Ons wagenpark

Vanochtend was het markt, zoals elke donderdag en omdat het 24 december was, besloot ik met de rest van de familie voor de verandering vroeg op te staan – dat is nog normaal – en meteen op weg te gaan, wat uitzonderlijk is. Als je na 10:30 uur aan komt kakken, is alles op, is de ervaring.
Siebe offerde zich op door in z’n eentje, los van ons, naar de Inter te gaan. Yeva en ik deden de rest, dat wil zeggen, de bank, bakker, markt en het postkantoor in Saint S., de hoofdplaats van onze commune en vlak bij huis.
Dat vroege vertrek bleek verstandig, want er was nergens een rij, terwijl je normaal op donderdag overal eindeloos op je beurt moet wachten, wat niet erg is, niemand heeft haast en je kunt je Frans handig oefenen met de omstanders.

Toen we met een zak geld de markt betraden, zagen we Siebe in de rij bij de slisser staan. Die was na de Inter doorgereden, had de 2cv gespot en besloot achteraan te sluiten voor de kraam van de slisser, waar het plotseling w?®l druk was. Het aanbod was anders dan anders, er lagen 4 ganzen op een rijtje, waaraan je goed kon zien hoe ze aan hun einde waren gekomen, een aantal kippen, eenden en een stuk spek. Ze waren al door de foie gras heen, zeiden ze tegen hoopvolle klanten die niet hadden gereserveerd. Sippe toetjes.
We overlegden even wat we zouden kopen en besloten dat ik dat al wachtende zou beslissen, terwijl Y. en S. tapanade bij de Corsicaanse v/h de Catelaan gingen kopen.
– Makkelijk, als je met z’n twee?¬¥n boodschappen doet, zei de dame achter me zuur. Ik knikte haar vriendelijk toe en deed alsof ik haar niet verstond. Vrede op aarde, mevrouwtje! Ze vond kennelijk dat ik achteraan aan moest sluiten. Een kleine opflikkering van xenofobie.

Yeva en ik reden daarna door naar ons eigen postkantoor, dat we in al die jaren nog nooit van binnen hadden gezien en dat we ook nooit van binnen zullen zien, omdat het potdicht zat. Nou nog mooier! Ik vrees dat dit filiaal van La Poste slachtoffer is geworden van de bezuinigingen.

En aangezien de melkboerderij nog maar 1 litertje melk en geen room voor me had, veel teveel klanten, zei ze, toen ik belde, en Siebe dat nu juist was vergeten in de Inter, reden we terug naar Dun en sloegen daar een voorraad postzegels, melk, benzine en een notenkraker in. Zo bleven we lekker heen en weer rijden.

Editie 2009

Thuis legde Saar de laatste hand aan peperkoekhuis 2009. We gaan de verschillende jaargangen eens naast elkaar leggen, of er enige ontwikkeling inzit.