al 2 jaar non-stop zelf de benzine gemengd, me keurig aan de gebruiksaanwijzing gehouden, en de boel schoongemaakt en wel voor de winter opgeborgen. Dat was een lelijke tegenvaller, maar verder een probleem van niks natuurlijk, als je het wereldleed in aanmerking neemt.
Dinsdag kan ik pas weer bij Dubar terecht. C’est comme ??üa.

Bij vertrek vrijdag realiseerde ik me dat mijn mobiel nog thuis aan de oplader lag. Lekker slim. Wat moet je met je mobiel in het buitenland? Bellen en internet is veel te duur en bovendien doet hij het hier niet, vanwege het ontbreken van een signaal. Nu heb ik spijt dat ik hem niet heb, want ik gebruik hem als boek en wekker en ik had er net weer allemaal fijne boeken opgezet voor de komende tijd. Maar ja, ook weer een probleem van niks, wereldleed etc.

Car repair

Zondag moest ik de eend dan maar eens aanslingeren. Die deed het vrijwel meteen en geprikkeld door dit kleine succes ging ik me nu eindelijk op het knipperlicht (links voor) storten. Dat probleem had ik vorig jaar uitgesteld, omdat ik de bouten van het oude lampje niet loskreeg. Zie mijn stukje van 12 april. Deze keer heb ik grof geweld gebruikt en kwam er eindelijk achter, dat het essenti?´le deel ontbrak, namelijk het ijzeren lipje waar de massadraad aan vast moet: roest, roest, roest, weggeroest. Voordat het nieuwe lichtje het deed, moest ik heel wat systematisch testen en op S. mopperen, maar uiteindelijk lukte het, een halve zondag en hernia verder.

Ik zie nu dat er allerlei krassen op mijn mooie spatbord zitten. Hoe kan dat nu weer? Dat moet nomdunchien een beest zijn geweest. Zijn ze helemaal gek geworden?

deux chevaux, Frankrijk

De Haynes

6 Comments

2cv repair
De Haynes

Onze buurman (UK) in Frankrijk wees me op het bestaan van de Haynes-sleutelgidsen (Owners Workshop Manual), die het sleutelen aan auto’s voor arbeiders verklaren. Bricoler voor dummies. Ik worstelde met de Vraagbaak van Olving, die me ooit honderd jaar geleden al in het duister liet tasten, omdat die ervan uitging dat je van de basis op de hoogte was.
Bijvoorbeeld: Verwijder De Bougies. Waar zitten die verdomde bougies en hoe krijg ik ze verwijderd? Waar dan en hoe? Om helemaal gek van te worden. Ja, dat lijkt zo eenvoudig als je het weet, maar als je voor het eerst met een automotor wordt geconfronteerd, wil je iets meer aanwijzingen.
Nu weet ik dat wel, zeker na de cursus Eendologie (in 1990, denk ik) van het Eende?´i, waar we wel de basics van het 2cv-sleutelen onderwezen kregen.

Maar zelfs al weet je waar alles zit en om welke schroefjes of palletjes het gaat, zie die dingen maar eens los te krijgen. Want dat is het grootste probleem van de eend: hij roest. Ik zit nog steeds met de bumper van februari. Wat zegt de Haynes hierover:

Due to their exposed locations the retaining bolts may well be rusty and difficult to remove. This being the case, clean them with a wire brush and soak in penetrating oil for a time before attempting to unscrew them.

Dat kan wel zo wezen, Haynes, maar zelfs na liters penetrating oil zit er geen enkele beweging in de bolts. Nee, dat lieg ik, 1 heb ik los. Het vervelende is dat die bouten een kruiskop hebben in plaats van een koppie waar ik mijn steeksleuteltje op kan zetten. Kruiskopkoppen zijn snel beschadigd als je een beetje geweld gebruikt. Daartoe krijg ik wel de neiging, als ik na uren pielen in een hernia-generende houding nog niks voor mekaar heb. Kapotslaan, kettingzaag, bijl, gillen.
Dit is allemaal luxe-onzin, want ondertussen zit lig ik dan wel in het Beloofde Land in mijn eigen schuur onder mijn eigen 2cv het roest te bewonderen. We gaan over een paar dagen op reis en nemen mee:

Garden preparation
Pompoenen, tomaten, prei, doperwten en dahlia’s

Volgens een andere buurman (FR) stonden de tulpen al een eind boven de grond. Dat gaan we dus – D.V. – dit weekend eens van dichtbij bekijken. Hoera! En dan heb ik waarschijnlijk weer iets meer zin om stukjes te schrijven.

curieus, Frankrijk

Spaans

3 Comments

Omdat wij a.s vrijdag onze Spaanse gast uit Sevilla voor een week te logeren krijgen, ben ik mijn Wat & Hoe In Het Spaans via Youtube aan het bijspijkeren, want ik moet toch een simpele vraag kunnen stellen, zonder dat ik in Frans of Italiaans verval.
Het barst van de tutorials op Youtube of Vimeo, dat heb ik, meen ik al eens eerder gemeld, dat is toch een van de verworvenheden van het medium. Van in 3 seconden T-shirts vouwen, overhemden strijken, pianoles, paddestoelen determineren, tuinieren op de vierkante meter tot een taal leren.
Nu hebben we al jaren een vrouw die ons huis poetst, de werkster zeg maar en die komt van oorsprong uit Bolivia. Zo ziet ze er ook uit, zeker als ze haar haar in twee vlechtjes draagt. Ze vindt het altijd hilarisch als ik haar met ¬¨¬?Hola! ¬¨??Qu?¬© tal? begroet. Ik word gewoon keihard uitgelachen, daar komt het op neer. Ze maakt de trappen schoon, ze doet de gemeenschappelijke keukens en badkamers en kan af en toe niet werken omdat een tussendeur dicht zit.
Laatst kwam ze me vragen wie of dat er een sleutel had en daar kon ik alweer dat fijne antwoord van kapitein Haddock uit Kuifje en de Zonnetempel op geven: ¬¨¬?No s?¬©!, omdat ik weet dat ze dat mij horen zeggen niet te geloven zo geestig vindt.
РYo no s?©, yo no s?©, giechelde ze nog een tijdje door, dus ik sprak haar na, yo no s?©, yo no s?©, terwijl ik eigenlijk dacht Yo Soy Conchita Mart??nez, uit de persiflage op Spoorloos van Koefnoen. Een afwijking, waar meer mensen last van hebben, verwant aan reclameslogans m??eten uitroepen, zodra er ook maar iets aanleiding geeft. Gek word je ervan.
– ¬¨¬?Yo no s?¬© que pasa! riep ze.
Р¬??Que pasa? ¬??Que pasa? ¬??Que pasa? Een klassieker van mijn kant, kwam die niet Speedy Gonzalez?
– ¬¨¬?El Condor pasa!, gilde ze, niet voor een gat te vangen.
En zo is het gekomen dat ik al twee dagen Simon en Garfunkel in mijn kop heb. Dat krijg je als je lollig probeert te zijn.

Dagelijks leven in Frankrijk