Op de andere kant staat in een fraai oudedameshandschrift geschreven:
” A vous tous,
Merci de vos bons voeux.
En ?©change, recevez les miens. Que 2010 vous apporte sant?©, joie, bonheur, tout ce que vos coeurs d?©sirent, ainsi que beaucoup de r?©ussite dans leurs ?©tudes, pour les 2 jeunes filles.
Sinc?¬Æres amiti?¬©s et je vous embrasse, M.”
Onverwachte U-turn in Noord
Gistermiddag sjokten we weer over het gebaande pad, een uitgebreide versie dit keer, met namelijk ?®n Loogman Wassen Met Textiel, waarbij het opzuigen van het DNA van verhaarkampioen Kwint het grootste gedeelte van de tijd in beslag nam, ?®n de Dierenwinkel (even nog naar nieuwe hondenriemen gekeken, weet je hoe duur die zijn?) ?®n tenslotte als hoogtepunt, de DIRK.
Ik was er een tijd niet geweest, zodat ik kon vaststellen dat ze weliswaar steeds chiquer (sjieker) en netter ogen, maar dat het aanbod enigzins achteruit aan het gaan is, want waar zijn bijvoorbeeld de Turkse Yoghurt en de Rodi gebleven? Blij van die activiteiten word je niet, zeker niet bij het weer van maandag, donker, somber en overal vieze sneeuw. Sneeuw kan een prettig gevoel geven, maar niet deze verpieterde, vuilgereden hondenpoepsneeuw.
We zijn daar in Noord wel eens flats gaan bekijken, helemaal niet zo gek, enorme ruimtes met weidse uitzichten op uitgestrekte landerijen (De ooievaar vloog met wijde wiekslag over de uitgestrekte landerijen), maar echt overtuigd waren we niet. Of het geld was op, dat kan het ook geweest zijn, ja, dat was het.
Hier in huis leek het alsof de bovenburen met loodzware meubels aan het schuiven waren en dat tegelijkertijd Bess als een tekenfilmhond achter een kat aanzat op het gladde parket, maar het waren pakketten bevroren sneeuw, die loslieten en met donderend geraas in de goot terechtkwamen. We schrokken ons voortdurend een puistje.
Dinsdag, 16:30
Vandaag zag de gracht er weer heel anders uit dan gisteren, wel een half uurtje vroeger dan gisteren gefotografeerd.
Hier wandelen we dan nu
Het is elke keer weer wennen aan de grote stad, hoewel wij in een soort Efteling wonen qua toeristisch appeal, kijk maar naar het plaatje.
De dieren hebben steeds kwaaltjes, waar ik een beetje moedeloos van word, dan weer aan de dunne (Bess), dan weer een ontstoken pootje (Soes), dan weer die terugkerende koortskwaal (Kwint), dan weer een gezwel met coma en fatale gevolgen (Jake), en nu schudt Kwint met z’n oor en wrijft ermee langs de plinten, waardoor ik bang ben dat hij er een bloemkooloor van maakt (Annetje).
En nu is het afgelopen, hoor! Iedereen verdomme gezond!
IJzel bij Antwerpen
Een beetje sneeuw, en hier en daar een botsing in glad Belgi?´, waar we door een gelukkig toeval omheen konden rijden. We zijn weer heelhuids in een ijskoud Amsterdam.
83 mailtjes? Ik dacht dat ik alles had gelezen. O, ze zijn niet van de server afgeveegd. Ik schrok al.
De hoofdplaats van de commune, 4 jaar geleden ook al zo gefotografeerd
We hebben deze 2 weken niet veel uitgevoerd, een beetje het pad tussen nieuwe tuin en grange lopen knippen en hakken (Siebe), eend laten keuren (moi) en allerlei meer nutteloze dingen als boodschappen doen en koken.
Dit zie als je je omdraait
We hebben af en toe een wandelingetje gemaakt, zoals vandaag: de berg op in omgekeerde richting. Ik vond het niet de beste route, je ziet niks van het uitzicht, tenzij je achteruit loopt en de lage zon scheen precies in ons gezicht, wat natuurlijk weer afhankelijk is van het tijdstip en het seizoen en ook weer een reden om achteruit te lopen.
De neef van de buren, Jean P. , die z’n moeder in maart 103 wordt, diezelfde Jean dus, heeft tussen al zijn melk- (waarvan ik het ras niet weet) en vleesvee (de Charolais en Limousins), ook dit exemplaar lopen. Volgens weer andere buren is het een Normandische koe, te herkennen aan zijn haar bel. Je hoort die soms op rustige zomeravonden in de verte luiden. Wij vinden deze koe heel mooi en waren blij dat ze wilde poseren.
In een weitje richting La Ferme du Cheval Rouge stonden alle Shetlandertjes met een ezel, die ik nog niet eerder had gezien. Die Shetlandertjes waren zo zoet en nieuwsgierig, die kwamen onmiddellijk aanhollen, waarschijnlijk om te zien of er iets te snaaien viel, want ze staken zonder aarzelen hun zachte neuzen in mijn jaszak.
Het ezeltje snuffelde aan de camera:
Morgenvroeg rijden we terug, met een cavia minder, want onze allerliefste blinde en dove Jake werd plotseling op Oudjaar ziek en raakte in een soort coma, waar hij 1 januari aan bezweek.
Het is een dierenpraatje geworden, geloof ik.
Jake op 24 oktober jl tevreden tussen z’n dames