Tag Archives: ongehoorzaam

Zip!

Winter storage firewood
Twee rijen dik!

– Schaamt die zoon van jou zich niet dat hij zijn moeder zo laat sloven? zei ik om lollig te zijn, toen ik die krankzinnige hoeveelheid hout zag, die vriendin P helemaal in haar eentje netjes had gestapeld.
Nou ja, het viel wel mee, zei ze, nadat ze eerst als vanouds enorm had lopen klagen. Sommige grappen van me kunnen geloof ik niet.

Er is dit jaar wel heel veel gehakt, gezaagd, gekloofd en gestapeld. Dit hout was afkomstig van de drie dikke eiken, die onderaan de weg bij Seigue zo karakteristiek als ijkpunten (yesyes, pun intended) in het weiland hadden gestaan en wier val me had doen wenen, wat ik ook bij de houthakker heb gemeld.

Zo langzaam maar zeker verdwijnen bomen, hegjes en bosjes, waardoor de koeien geen enkele beschutting meer hebben als het regent, stormt, sneeuwt, of als de zon loeiend hangt te branden.

A cut oak tree
Tel de jaarringen

In de weilanden van de Dierenfluisteraar staan daarentegen overal bomen en kabbelen beekjes, terwijl de dieren, als op een schilderij van een 17-eeuwse meester in de schaduw van de bomen staan te mijmeren. Bij ons zoekt het vee vruchteloos naar een plek om de schuilen, als de omstandigheden bar zijn.

Maar dit zoals altijd terzijde, hoewel het me elke keer weer geweldig dwarszit.
(In de Indre zijn ze de gesloopte heggen weer gaan aanleggen, omdat ze – te laat – gemerkt hebben dat die dingen een functie hebben, vertelde buurmans zoon Pierre. )

Cattle in winter
De luwte van de laatste heg helpt niet echt

Ik zou – om terug te komen op de houtstapel – haar wel hebben willen helpen, maar daar ben ik te slap voor.
Weet je hoeveel zo’n meterpaaltje eikenhout weegt? Ik ook niet, wat ik wel weet is dat na 3 stuks mijn armen het nauwelijks nog doen en na 15 kan ik mijn haar niet meer kammen, wegens dode pootjes die ik niet meer boven mijn schouders krijg. Hoe zij daar toch elke keer weer toe in staat is? Ze wordt dit jaar 74!

We waren net daarvoor in het bos geweest, waar het blauwe ventje heel erg nodig weg had gemoeten om te zien of hij dat ene hert kon inhalen. Bess en ik keken op onze horloges en wachtten geduldig tot hij zich weer zou melden. Daar kwam hij, hoor, dorstig, vies, en moe en liet zich meteen in mijn kikkersloot vallen om ook zijn warme buik af te koelen. Hij dronk gulzig modder met hier en daar een jonge kikker.

Het is zaak dat je maakt dat je wegkomt, zodra hij zich schudt. Kijk:

Border took a mud bath
Na de hertenjacht

Toen hij vriendin P zag, wilde hij haar natuurlijk blij omhelzen met zijn stinkende modderlijf.
Ze riep: Assis ! Asseois-toi ! ??†coute !
Niks ervan, hij bleef stinken en springen van blijdschap, tot ik zei dat hij moest gaan zitten: Zit! Hij zat.

– Hij snapt het Frans niet! riep ze verbaasd en toen hij weer opsprong, omdat hij dacht dat weer dat mocht, riep ze: Zip! Zip! en warempel, de sukkel ging zitten.

Herdershond of total loss

Some limousin cattle

Omdat bovenstaande koeien zondag niet meer in dit veld stonden, ik bedoel deze wei – ik zeg veld omdat ze hier van champ spreken – besloot ik die met beide honden over te steken, ook al in de hoop nog een klein champignonnetje de Paris te vinden en daarnaast natuurlijk om de knallende jagers te vermijden.
Ik had het hek nog niet achter me gesloten of ik zag beneden naast de rechterheg een hert knetterhard weghollen. En ik dacht dat die wei leeg was!
De honden hadden door hun geringe lengte niets in de gaten, maar het leek me verstandig hun aandacht af te leiden met een hoog stemmetje en een brokje, vooral toen ik er aan de linkerkant nog een zag spurten, die de weg overstak, op het maisveld links door een heg wilde, klem kwam te zitten, zich omdraaide en verdween in de richting van het huis van de King of the Septic Tank Olivier. Dat zag ik allemaal gebeuren, terwijl die twee sukkels me hoopvol aankeken met de geur van frolic in hun neus.

Die gekke Bess holt en springt op die vlakte altijd als een jonge hazewind, zoals dat bij elke hond gebeurt die op een onmetelijke vlakte wordt losgelaten. Als ze rustig aan de riem wacht, blijkt ze een soort Parkinson-achtige aandoening te hebben, waar ze in het gewone leven verder geen last van lijkt te hebben. De achterpootjes trillen, maar niet als ze ligt, loopt of holt.

We liepen door, ik zag iets wits en dacht ha, een paddestoel, tot ik even omkeek en daar Bleu 100 meter verder met zijn neus aan de grond gekleefd in een noodgang het spoor van dat verdomde tweede hert zag volgen. Hij reageerde niet op gefluit, geroep, niks, hij stak de weg over en zat al in het maisveld. Wel knap dat hij dat allemaal kon ruiken, jammer dat hij er doof van was geworden.

Ik riep en rende en riep en rende, zo hard en zo g?‚Ñ¢nant, zo hard had ik in jaren niet gegild of gerend! De hond verdween in de verte, ik zag een grijze stip op dezelfde plek in de heg klem komen te zitten als dat hert. En omdat die sukkel godzijdank het spoor daardoor enkele minuten bijster was, kwam hij weer in mijn alfa-zone, zodat ik hem kon grijpen. Bess had toen pas door wat er aan de hand was en wilde de jacht voortzetten. Yeah, right, Bess.

En ik dacht dat ik een gehoorzame herder in huis had genomen! Blijkt het een ordinaire puberale jachthond.

Head of a young border collie (6 months)Who, me?