De Nieuwmarkt, werk

Plotseling winter

We keken vandaag op het werk naar een onstuimig IJ, hagelbuien afgewisseld met blauwe lucht. In die krankzinnige buien konden we af en toe de kleuren van de regenboog zien. Soms was het weer helemaal rustig. Het leek het echte leven wel.

Omdat ik maar bezig was met dit of dat, liet ik het fotograferen van al dat moois voorbijgaan.
Nu ik thuis ben en het donker is, kijk ik of de goot nog iets te bieden heeft.
– Mam, doe het raam dicht, KOUD!
Inderdaad, het is ijskoud.
Op de terugweg bevroren mijn handen voor het eerst dit jaar. Hee, geen boom heeft meer een blaadje of het moet zo’n flauwe evergreen zijn.

De Nieuwmarkt

Waterschap

2 Comments

Sinds wanneer zijn er eigenlijk waterschapsverkiezingen? Ik dacht dat waterdingen gewoon ambtshalve allemaal werden geregeld, heb ik even niet opgelet. Het is dus een politieke kwestie. Het was een makkie, want ik heb de enige die ik kende op de lijst mijn stem gegeven.

Verder moest ik me vandaag even naar de markt slepen om een beetje groente te kopen. Had ik eigenlijk al eerder aan de straatnamenbordjes aandacht geschonken?

De bordjes zijn tweetalig. Dat is niet om de Chinezen terwille te zijn, maar om ons gedeelte van de stad een exotisch aanzien te geven, zodat de mensen van buiten paf staan. Een toeristentrekpleister, als het ware.

mopper

EPD

Nog even over die bezem.
Er bestaan gelukkig nog een heleboel verstandige mensen.

Dat je een kopie van je paspoort of rijbewijs o.i.d. moet meesturen bij je bezwaar, vind ik nu weer bezwaarlijk. Wat gebeurt er met die kopie? Komt die in de shredder? In een laatje of een map? Wat gebeurt er, als hij in de post kwijtraakt? Dat vermeldt het verhaal niet.
Ik ga bezwaar maken zonder kopie van mijn id. En ik ga ze tot in de eeuwigheid juridisch nazitten, als ze het wagen mij of mijn kinderen op te nemen in die database. Flikker toch op, Klink.

Zie ook:
College Bescherming Persoonsgegevens:
www.cbpweb.nl/

Ingezonden stuk van Britta B??hler en Beate Roessler:
ingezonden stuk NRC

Frankrijk

Windmolens

2 Comments


Windmolens in Belgi?´, vanuit de auto genomen

Het was ons ook al opgevallen, tussen Parijs en Orl?¬©ans is een windmolenpark aan het ontstaan, waar je u tegen zegt. ??¢oliennes heten die dingen. Volgens Timescorrespondent Charles Bremner heeft oud-president Val?¬©ry Giscard d’Estaing uit protest tegen deze wildgroei aan de bel getrokken. Het landschap wordt verpest, vindt hij.
Zijn wortels liggen in de Auvergne, lees ik.
Nu ben ik eens jaren en jaren geleden al liftend in Estaing terechtgekomen, precies in de tijd dat onze Val?¬©ry president was, dat moet de tweede helft van de jaren ’70 zijn geweest.
Toen ik daar nieuwsgierig aan een willekeurige voorbijganger vroeg of de president hier vandaan kwam, zei hij nogal onverschillig, nah, ik geloof dat zijn broer hier wel eens op bezoek is geweest. Estaing ligt in het departement Aveyron, dat weer deel uitmaakt van de regio Midi-Pyren?©es, dus waar die Auvergneband nu weer vandaan komt, is niet duidelijk. Het zal zijn moeder wel geweest zijn. En trouwens, die voorbijganger was misschien wel erg willekeurig.


Weer een Belg, die Franse krijg ik niet goed in beeld, te groot en te dicht bij de weg

Nog afgezien van het landschapbederf (“verrommeling”), die dingen maken een gruwelijke herrie. Ik zou er niet blij van worden om zoiets in mijn achtertuin te krijgen, hoe zeer ik ook voor minder vervuilende energie ben.
Het is ook nooit goed, de keus tussen kern- of windenergie lijkt zo eenvoudig, zolang je niet dagelijks te maken hebt met die troep. Ik betrap mezelf erop dat ik de Aquitaine wel mooi vind, met die molens. Zo heet deze weg, en ik ben ook altijd blij dat we daar niet zitten: al die windmolens, dat maakt me toch een lawaai!

Ik ben door die ene lifttocht via een omweg wel weer op de plek in Frankrijk terechtgekomen waar ik nu zit, maar dat is weer een heel ander verhaal.

De Nieuwmarkt, dieren

Vijzelgracht

Ben ik weer bij de fysiotherapeut en de ALDI, die twee keer de bonen heeft afgerekend, terwijl ik er maar ?©?©n heb gekocht, daar gaat mijn voordeel, vergeet ik mijn camera. Vanochtend ging ik met honden en zonder sleutel de deur uit. Ik slaap nog een beetje, denk ik.
Gelukkig doet mijn mobiel behalve een telefoon ook een camera na, dus ik heb meteen dit in een keurig rood pakje gestoken bulletje gefotografeerd, speciaal voor onze Franse vrienden in Parijs, die er daar twee van op kantoor hebben.


Sinterklaas?

Kwaliteit mag wel iets beter.

Dagelijks leven in Frankrijk