
Mousserons of Pieds Durs= weidekringzwam
Donderdag, dat is eergisteren, waadde ik met Bleu door het stroompje dat op de kaart een heus riviertje blijkt dat in de Creuse uitkomt, met de serieuze naam Ruisseau de Champotier en dat wij beschouwen als een pad dat voortdurend onder water staat, toen ik stemmen en geblaf hoorde die aan twee jagers met 4 honden bleken te behoren. Zij waadden ons net tegemoet.
– Neen, ze doen niks, zei de ene over de honden, maar dat was niet de reden dat ik Bleu even bij me hield. Ik dacht dat het een boer met koeien was, waar die kleine Blauwe beroepshalve verzot op is.
Ik greep mijn kans en vroeg waarop zij jaagden, omdat iedereen hier beweert dat de ene dag dit en de andere dat bejaagd wordt. Neen, geen herten, het was een gewone jacht (chasse ordinaire) en:
– U loopt geen enkel risico, hoor! vervolgde hij, toen ik zei dat mijn jachtmethode minder gevaarlijk was, mijn zak vol Mousserons omhooghoudend.
Yeah, right. Na een klein beetje gegoogle vond ik deze site met even treurige als lollige jachtongelukken. Treurig gezien het jaarlijks aantal doden, lollig als ze zichzelf in hun voet schieten, terwijl het lood voor een onschuldige mol bedoeld is.
Na de wandeling ging ik samen met Saar nog snel naar de markt voor een parelhoentje (die van Giraud waren op) en langs de v/h voorzitter van de oldtimerclub, met wie ik een afspraak had aangaande dingen die niemand voorlopig aangaan.
Hij liet ons na het zakendoen trots zijn prijswinnaars zien, waarmee hij a.s. zondag op het F?‚Ñ¢te de la Citrouille staat, schonk ons een paar kilo walnoten (“we hebben al 200kg geraapt“) en een zg courg, een Aziatische courgette-achtige in de vorm van een slang, voordat we de Duitse Herderpup mochten bewonderen, die gezien zijn formaat geen pup meer genoemd mocht worden.

Toen hij nog 3 maanden oud was
Ik heb een paar plakjes van de courg in de olijfolie gebakken en hij is prima eetbaar. Wel eerst even de buren laten schrikken:



