De Astrantia major, het Zeeuws Knoopje “groeit makkelijk in iedere tuingrond die niet uitdroogt”. Ho, daar hebben we een probleem in de Creuse. Vorig jaar zaten er barsten in de grond en moest ik hem uitgraven en hem in een emmer water laten bijkomen. Dit jaar is het iets natter en kijk, hij bloeit. Bij Oudolf en Gerritsen (M?¬¨¬©?¬¨¬©r Droomplanten) valt de A. major in de categorie Vaste planten die zich uitzaaien. Ik heb dat in de volkstuin nooit zien gebeuren. Misschien nu wel in Frankrijk.

Van de ex-buurvrouw van Doris haar volkstuin, mevrouw Hema-mes kreeg ik honderd jaar geleden een geraniumpje of is het nou een reigersbek? Hij doet het in ieder geval overal, zaait zich royaal uit en vult kale plekken mooi op met witte of roze bloempjes. Het begint zowaar ergens op te lijken.

We hebben het te druk om nog even het computertje aan te zetten. Bovendien worden Saar en ik (Elz) geplaagd door een vervelende koppijn, die in ?©?©n van de hersenhelften knaagt, snerpt en knipt. Wat dat nu weer is?

Enfin, we (de drie dames) zijn toch vandaag naar Mas St. Jean gegaan voor een tochtje te paard. Dat gehucht is hier een eindje verderop de berg op. Met de auto vijf minuten, te voet meer dan een half uur, vanwege klimmen.
Een stel uit Parijs is daar een paardending begonnen. Ze hebben geen stallen, geen binnen- of buitenbak, maar weitjes en een aantal paarden en pony’s die ‘s winters buiten kunnen blijven.
Het was prachtig daar, door het bos, langs een wei waar andere knolletjes ons vrolijk hinnekend begroetten, hier en daar een drafje en na afloop schoonvegen en opruimen.

Op de terugweg kwamen we de koeien van Grand Prat tegen. De boer liep met zijn hondje naast de stier en de koeien liepen braaf de wei in, zonder ingewikkelde versperringen. Dat komt, het zijn geen Limousins, maar een andere soort, niet Charolais, maar wit met vlekken. Heel braaf, dat is zeker.

We hebben verder nog meer doorgeschoten hazelaars verwijderd. En eindelijk komt het uitzicht te voorschijn:

In de verlaten moestuin van de buren ben ik me te buiten gegaan aan de aardbeien die daar donkerrood rijp stonden te zijn. Ik was daar toevallig in de buurt met de motorzeis.

De familie B. was aan het tuinieren, dus ik begroette ze en begon een praatje over de tuin. Alles stond er weer patent bij. (Wat een merkwaardige kleur heeft die Iris!) “Kropje sla?” vroegen ze. Dat sloeg ik niet af. Vanavond maakt Saar het eten: pizza en sla uit andermans tuin.

Op de markt stond de moeder van de slisser ook te verkopen. Die spleet tussen de voortanden is genetisch erg dominant. Omaatje, die er voor de gezelligheid bij stond, had hem ook. De baby die vorige zomer geboren is, hebben we nog niet gezien. Die moet nu zo’n beetje zijn/haar eerste tandjes hebben.

Op aanraden van Jean Pierre heb ik de fruitboompjes een anti-hert-manchetje gegeven. Een tuinslang doorsnijden en hop, klaar is kees.

Ze werken niet tegen vogels of slakken. Of muizen.

Om 01:30 uur kwamen we aan in Puy. (Dat was een half uur later dan begroot dankzij het feit dat we Amsterdam gewoon niet uitkwamen, grr) Vlak bij huis zagen we 1 uil, en twee reetjes, die helemaal niet wegvluchtten, maar een beetje suf langs de weg trippelden.

Parijs was doodstil evenals de weg naar Toulouse. We zagen de luchten steeds mooier worden en vanochtend, toen we om 08:15 werden gewekt door onze vrolijke bakker, was de hemel ouderwets blauw.

Het gras van het voortuintje was gemaaid door Sylvie (denken we), die wist dat we met Pinksteren zouden komen, zo aardig en hartelijk.
Alles was enorm gegroeid, maar iemand had flink zitten schransen van onze plantjes op het terrain. Er waren een paar rode kolen gesneuveld, de uien en de OI-kers waren daarentegen goed opgekomen. Maar…waar zijn de meloenen gebleven? En de courgette? Saars worteltjes en bietjes: weg. En wie heeft de bast van de appelboom gegeten???
Die schattige reetjes van gisteren natuurlijk! Waar is mijn voorlader? Kill, Bess! We hangen een bord op: WIJ HOUDEN VAN HERTEBIEFSTUK! Met een Franse vertaling.

Niks aan te doen. De kersen zijn ook nog niet rijp. Aardbeien zijn groen. De gevonden Iris (zie mei) staat gelukkig nog steeds te bloeien en de Echinacea is al bijna 75 cm hoog. Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. (Er is trouwens ook een grote Vinca meegekomen.)

Saar en ik zijn maar naar de markt gegaan om eens flink in te slaan. Ik kon geen weerstand bieden aan 50 preitjes, die naast de kolen gezet gaan worden. Die zullen die nepherten toch niet opvreten?

Alle paden zijn nog steeds begaanbaar en de abri is is gewoon zonder blaren of schrammen te bereiken.

Nu even Roland Garros kijken. Live.

(Naschrift: ik zie dat Meteo hiernaast 13 graden zegt met grijze wolken. Dat is helemaal niet waar. 20 graden en blauwe lucht!)