Heerlijk met een zurekersensaus

Naar de melkboerderij neem ik vaak de weg langs La Brug?®re, een gehucht dat uit niet meer dan 5 huizen bestaat, als ik me niet vertel. Het is vergeleken met ons dorpje een stuk ouderwetser, dat wil zeggen dat er recent geen grote renovaties hebben plaatsgevonden, zoals bij ons. Die zijn voor het laatst meer dan honderd jaar geleden gebeurd, eind 19e-eeuw, toen het allemaal niet opkon. Ons huis stamt ook uit die tijd, hoewel de grote stukken platte steen die achter op de binnenplaats liggen, veel ouder zijn.
Kijk die malle eenden daar een plezier hebben in die smerige modderplas, die ontstaan is door een tractormoet in de berm van de weg. Ze hebben hier geen sloten, dat zal het zijn.

Gevonden goed gedijt uitstekend

Gisteren ging ik zoals altijd na de melk langs Lucienne en haar dochter. Eerst bespraken we de kwakkelende gezondheid van deze en gene, Lucienne zelf had iets aan haar kies gehad, oeioei, dat had pijn gedaan en vervolgens ging het over eten, want waar moet het anders over gaan?
Ze reageerde weer voor mij onbegrijpelijk, tot ik de vertaling wegsmeet en gewoon luisterde.
– De kersen zijn rijp, hoor, verklaarde ik, ik heb al twee taarten gebakken.
– Peut-?‚Ñ¢tre, peut-?‚Ñ¢tre.
Hoezo misschien? Echt waar! Ik weet niet of dat algemeen Frans is, of dat ze dat hier alleen zeggen, maar als je hier een bak superrijpe vruchten laat zien met de mededeling, kijk eens, de bessen (kersen, pruimen bramen etc) zijn rijp, krijg je altijd als antwoord: peut-?™tre, wat ik vanaf nu vertaal met: Goh, zeg. Het lijkt op sans doute, dat helemaal niet ongetwijfeld betekent, maar: waarschijnlijk. Gek, h?®?
– Ik zag een recept met eend en zure kersen, ging ik door, maar jij bent niet zo dol op eend, toch, Lucienne?
– Si, si, zei ze, j’aime tous les animaux, cuits, met een kleine stilte voor het laatste woord.
Na het afscheid greep ze me een tweede keer beet en kuste er weer op los, tot ze naar haar kaak greep en lachend riep: Auw, auau, (Aie!) dat doet pijn!

Voor het maaien

De bende naast ons huis was bijna niet meer te overzien, dus die heb ik even onder handen genomen. De ontsnappingsmogelijkheden voor Bess zijn nu jammer genoeg vergroot, maar zolang er niemand aan de andere kant van de muur staat te lonken, komt ze niet op het idee erover heen te springen.

Na het maaien

Nu even een bloesje strijken voor de jaarlijkse mis in Mas st Jean vanavond. Hee, de lucht betrekt. We moeten het wel droog houden, het is tenslotte in de openlucht. In de tijd van Lucienne werd er na afloop flink gefeest, zei ze. Het zal mij benieuwen.

Verzamelen onder de oude linde

Die spoorbaan begint een obsessie te worden. Ik wilde vandaag met alle geweld weten of er nog biels of andere resten te zien waren. Zelfs als je je niets van dit bord aantrekt, wat heel normaal zou zijn, is er geen doorkomen aan. Donderdag ga ik de burgemeester er eens op aanspreken, want wat een kansen laten we (onze commune) hier liggen. Wandelpaden dwars door het landschap met hier en daar een historisch tintje in de vorm van een oud station of een brug. Een kwestie van een kettingzaag, lijkt me.

Wegens omstandigheden (denderende koppijn) morgen verder met: een jonge merel in de schuur, eindelijk weer eenden in La Brug?®re en Lucienne verklaart serieus:
“J’aime tous les animaux….cuits”.