Mop kapot

Tussen al het typwerk voor mijn klantjes en mezelf door, moest er worden opgeruimd. Dat is een onderdeel van het leven waar ik niet van hou, a. omdat ik er niet goed in ben en b. omdat ik het zonde van mijn tijd vind. Een vuilniszak vervangen, de was doen en ophangen, stofzuigen, dat is nog daaraan toe, maar ik verzet me altijd bijvoorbeeld tegen het opruimen van de was. En de papierzooi is nog erger.
Nu was ik op zoek naar mijn functieomschrijving, die ik ergens op een stapel geflikkerd had, omdat ik me ook weer daar tegen verzet.
– Lena Schijf, zegt Siebe altijd, als ik in zo’n stemming ben.
Lena Schijf is mijn moeder, nu ook niet het toonbeeld van opgeruimde logistiek Рwe hebben allemaal van haar het stapeltjesgen ge?¬¥rfd Рmaar Lena verzette zich zeker aan het eind van haar leven tegen het onrecht in de wereld, foute politici, managers en de instanties.

(Die functieomschrijving ga ik later nog eens uitvoerig bespreken, hoewel ik de lezertjes de uitdrukking Competentiegerichte afspraken niet wil onthouden. Competentiegerichte afspraken! Ik sprak dit weekend met een aantal deftige en hoog opgeleide dames, die de afgelopen jaren met dezelfde terminologie om de oren geslagen waren. Het komt uit een of ander managementboek uit de jaren ’80, dat kan niet anders. Wie herinnert zich de uitdrukking managers disease nog? Dat duidde op nerveuze kaakbewegingen bij een bepaald type zenuwenlijder. Ik vind het hysterisch willen controleren een managers disease . Dit even terzijde en later meer.)

Op hetzelfde stapeltje lag een brief van de overheid: het EPD. Ook alweer iets om me boos over te maken. Diezelfde managers bij de overheid, of de omroep of waar dan ook, die hebben niks beters te doen en verzinnen de stomste dingen. EPD, dat is het elektronisch pati?´ntendossier. Waarom erger ik me zo aan die afkorting? Omdat de begeleidende brief ook weer zoiets volkomen misplaatst opgewekts heeft en omdat het daarom net lijkt of de overheid een vrolijke verrassing voor me in petto heeft: het EPD! Hoera.
“Een goede gezondheidszorg in Nederland gaat ons allemaal aan.”
Bij zo’n beginzin ben ik al afgehaakt. Zo’n verdomd gratuite opmerking, neen, nou heb je me volle aandacht, hoor.
Die brief zeurt een tijdje door dat elke zorgverlener altijd en eeuwig bij je medische geschiedenis moet kunnen. Waarom eigenlijk? En zorgverlener, zorgverlener? Ook alweer zo’n achterlijk woord. Zorgverzekering, wat was er mis met Ziekenfonds? De AWV, de Algemene WoningbouwVereniging heet tegenwoordig: Stadgenoot. STADGENOOT! Hou op met die onzin! Ze hebben ongevraagd een bordje met die naam op ons huis geschroefd.
“Bovendien hoeft u dan niet iedere keer weer uw ziektegeschiedenis te vertellen. Dat voorkomt ergernis. U zult dit misschien herkennen.”
Ik heb een aantal jaar geleden de tante van Siebe begeleid in het Slotervaartziekenhuis toen haar geheugen een beetje begon te haperen. Bij elk bezoek moest ik het hele verhaal weer opnieuw vertellen, terwijl al die zogenaamde zorgverleners dwz de psycholoog, de neuroloog en de huisarts, met hun snuiten tegen een beeldscherm aangedrukt zaten, waar datzelfde verhaal te lezen was. Ik vroeg me toen werkelijk af wiens geheugen er nu eigenlijk haperde?
Ik bedoel maar, dat je geschiedenis ergens opgeslagen is, wil nog niet zeggen dat er serieus naar gekeken wordt. En sterker nog, wie garandeert mij dat er niet iemand met andere belangen gaat zitten meekijken? De Zorgverzekeraar bijvoorbeeld.
“Op een veilige en betrouwbare manier.” Kom op jongens, wakker worden, veilig en betrouwbaar? Dat geloof je toch zelf niet? Internet!
Dat gaf voor mij definitief de doorslag. Ik ga bezwaar maken.
Nu heeft de EPD-manager heel attent een formuliertje in de envelop gestopt, dat je helemaal zelf mag invullen. Want als je niets doet, komt je dossier gewoon online. En als je bezwaar hebt tegen het opnemen van je kinderen in deze database, kun je op dat papiertje de naam van 1 kind invullen. En graag een kopie van je identiteitsbewijs meesturen. En als er meer kinderen zijn, dan kopieer je dat papier toch even?
Ik zou zeggen, boycotten, deze veilige en betrouwbare opslag van gegevens. Zijn ze nou zo naief in Den Haag of kan het ze niet schelen? Ik weet het, het zijn die managers, die aan werkverschaffing doen. Hun eigen werkverschaffing dan, natuurlijk.

Geen toeval:
Kijk even bij Marie-Jos?© en natuurlijk Jan Blokker.

En natuurlijk de site van Jacob Kohnstamm:
www.cbpweb.nl/.

En uit de krant een ingezonden stuk.
En nou niet Kafkiaans gaan zeuren als het verkeerd afloopt, want je bent gewaarschuwd!