Frankrijk

1 januari

2 Comments

le Tour
Eerste adres van de Tour du Village

Hier begint elk jaar onze nieuwjaarsronde. Sommige buren hebben nog maar 2 uurtjes geslapen, als ze geroepen worden om een glaasje te heffen op het nieuwe jaar. Er ontbraken er dit jaar een aantal door omstandigheden, maar bij het tweede adres kwam J. van het grote huis met een sleep meisjes aanzetten, z’n twee dochters + vier vriendinnen, zodat het huis van B. meteen tot de nok toe vol zat. Het viel ons alweer op dat alle mensen met relatief jonge kinderen, wij ook, alleen maar dochters hebben.

felix
Felix (De Franse Bob)

Om een uur of ?©?©n waren we weer thuis, vol goede wensen en nog meer lekkere drankjes.
In het laatste huis kregen we champagnesoep, met hier een recept:
Ingr?©dients du Cocktail pour 6 personnes
1 louche de liqueur d’oranges (triple sec,cointreau,grand marnier) triple sec premium
1 bouteille de champagne
1 louche de jus de citrons verts
1 louche de sirop de sucre de canne (Muriel had dat laatste ingredient weggelaten, zei ze) en dan met een heleboel ijsklontjes.

Het sneeuwde vandaag, morgen wordt het koud en krijgen we nog meer sneeuw. O jee. Als we maar niet insneeuwen (graag, jawel).

Frankrijk

Gelukkig nieuwjaar!

2 Comments

letters met sterretjes
© Yeva Swart, productie Sara Swart

We gaan zo beginnen met de bekende Tour du Village. Ik ga iedereen wakker maken, anders redden ze het niet. Ik viel gisteren om 10:30 uur om, zoals elke 31 december, dus ik ging naar bed en heb alles gemist. Het zal wel psychisch zijn ;-).

Bonne Ann?©e et Bonne Sant?©!

dieren, Frankrijk

Natte klei

Strakblauwe luchten

Om 15:00 uur gisteren hield de regen abrupt op en verdwenen de wolken, een metereologisch wonder dat zich zich binnen 10 minuten openbaarde.
Ik zit hier nu om 07:30 aan de keukentafel en zie buiten hoe het langzaam licht wordt. Alweer zo’n vlekkeloze hemel. Ik had me voorgenomen deze periode een stukje grond te ontginnen voor de kweek van lange rijen sla en aardbeien, die ik deze zomer bij Paulette heb gezien, maar de grond is zo doorweekt, dat er handmatig, en misschien ploegtechnisch al helemaal geen beginnen aan is. Die klei klampt zich in vette klonten vast aan spa, hak en schoenen (klompen). Ik ga JP maar vragen of hij, als het iets droger is, er even met een of ander landbouwtechnisch ding overheen wil gaan, dan is het in 5 minuten gepiept, terwijl ik er 3 weken over doe, bij wijze van spreken (zeg maar).

de hondjes van JP

Ik ging gistermiddag de honden van JP begroeten, hoewel ik eigenlijk Sylvie wilde zien, die ik nog helemaal niet gezien heb, terwijl ik al minstens 4x ben langsgeweest.
Ach, wat een gezelligerds, die diertjes. Ze kwispelden wel met hun enorme staarten, maar ik zag ook dat ze met scheve koppies luisterden naar het geluid van de tractor van het baasje, die aan de andere kant van de gebouwen iets agrarisch aan het doen was.

deux chevaux, Frankrijk

Interview

Bij Valdi buiten
De quad van Valdi

Het leek vanochtend om 09:00 uur wel nacht en mijn nieuwe ruitenwissertjes kwamen goed van pas, want allemachtig, het regende niet zo’n klein beetje!
Het hulpje van Valdi haalde de voorwielen er ?¬©?¬©n voor ?¬©?¬©n behendig af en verving de velgen door een stel dat klaarlag. Valdi zelf was non-stop aan het bellen, zoals altijd. Hij heeft een bluetoothdingetje op z’n kop, waardoor het steeds lijkt alsof hij in het wilde weg maar iets zegt.

In de garage
Wielloze 2cv

Omdat hij de poen cash wilde Рde geleverde waar was van w?®?®r iemand anders Р, moest ik eerst naar de bank, omdat ik net niet genoeg bij me had. Het geld vliegt hier met dezelfde snelheid de deur uit, als je het uit de muur trekt. Dit land is echt niet goedkoop, betaalbaar is eigenlijk alleen in een restaurant eten en op hout stoken. Petroleum is bijna niet te geloven zo duur.

In de keuken voor het interview
Lucienne en dochter

Met de nieuwe wielen reden Yeva en ik naar mijn vriendin Lucienne, met wie we hadden afgesproken in het kader van de praktijkopdracht geschiedenis van Yeva. Ze (Yeva) zou eigenlijk haar grootouders hebben moeten interviewen over hun jeugd, de crisisjaren, de oorlog en hoe het leven eruitzag, toen zij 16 waren, alleen heeft ze die niet meer, grootouders. En Lucienne wilde graag vertellen over vroeger, haar schooltijd, haar werkzame leven en haar ouders.

De Leica werd op het statief gezet en we begonnen. Tussendoor kwamen allerlei, niet voor het project relevante zaken ter sprake, zoals de telefoon die het al 2 weken niet deed, het weer, de kleinzoon, en af en toe werd ze weer gegrepen door verdriet, als ze het over haar overleden ouders en man had.
Ik heb net een paar fragmenten bekeken en het ziet er geweldig uit. Misschien moeten we dit bij alle buren doen, dat levert een prachtige orale geschiedschrijving ?† la Depardon op.

deux chevaux, Frankrijk

De senuwe

norisko

Het is weer gelukt, de 2cv mag weer zonder problemen 2 jaar rondtoeren. Hoewel zonder problemen, zonder problemen, de linkervoorvelg was zo’n beetje helemaal doorgeroest, net niet helemaal natuurlijk, want dan is de band ook lek, een hele geruststelling.
Ik reed vanochtend in het donker de berg op, want ik ging via de binnenwegen en de weg begint hierachter. Ik zwierde door het landschap, terwijl de zon opkwam, een heuse rozevingerige dageraad, een genot om te zien boven het begin van het Massif Central aan de horizon. Om 8:45 uur kwakte ik de eend naast het gebouw en moest vervolgens nog een half uur wachten tot ik aan de beurt was, zo rap is die route.

Inspectie van de onderkant

Dat ik moest wachten gaf niks, jammer genoeg waren de andere klanten niet in de stemming voor een praatje, maar ik had mijn mobiel bij me met de NRC erop en kon dus rustig de krant lezen. Bleken ze in dat CT-station een fantastische WIFI te hebben! Ik zat lekker te twitteren en mijn mail te lezen, toen ik door de CT-jongen geroepen werd en mee de put in moest om die verschrikkelijke roestige velgen van dichtbij te zien.
Shitshitshitterdeshit, dacht ik en de zenuwen, die me tot dat moment met rust hadden gelaten, grepen me bij de keel, want hoe moest ik die auto voor 1 januari voor mekaar krijgen, ervan uitgaand dat hij was afgekeurd. Niet zo stressbestendig, h?®?

De paniek was voor niets, de velgen waren geen reden om hem af te keuren, maar de jongen herhaalde nog wel 5 keer met veel handgebaren, wat er zou gebeuren als de boel kapot zou gaan, waardoor de terugreis iets minder ontspannen verliep dan gepland.
Ik belde onze bandenspecialist Valdi, die zelf stokoude eenden bezit, zie mijn verhaaltje van de afgelopen zomer. Hij had nog wel twee roestloze velgen voor me, zei hij en die zet hij er morgenochtend op. Wat een topzaak, die Valdi en ook nog om de hoek ook.

Dagelijks leven in Frankrijk