Even een stemmig plaatje voor een dode
Google maar op Gerard Fieret en je vindt genoeg. Ik heb hem in mijn Haagse tijd begin jaren ’80 vaak zien scharrelen. Dat hij 85 is geworden, had ik nooit kunnen voorspellen.
Souvenirs
In het kader van de bezem erdoor (2) ben ik eindelijk een paar ladekastjes aan het uitruimen, waar een heleboel volkomen overbodige nuttige spullen in zitten. Luister maar.
Vijf voedingskabels voor computers. Waarom gooi ik die niet weg? Je weet maar nooit of je er ?©?©n nodig hebt. Dat etiket hangt overal aan: je weet maar nooit.
Drie printerkabels (USB). Nu is het tegenwoordig wel zo, dat er geen printer meer geleverd wordt met kabel, dat hebben die fabrikanten eindelijk begrepen. De enige printer waar nog een kabel bij zit is…je raadt het al, een draadloze, die zonder draadje z’n draadloze bestaan niet begrijpt. Weg ermee. Of toch maar ?¬©?¬©n bewaren?
Een raamuithouder. Kijk, die kan ik gebruiken, want deze zomer ging er 1 kapot door metaalmoeheid denkelijk, en ik heb tot nu toe met behulp van een touwtje weten te voorkomen dat het raam bij een stevige wind uit z’n sponning zou worden geblazen. Dat probleem is ook weer opgelost.
Opladers. Waarvan? Geen idee. Weg ermee.
Visitekaartjes van kantoor. Weg ermee. Wat? Ja, in het oud papier.
Schroefjes. Weg.
E?©n knikker. Die hou ik, dat is handig als je iets waterpas moet krijgen.
Een hondennagelknipper. Weet ik nog niet.
Niet verstuurde rouwkaarten. Mooie enveloppen, maar een beetje verkreukeld, weg dan maar. Trouwens, de mensen schrikken zich dood als ze een rekening in zo’n berand ding krijgen.
Foto’s van vroeger, maar dat wist ik wel, die horen daar.
Enzovoorts.
De rommel op de foto zat niet in een la. Die slingeren als presse-papiers al jaren door mijn interieur. Een stuk van een Romeinse of oudere kruik, gevonden tijdens de Romereis in 1972 op een van de heuvels, cadeau gedaan aan mijn vader en moeder en weer teruggepikt toen ze er niet meer waren.
Een fossiel slakkenhuis, gevonden tijdens de zomervakantie van 2002 in de Dr?¬•me Proven??üale.
Een spijker uit ons eigen Franse huis (1872), ouderdom van de spijker onbekend. Die spijkers zien er volgens mij sinds de ijzertijd zo uit. De productie is recent aangepast aan de moderne eisen van onze tijd.
Souvenir van deze afgelopen vier weken? Een ongelooflijk vieze smaak in mijn mond. Even om het uur flink poetsen.
Verhuizing
Ik heb mijn weblog verhuisd naar fransezaken.nl, omdat ik burow3.nl weer ga gebruiken waarvoor het eigenlijk bedoeld is, namelijk mijn zakelijke bezigheden binnenshuis. Die bezigheden ga ik internationaal uitvoeren, dat wil zeggen, in Amsterdam en in Frankrijk. Klinkt dat interessant of niet?
Het weblog wordt dus: Franse Zaken. Voorlopig staat het weblog nog even daar, maar voor nieuwe postjes moet je hier wezen.
Spanje aan Zee
We moesten ons om 9:30 melden bij de Spaanse ambassade. We, dat zijn Yeva en twee klasgenootjes, begeleid door twee moeders. Ze werden om de beurt – in het Spaans natuurlijk – aan de tand gevoeld door twee dames van de ambassade. Die moeten deze week bepalen wie van negen Nederlandse kandidaten doorgaat naar de hoofdprijs: een reis via Madrid naar Chili in de voetsporen van Robinson Crusoe. Nu dacht ik toch altijd dat dat een fictieve figuur was, maar goed, die eilanden bestaan en er wordt een reis naar georganiseerd. Hoeveel (internationale) middelbare scholieren er totaal naartoe gaan, weet ik niet, alleen dat er 1 Nederlandse mee mag. Volgende week horen ze het.
Binnen in de ambassade kom je gewoon in Spanje terecht. Alles ziet er Spaans uit, de kleren, de schoenen, de gezichten, de inrichting. En ze spreken Spaans, want ?¬©?¬©n van de mevrouwtjes vroeg aan mij:”¿…..?”
Watzegtzewatzegtze, vroeg ik me wanhopig af, want verder dan una cerveza, por favor ben ik nooit gekomen. Plotseling snapte ik het en stamelde:”[Soy] la madre de Yeva!”
Goed geantwoord.
Na afloop deden we met een omtrekkende beweging richting station nog even een rondje cultura holandesa, via het Binnenhof door de Passage en verder langs de Lange “Monopoly” Poten. De fontein stond er mooi glimmend bij en ik lees dan ook op de site van de Rijksgebouwendienst dat hij recent is gerestaureerd.
Maar wat voor gekke diertjes zijn dat, waar het water uitkomt. We dachten een soort Haagse tekkels met leeuwenpoten. Of zijn het poekies?
Een nieuwe werkplek
Een beetje met Lightroom opgevrolijkt fotootje
Ik zit nu thuis kantoortje te spelen, want ergens anders kan dat kennelijk niet. Die ouwe dictionaire blijkt nog goed van pas te komen, hoewel woorden als computer, email en internet niet echt dagelijks werden gebruikt in 1974. Trouwens, dat geeft helemaal niet, die woorden zijn in bijna alle talen hetzelfde, zelfs in het Frans, en de Acad?¬©mie fran??üaise kan lullen wat ze wil, de mensen gebruiken toch de meest voor de hand liggende termen. In ieder geval staan ze er in deze Concise Oxford nog niet in, in het Engels dan, in het Frans ook niet.
Het is een lekkere dunbladige versie met een fijn ouderwets lettertype, de pagina’s knisperen aangenaam en het lezen kost geen moeite, omdat je je overal aan die schreven kunt vastklampen. Zou die nog terugkomen, de schreef?
Ik heb het nog nooit zo druk gehad. Het gevoel van bevrijding moet nog komen, geloof ik. Dat gaat komen, echt, dat gaat komen. Het gepieker gedraagt zich als de getijden.