De senuwe

norisko

Het is weer gelukt, de 2cv mag weer zonder problemen 2 jaar rondtoeren. Hoewel zonder problemen, zonder problemen, de linkervoorvelg was zo’n beetje helemaal doorgeroest, net niet helemaal natuurlijk, want dan is de band ook lek, een hele geruststelling.
Ik reed vanochtend in het donker de berg op, want ik ging via de binnenwegen en de weg begint hierachter. Ik zwierde door het landschap, terwijl de zon opkwam, een heuse rozevingerige dageraad, een genot om te zien boven het begin van het Massif Central aan de horizon. Om 8:45 uur kwakte ik de eend naast het gebouw en moest vervolgens nog een half uur wachten tot ik aan de beurt was, zo rap is die route.

Inspectie van de onderkant

Dat ik moest wachten gaf niks, jammer genoeg waren de andere klanten niet in de stemming voor een praatje, maar ik had mijn mobiel bij me met de NRC erop en kon dus rustig de krant lezen. Bleken ze in dat CT-station een fantastische WIFI te hebben! Ik zat lekker te twitteren en mijn mail te lezen, toen ik door de CT-jongen geroepen werd en mee de put in moest om die verschrikkelijke roestige velgen van dichtbij te zien.
Shitshitshitterdeshit, dacht ik en de zenuwen, die me tot dat moment met rust hadden gelaten, grepen me bij de keel, want hoe moest ik die auto voor 1 januari voor mekaar krijgen, ervan uitgaand dat hij was afgekeurd. Niet zo stressbestendig, h?®?

De paniek was voor niets, de velgen waren geen reden om hem af te keuren, maar de jongen herhaalde nog wel 5 keer met veel handgebaren, wat er zou gebeuren als de boel kapot zou gaan, waardoor de terugreis iets minder ontspannen verliep dan gepland.
Ik belde onze bandenspecialist Valdi, die zelf stokoude eenden bezit, zie mijn verhaaltje van de afgelopen zomer. Hij had nog wel twee roestloze velgen voor me, zei hij en die zet hij er morgenochtend op. Wat een topzaak, die Valdi en ook nog om de hoek ook.