Onze scheve appelboom droeg in oktober een aantal piepkleine onrijpe appeltjes, die we maar hebben laten hangen, want wat heb het voor nut, keiharde, onrijpe appels te plukken?
En kijk, het laten hangen werpt zijn vruchten af: de merels komen er de winter mee door. Die vrolijkerds hangen hier dan ook voortdurend in de tuin rond, met z’n vieren of vijven tegelijk.
Iets anders: waar heb ik vetbolletjes gelaten? Nergens te vinden.
Al onze daken vanuit de tuin bij het opkomen van de zon
Ik werp net de luiken open, nadat ik het ouderwetse huisvrouwenritueel heb uitgevoerd, dat wil zeggen, kachel aanmaken, water opzetten, Kwintie de deur uitschoppen, theezetten en de klapjap op schoot nemen, en wat zie ik: dat de hemel strakblauw is, wat een aangename verrassing!
Ik hoor JP’s trekker driftig heen en weer rijden, de roodborstjes ruzi?¬¥n in de voortuin en ik drink tevreden een kopje thee.
Ik ben wel eens een paar keer, bij dit soort weer en in dit seizoen, op mijn sloffen de tuin ingelopen, tot ik merkte dat ze binnen 10 seconden doorweekt waren en daarom trekken ik (en Yeva) onze Franse klompen aan, waarbij je je sloffen gewoon kunt aanhouden, een win-win-situatie, droge ?®n warme voeten en zo gepiept qua aantrekken.
Josh Brolin speelt Llewelyn Moss
Over Yeva gesproken, we begonnen gisteren vol goede moed met No Country For Old Men, van de Coen Bros natuurlijk, met z’n twee?¬¥n in het grote bed, onder de dekens en alle deuren op slot, om nachtmerries en paniek te voorkomen. Op het moment dat Llewelyn Moss in het donker teruggaat naar de p.d. met een jerrycan met water, besloten we – doodsbang – de film de volgende dag bij daglicht af te kijken en schakelden we over op het lollige niemandalletje Intolerable Cruelty met weer een mooie rol van George Clooney, die volgens de broertjes C. onder hun regie, de lunatic in zichzelf heeft ontdekt. We zijn watjes, ik geef het toe.
Sedum gedijt uitmuntend
Toen ik dus net buiten met sloffen en klompen aan onze daken aan het fotograferen was, zag ik ook dit sedumpje, dat ik ooit als stek van een dorpsmuur uit de omgeving had gejat en weer op onze tuinmuur had geplant. Heeft het zich zomaar in dit antieke stuk steen gevestigd. Het blijft wonderlijk dat dit soort plantjes kennelijk bijna niks nodig heeft om te overleven en dat kou noch warmte het deren. Of deert.
Voor
Hoe het mogelijk is dat de omstandigheden zo razendsnel kunnen veranderen, begrijp ik niet. Alle sneeuw is weg (tegelijk met die verschrikkelijke koppijn, godzijdank).
De wegen zijn weer begaanbaar, het huis is warm en het regent, het gras voor de cavia’s kan weer worden geplukt, kortom, back to normal. Jammer, hoor.
Na
Straks maar eens een kijkje bij de buren nemen.
Zo stonden de oleanders erbij, toen we zaterdagmiddag aankwamen. Als ik ze naar binnen zou hebben gesleept, zouden ze zich zijn doodgeschrokken. Morgen gaan ze de schuur in en over een week naar de kelder, die aangenaam warm is, als je die vergelijkt met de temperatuur buiten.
Morgen verder, nu kruip ik weer in bed, rillend van de koorts.
Vandaag is wel het grote smelten begonnen en ik zie op de meteo dat er zon + warmte is voorspeld, van -10 naar +15.
Onze hoop in koude dagen, vanochtend vroeg in het donker gekiekt
Vannacht kon ik niet slapen van de kou, ondanks een hoeveelheid dekens, waar de Prinses op de Erwt een puntje aan zou kunnen zuigen. (Dat heb ik als kind nooit goed begrepen, hoe die stapels bovenop nou hielpen tegen dat hinderlijke erwtje.) Het handige van die slapeloosheid was wel, dat ik de kachel mooi aan de praat kon houden, met als gevolg dat het nu toch al +13 is.
De ouders van de buurjongen die we gisteren aan de voet van de berg tegenkwamen, terwijl ze een sneeuwwandelingetje maakten, vertelden dat vrijdag de N145 afgesloten was geweest in verband met het noodweer in combinatie met vrachtwagens. Nu maar hopen dat dat maandag niet gebeurt, want een andere weg is er niet, ja zijn er wel, maar die zijn absoluut niet begaanbaar. Ik hoopte dat altijd wel, toen ik nog loonslaaf was: neen, we zijn ingesneeuwd, het gaat een weekje langer duren.
Het eerst dat Saar bij aankomst deed, was de boom opzetten en -tuigen
Buiten sneeuwt het dat het een lieve lust is. We gaan zo de sneeuwkettingen proberen. Hee, ik weet plotseling wat ik voor mijn verjaardag wil: een langlaufsetje, om boodschappen te doen.