Frankrijk

Slabed

6 Comments

Slabed in de maak

Ik trek zo de stekkers uit de digitale snelweg, want ik zie boven de berg een donkere lucht aankomen waarbij de IJslandse as verbleekt. Ik heb de ochtend gehakt, gespit, geharkt en geplant. Ik heb nu een rijtje sla op een heuveltje. Iedereen maakt hier moestuinen met voren, ik dus ook. Het is opvallend mooie aarde met weinig steen.

Sla geplant

De bedoeling is dat ik elke dag zo’n stuk doe en dan de rest van het jaar genoeg te eten ga hebben, als alles niet voor die tijd door andere liefhebbers wordt opgegeten: muizen, naaktslakken, konijnen, ratten, herten, koeien.

Mobiel maakt foto

De tomaten liggen weer in een ander bed. Ze worden ‘s nachts nog lekker ingestopt tot ze ertegen kunnen. Waartegen? Tegen het buitenzijn. Dat duurt nu niet lang meer. Zeker als de luchtdruk daalt zoals nu, worden de nachten weer minder fris. En dan nu de stekkers eruit.

Tomatenbed

familie, Frankrijk

Bericht van het thuisfront

1 Comment

koekjes
Huisvlijt

Terwijl wij hier aan het maaien, spitten, zagen en koken waren, communiceerden de meisjes vanuit Amsterdam via mail, skype en facebook. Ze kunnen zich gelukkig goed redden en angstvisioenen van vroeger van gasontploffingen zijn voorbij sinds de aanschaf van het nieuwe fornuis met elektrische oven. Ze zijn behalve bak- ook volkomen TopGearverslaafd, dat kun je wel zien.

Maridat
Ontdek de zeven verschillen

Gisteren waren we bij de onvolprezen firma Maridat in Colondannes om een ontzettend lullig onderdeeltje van de kettingzaag op te halen, waarzonder dat ding het niet doet. Het was het boutje met een dingetje (?† 11,21) om de ketting te spannen, dat ze in februari niet in voorraad hadden.
Maridat is een landbouwspullenwinkel, waar je tractors met hulpstukken kunt kopen, waarvan je ten eerste niet weet waar die voor dienen en waarvan je je ten tweede afvraagt in welke schuur zo’n ding ooit gaat passen. Als ik op de schouders van Siebe ga staan, kan ik net de bovenkant van het wiel aanraken.
Hier heeft de onthaasting z’n hoogtepunt bereikt. Geduld, geduld is het devies en meeluisteren met wat de louter agrarische klandizie met de bediening te bespreken heeft. En raden waar al die onderdelen voor zijn, die keurig in rekken liggen alsof het een zelfbedieningszaak betreft. Even een stuk ijzer van 100 kg in mijn mandje gooien. Dat meeluisteren valt niet eens mee, want iedereen spreekt hier een ‘s binnensmonds patois en heeft het waarschijnlijk over landbouwmachineonderdelen, waar we in het Nederlands ook nog nooit van hebben gehoord.

Frankrijk

Lathyrus

4 Comments

Zoete erwten

Ik bewaar mijn hele zaadjesverzameling in een enorme plastic zak in de linnenkast in de ouderlijke slaapkamer, een van de weinige plekken waar geen muizen of loirs kunnen komen. Die zijn namelijk dol op mijn zaadjesverzameling.

In een van de envelopjes (met een leeftijd tussen de 15 en 1 jaar) vond ik lathyrus. In mijn volkstuincarri?®re is het me ?©?©n keer gelukt er een aantrekkelijke klimrek vol van te kweken, maar daarna Рom verschillende redenen Рnooit meer.

Dit jaar proberen we het weer eens, vooral door het stimulerend enthousiasme van Geoff Hamilton en z’n Cottage Garden. Het zit hem hier vooral in de grondsoort. Spitten, losmaken en compost, denk ik.

asperge

Ik ben de hele dag bezig geweest met het vullen van bloempotjes, opgraven van aardbeiplanten, verpotten van tomaten en jaja, het oogsten van de eerste asperges, die ik vorig jaar had gezaaid. Ze doen het gewoon! En ze zijn bijzonder smakelijk in een omelet met de eieren van Nelly en Henri van de markt, v/h de slisser.

omelet met asperge

Het is fantastisch weer, we zijn de hele dag buiten, de d?©broussailleuse startte onmiddellijk en iedereen doet het hier nog. Ik moet alleen nog een omheining voor de a.s. kippen maken, een enorm stuk grond ontginnen en een nachthok timmeren. Dat laatste is hard nodig, want Paulette vertelde dat twee van haar kippen vorige week een kopje kleiner gemaakt waren door vossen. Ik ben dus voorlopig even buiten bezig.

eten, Frankrijk

Beekwandeling

??¢tang achter

We sukkelden om 12:30 na de markt onze berg af naar het restaurant. Meteen al om de hoek kwamen we de buurman uit Ch?¢teauroux tegen, met wie we natuurlijk een praatje maakten, zodat we nog stevig moesten doorstappen om op tijd voor het eten te zijn.
Waarom we zo laat vertrokken, was omdat we naar het postkantoor moesten, waar op 30 maart een pakje was afgegeven, dat ze twee weken (quinze jours) voor ons zouden vasthouden. Het postkantoor gaat om 14:15 uur open en is helemaal niet opgeheven, zoals ik een paar keren geleden veronderstelde. Het is alleen op krankzinnige tijden open. De bedoeling was dat we zonder wachttijd vanuit het restaurant zo het postkantoor in konden rollen.
Voor toekomstig gemak heb ik er maar een foto van gemaakt. Verrek, ze zijn gewoon om 14:00 uur open. Ziende blind, moi.

horaire postkantoor

We werden hartelijk ontvangen en kregen veel teveel te eten voor die 11 euro/persoon. Een soort koolquiche met een berg sla, een bavette drijvend in de groene pepers met werkelijk uitmuntende frieten, kaas (sloegen we over) en een poire belle Hel?®ne, die me vrolijk maakte door de herinnering aan mijn moeder. Wijn en koffie incluis. Ik was halverwege de bavette feitelijk al uitgeschakeld en betrapte bij het toetje onze gastvrouw op een blik: mij benieuwen of dat haar gaat lukken. Neen, dat ging mij niet lukken.

Het postkantoor had geen pakket liggen en had er ook nooit een ontvangen. Ons moeilijk doen was dus weer voor niets geweest. Daarom besloten we heel erg op ons dooie akkertje met de bekende omtrekkende beweging terug te sloffen, wat geen moeite kostte met die gevulde buiken, dat sloffen bedoel ik.

We schoten onderweg bij wijze van afsnijder een VTT-pad in, dat juist het pad was dat halverwege in een beek verandert, maar deze keer eerst een fraaie begroeiing van lieflijke bosanemoontjes en wilde primula’s liet zien. Aan het eind van de beek kwamen we Jean-Pierre tegen, die in de strijd tegen de verrommeling een grote stapel stammetjes en wortelkluiten met de grote grijper op zijn tractor in ?¬©?¬©n zwaai op de brandstapel mikte. Daar zouden wij een hele dag zoet mee zijn geweest.

Ons pakket bleek zoals verwacht bij Jean-Pierre thuis te liggen.

Dagelijks leven in Frankrijk