OLV-bedstro

Als ik iets te lang en van te dichtbij naar bloemetjes kijk, begin ik ze weerzinwekkend te vinden. Is dat normaal?
Planten laten onbeschaamd hun geslachtsdelen zien, dat is het wat mij tegenstaat. Ik wil helemaal niet onverhoeds met andermans intieme delen worden geconfonteerd en dan ook nog te bedenken dat er een heleboel mensen zijn die er hun neus tegenaan houden.

Rozemarijn bloeit eindelijk na 5 jaar, getver

Door dit soort gedachten word ik regelmatig bezocht. Het is verwant aan de twijfel die me bekruipt als ik te lang over de spelling van een willekeurig woord nadenk. De juiste spelling ziet er idioot uit, ik weet het gewoon niet meer. Zelfs van relatief eenvoudige woorden als tafel (tafel?) of stoel (stoel?) ben ik plotsklaps niet meer zeker. Waarschijnlijk is dit toch een lichte vorm van krankzinnigheid.
Woordenlijst.org voorkomt dat ik word opgenomen.

Nog meer bloemetjes, maar iets beschaafder

En eindelijk kwam ik er vannacht achter waarom ik last heb van evenwichtsstoornissen als ik uit mijn bed stap, de vloer loopt heel erg scheef. Dat ik me dat niet eerder heb gerealiseerd, komt omdat ik een vrouw ben: die zoeken de schuld altijd eerst bij zichzelf.

Oprijlaan

Zo. Even een beetje geld verdienen en dan weer een moment voor mezelf. Ik heb er al een paar uur maaien opzitten. Het wordt hier nog eens keurig netjes. Hee, daar is de post met een pakket van Amazon.fr en een brief van de bank.
Die Kwint is nog steeds niet beter, hoewel hij net de postbode in z’n broek wilde happen, dus het gaat de goede kant op.

Het arme beestje is nog steeds onwel

Vandaag was weer zo’n gewone werkdag, waarop ik moest scannen en shoppen en hier en daar een beschrijving moest toevoegen. De dag begon met mist, het was koud en die arme Kwint lag in z’n mandje voor een petroleumkachel die was uitgegaan.
Toen de zon om een uur of 12 kwam doorzetten ging hij buiten verder slapen.
In de tussentijd kreeg ik allerlei bezoek, dat ik na 5 minuten de deur moest wijzen, want ik ben hier aan het werk, het is geen vakantie! Ik had me voorgenomen de voortuin vandaag na al dat gecomputer de tweede fase grasmaaien in te laten gaan, toen er op mijn deurtje werd geklopt en een heer in boerenkleding vroeg of hij mijn tuintje ook even zou meenemen, zoals sommige mensen dat uitdrukken.
Na 2 minuten wist ik wie hij was, de zoon van de buren, die vorig jaar met pensioen is gegaan. Z’n moeder – een heus meisje van 82 -vindt dat ongerijmd en giechelt daarom elke keer:”Ik heb een zoon van zestig!”, een zoon die nu dus 61 is.
Heel graag en wat aardig!
Kwint reageerde nauwelijks op hem, een teken dat het nog niet al te best met hem is. Ik heb na de digitale arbeid de kweekbakken water gegeven en veel boterbloem en kattekruid uit het moestuintje gerukt. De brandnetels lijken het te gaan opgeven. Gisteren probeerde ik ouderwets te schoffelen, maar niet om d????r te komen die vette grond, geen centimeter, gelukkig maar, het is hier tenslotte geen volkstuin. Hettie, heb je nog een schoffel nodig?

Maarts viooltje

Morgen zal ik eens laten zien hoe het met de sla is en de capucijners van februari. Nu ben ik daar te lamlendig voor. Dat komt door het werken aan een scherm. Ga dan toch gewoon in de tuin werken, mens. Achteraf nog klagen ook.
O ja, ik moet niet vergeten een paar van die primulaatjes uit te graven, die hier overal langs de weg groeien. Zouden ze beschermd zijn? Dat zoeken we op.