Eindelijk hooitijd

Er stond gisteren een stevige wind, die de zon tevoorschijn liet komen. Ik ben meteen naar buiten gehold om het terrain te moterzeisen. Dat ging eerst helemaal niet, tot ik zomaar in ene gratis een beeld van gene zijde doorkreeg: een boer zet met een steen zijn zeis aan.

Lag gewoon in de tafella

En ja, na het wetten van het mes kliefde ik met opgeheven zeilen door mijn groene veld. In mijn razernij nam ik ook nog een vogelnestje met 3 eieren mee, dat in een struik onkruid was opgehangen. H?¬¨?Ü, doe dat dan ook niet, zwartkopje! Daar treurde ik nog enige tijd over.

Helaas

Om twaalf uur gingen we in ons eigen restaurantje in Naillat eten, waar we aan tafel werden gezet met die drie mannen, die als je binnenkomt altijd rechts aan 1 tafeltje zitten, Siebe. Die schonken ons vriendelijk wijn en water in en gaven het brood door. En de sociale werkplaats was er gelukkig ook.

Eenmaal weer thuis holde ik weer opnieuw naar buiten om verder te gaan met de zeis. Jean Pierre was eindelijk ook begonnen en toeterde opgetogen toen hij mij bezig zag. Zwaaien! Hooien!

Vandaag is het weer min of meer petweer. Ik hoop voor Jean Pierre dat we het drooghouden. Elke dag gaat hier nog de kachel aan. Zodadelijk gaan we naar de markt, een stukje geitenkaas halen en iets lekkers bij de slisser.

En kijk eens naar de cyclamen die twee maanden geleden bij mij op het werk bijna de geest hadden geven. Ik was ze al vergeten tot ik er bijna met mijn lompe pootjes op ging staan. Dat ziet er gezond uit.

Gek bier en rimpelige vieze handen

Mijn handen kunnen wel een kuurtje botox gebruiken zo te zien. (Dat schijnt ook te kunnen, botox voor je handen. Logisch eigenlijk, want als je als 75-jarige je smoel heb laten straktrekken, heb je nog van die bejaarde handen, geen gezicht 2007)
Uren aan de eend sleutelen en onder de smeerolie komen en dan nog een dagje in de tuin werken, doen mijn kantoorpootjes geen goed.

Helaas ligt het tuinwerk weer stil, net als het boerenwerk, wat trouwens veel erger is, omdat het gisteren met bakken uit te lucht kwam. Ik had al een afspraak met Valdipneus gemaakt om 4 uur ivm die lekke band, en die reserve vertrouwde ik ook niet. Toch zijn we juist vanwege die regen met de eend eens bij de fam. A. op bezoek gegaan. Om nou vrijwillig drijfnat te worden, terwijl je een overdekte brommer hebt.

Pastis 51

Het is een feest om daar weer even langs te gaan. Deze keer had ik echter een fotograferende vriendin mee en nu is eindelijk ons gezellig samenzijn vastgelegd. De fam. A. had geen enkel bezwaar tegen foto’s en grepen mij beurtelings voor het plaatje stevig vast.

Er zit al wat drank in

We gaan vrijdag met mevrouw mee met boodschappen doen, zoals ze dat noemt. Nu dacht ik al die tijd dat ze gewoon naar de intermarch?© ging, maar neen, ze heeft een adresje (vaag gebaar richting berg) waar ze eieren, melk, boter en room koopt. Dat willen wij ook! Mijn maag begon zich ermee te bemoeien, toen ze precies uitlegde hoe je die room bijvoorbeeld zou kunnen gebruiken.

Na Valdipneus zijn we met Kwint nog even het bos ingedoken, omdat mevrouw ons verzekerde dat daar en daar zeker girolles te vinden zouden zijn. Bij haar stond een enorme hoeveelheid op het aanrecht (“van de kinderen”).
We vonden alleen bij een ?©tang een hele brutale beverrat, 2x zo groot als Kwint, die hem gelukkig niet zag. Die rat zat ontspannen een beetje gras te eten en krabde zich zo nu en dan.

Voor de andere kant van het verhaal, surf dus hier naartoe.
Alle foto’s zijn dit keer van R. Romeny.

Braaf ventje

Zo’n treinreis zou zo gek nog niet zijn, als je maar geen bagage had. De Thalys heeft gelukkig plek zat en de eis dat de hond in een tas moest, bleek op niets gebaseerd. Kwint mocht gewoon los mee, als hij maar niet op een stoel ging zitten.
Jammer dat onze bagage niet door de metropoortjes kon. Hoe mensen met een rolstoel zich in godsnaam per Openbaar Vervoer in Parijs verplaatsen, is een groot raadsel.

Een fijn ouderwets station, dat Austerlitz

In La Souterraine stonden Sylvie en Elise ons op te wachten. Het was een dagje mooi weer, dat wil zeggen de zon scheen, dus alle boeren in de omgeving waren als gekken aan het dorsen. Dat doen ze met elkaar, de veldjes zijn niet zo groot en het graan is voor de beesten. Ik ga eens vragen of ze een dorsmachine delen.

Jean Pierre had de afgelopen twee maanden nauwelijks iets te doen gehad door de aanhoudende regen. Er is nog geen hooi! De beesten weigeren het rottende gras op het veld en moeten nu bijgevoerd worden met hooi van vorig jaar. Hoofdschudden, hoofdschudden. De regen heet hier heel basaal water (l’ eau).

We eten ze niet op

De bende in de tuin is nog wel te overzien, niks groeit, zei Paulette, de moeder van Jean Pierre, behalve het onkruid dan, zeiden we in koor. De stokrozen moeten dan wel onkruid zijn, want zo schitterend heb ik ze nog niet gezien. Een roze, donkerode, witte en een zalmkleurige staan woest te bloeien, en tot mijn vreugde en verrassing heeft de artisjok ook bloemen.

Dit was nu de bedoeling

De prei bloeit ook met wonderschone bollen. Maar de eend is vette sof. We begonnen met een lekke band, en vervolgens startte hij niet. De accu doet het, maar er komt geen vonk. Ik denk dat de bougies geoxideerd zijn, althans dat hoop ik. Straks maar weer eens wat schuren en schrapen met een ijzerborsteltje.

Maar hier zijn is weer heerlijk. Vindt Kwint ook.