deux chevaux, Frankrijk

Fietsende bakkers

Individual time trial Sannat
Voorzitter van de club 2e van links

Ik had monsieur le Pr?©sident zaterdagavond per mail gevraagd of ik de volgende dag meekon met het uitje naar Sannat, wat mij in de eerste instantie niet leek, omdat het 80 km oostwaarts ligt en ik geen zin had om op mijn vrije zondag alleen maar met die arme Deuche over de grote weg te scheuren. Omdat ik behoefte had aan vertier en integratie was ik van gedachten veranderd.

Hij belde onmiddellijk ‘s ochtends dat hij me om midi zou komen halen, want ik had waarschijnlijk geen idee waar Sannat lag. Nu kun je dat gewoon bij google-maps en zelfs op de kaart vinden, als je hem niet ondersteboven houdt, maar goed, gezellig achter elkaar aan rijden met twee oude bakken heeft ook wel iets. Ik had nog net tijd de eend bij de pomp van de Intermarch?¬© vol te gooien en toen ik ook voor alle zekerheid de jerrycan vulde en natuurlijk de helft morste, zag ik dat het echtpaar na mij zich daarom een deuk lachte.
De man vroeg met zijn kop uit het raam of ik nog nieuws had over Lucienne en dat veroorzaakte kennelijk zo’n vraagteken op mijn voorhoofd, terwijl ik aarzelend zei dat ze ter observatie in het ziekenhuis was opgenomen, dat hij zich bekend maakte: zij waren haar huurders en ze wisten alles van mij, dat ik de schuur had gekocht en waar ik woonde en dat ik een eend had en foto’s maakte. Aha. Dat was wederzijds.

Om 12:00 precies kwam de peugeot het straatje in. De voorzitter begroette me hartelijk en trok tegelijkertijd het kraagje van mijn bloesje recht (“dat staat netter”) met de opmerking dat ik mijn grasveld wel eens mocht maaien. En neen, Sannat lag helemaal niet vlak bij de Allier, maar helemaal de andere kant op, helemaal niet zo ver. Wat ik 20 minuten nog geloofde, tot we op de N145 flink gas gaven in de richting Montlu??üon. Kletst-ie nou maar wat of versta ik hem zo slecht, vroeg ik me af. Dat laatste kon best, want hij heeft een accent als een oordeel, vergelijkbaar met dat van meneer Bruneau, de betonkoning of de melkboer van vroeger uit Voorhout. Berrichons, dacht onze buurvrouw, ik houd het op binnensmonds mompelen met veel rollende rr-en en klinkerwisselingen.

Bij de kerk stonden al een paar oldtimers te wachten, de bekende kliek van de dyane, de renaultjes 4cv en een paar 2cv’s, die allemaal op hun horloge tikten en zeiden:”En we moesten op tijd zijn!”.

Sannat, oldtimers
Wachten op instructies

Het werd hangen tot een uur of 3, toen we de instructies kregen: we zouden elk een renner van de veteranentijdrit (“Les Boulangers“) gaan volgen. En dat deden we. De eerste renner was meteen de langzaamste, die door meneer Feret van de garage te Ahun werd gevolgd, deze keer niet in de Daf, maar in een spiksplinternieuwe witte eend, waarvan ik de prijs wel eens gevraagd had: 10.000 euro. Goedemorgen.
Nummertje 2 kreeg een lekke band (“Crev?¬©! Perc?¬©!“) en de rest ging lekker. Ik haalde er twee in (“Doubl?¬©!“) met een gezette renner, die met een noodvaart de berg op reed met zo’n 45 km/uur, dat kon ik goed op mijn tellertje zien. Publiek was er onderweg eigenlijk niet, afgezien van de wegafzetters, waar ik steeds vrolijk naar zwaaide.

Cyclists ceremony
Prijsuitreiking categorie senioren

Terwijl we na aankomst wachtten op de rest van de club, ging het gesprek over eten, want de jongens hadden ondertussen honger gekregen. En vooral dorst. Ze wezen naar een man, die vroeger in Dun gendarme was en wiens grote hobby bonnen schrijven was, vooral op zondagen na 16:00, als iedereen een slok ophad en die godzijdank nu met pensioen was. Het begon toch warempel op Clochemerle met een vette saus Louis de Fun?®s te lijken.
Om zes uur mochten we een zaaltje in, waar eerst alle bekers werden uitgereikt, want het bleek het Championnat R?¬©gional du Contre La Montre van de Limousin geweest te zijn, waar we als club zo’n mooie rol in hadden gespeeld. Daarna werd er kir geschonken en was het wachten op het repas, terwijl er steeds drukker en opgewondener gekletst werd.
Ik hield het voor gezien en reed in mijn eentje naar huis, via de binnenwegen, waar het merkwaardig genoeg idioot druk was. Ze kwamen zeker allemaal terug van hun vaders.

Frankrijk

Telefoon

5 Comments

France, window sill
My favourite things

Deze dag stond in het teken van wachten op het telefoontje van het Amsterdams en dat viel niet mee, want ik heb de onhebbelijke gewoonte me dan niet meer op andere dingen te kunnen concentreren tot het gebeurd is. Alle afspraken handel ik dan ook altijd bij voorkeur zo vroeg mogelijk op de dag af, zodat ik daarna verder kan met het normale leven.
Dat het kind geslaagd was, wisten we al, maar dat ze een tiende punt (0,1) miste waardoor de 8 voor wiskunde in de enige 7 op de lijst veranderde, dat was verdomde irritant. Ze heeft toch besloten er een herkansing aan te wagen, natuurlijk, wie niet waagt, die niet wint, nooit geschoten altijd mis en wie weet hoeveel spijt je er later van krijgt als je dit niet even gewoon doet. Maar een schitterende cijferlijst, dat wel, en volkomen verdiend, zeggen de trotse ouders.

Ik probeerde de dag stuk te slaan door niet op de jeuk op mijn kop te letten, (beeld van) de Rotterdamse Haven te beschrijven en mijn oude mobiel op te laden, waar een Franse simkaart inzit. Nu had ik een beetje rotte oplader, die het laatst in Amsterdam waarschijnlijk per ongeluk wel deed, maar die het hier vertikte. En omdat ik niet voor een gat te vangen ben, probeerde ik er voor de verandering de zonneoplader op en verdomd werkelijk waar, het werkte.

(Die oplader heb ik met spuug en een elastiekje toch weer aan de praat weten te krijgen)

Ik ben blij dat de dag weer voorbij is. Morgen nieuwe kansen.

dieren, eten, Frankrijk

Familie

12 Comments

Curious mom
Moeder snuffelt aan camera, ©Y.Swart

We hadden ze al een paar avonden geleden gespot, toen ze nog wankel achter hun moedertje aan struikelden, maar zondag bleken ze al heel behendig te kunnen klimmen en rennen. Y. heeft er een uurtje mee gespeeld en gisteren hoorde ik van buurman P. dat ze in gezelschap van hun moeder ook bij hem kwamen fourageren, net als Kwint en de andere katten.

French kittens with their mother
Jachtles van moeder, ©Y.Swart

Ze doen hun moeder in alles na en oefenen hun bloeddorst op twee vermoorde merels die nu aan stukken gerukt in de tuin van de Schotten liggen. Wat een niet te verdragen vertederende diertjes! Y. vertelde dat ma ze even alleen liet en na enige tijd terugkwam met een muis: hoera! Ze grijpen overigens elke gelegenheid aan om bij haar te lurken.
– Kijk, zei buurman P. toen hij onderstaande foto zag, je kunt toch aan dit brede koppie zien dat het jongen is. Volgens mij kun je dat beter aan de achterkant zien, dacht ik zelf persoonlijk.

French kittens just been fed.
Lekker gegeten, ©Y.Swart

‘s Ochtends waren we naar de brocante in Crozant geweest, die alleszins meeviel. De meeste zijn of piepklein, of worden gedomineerd door professionals die fantasieprijzen vragen en dan is – in dat laatste geval – de lol er al snel af. Hier waren de meeste verkopers gelukkig echte zolderlegers.
Wat ook wel handig was, dat ik een doel had: bocaux. We zagen af en toe enkele losse exemplaren, waar ik even over na wilde denken. Aan het eind van de lange rij kramen, in Crozant centre stond onderstaande sterilisateur.

Sterilisateur, bought on the brocante of Crozant
Toverketel uit Crozant

– Vijf euro inclusief thermometer, zei het vrouwtje desgevraagd.
Ik zocht eigenlijk weckpotten, zo’n ketel kon ik toch gewoon van de buren lenen, vertelde ik. Ik wilde niet te happig klinken. Ach, wat jammer, ze had al talloze bocaux verkocht , maar ze had nog wel iets in de kelder, het wachten was even op haar man die inderdaad met mijn manden verdween en terugkwam met 12 glazen potten, want ze woonden daar, kijk, dat huis.
Ondertussen kletsten we wat, waar we vandaan kwamen, dat die ketel van haar schoonmoeder was geweest, die hem slechts 5 jaar had gebruikt (als nieuw!), terwijl de vader van de NL-familie Van H., die aan de overkant met z’n drie?¬¥n op een bankje toevalligerwijs mijn onderhandelingen volgde, riep: Kijk of-ie niet lek is! Dat was-ie niet, want hij was Als Nieuw!.
Voor 10 euro kreeg ik het hele setje inclusief pan en thermometer, geen geld.

Bought on the brocante of Crozant
Bocaux

De man nam me na de aankoop nog even terzijde en vroeg hoe dat restaurant nu toch ook weer heette, in de bourg van Saint Sulpice. Dat was de Fontein met Wolven, en ik gaf hem in een moeite de recensie waar hij om vroeg. Mooi, die ook weer een klant bezorgd.

Frankrijk

Tom at en To vrat III

2 Comments

Growing tomatoes in France
Tomatenplanten van mij afkomstig, waarvan de zaadjes weer van elders kwamen

Ik reed vanmiddag even langs vriendin L. in de Bourg, toen ik daar toch toevallig in het postkantoor moest zijn. Ik had haar ergens in april een stuk of tien of misschien acht tomatenplantjes gegeven, die weer afkomstig waren uit de Charente via Jan F. uit Belgi?´.

Nu stonden er veertig (40) planten in het gelid, gestekt uit de dieven van de oorspronkelijke exemplaren. Allemachtig! Jan! Zie je dat?

eten, Frankrijk

Inmaak

4 Comments

Oldtimers
Kwak die eend maar naast een collega

De pan konden we van de buren lenen, maar de weckpotten of bocaux moesten we eerst nog even kopen. En omdat de cavia’s ook een en ander nodig hadden, gingen we – binnendoor – naar Gu?¬©ret. De eend houdt niet van die paar bulten in de N145, vooral niet van die van de terugweg.

We zwierden door het land en begonnen bij de Lecerc, waar we R?©mi hoopten aan te treffen, die na de manege in St. S?©bastien immers als Mister Minit was begonnen. V????r de boodschappen gingen we eerst daar een kijkje nemen. Hij stond met zijn rug naar ons toe een zool bij te werken, zodat we hem goed konden verrassen.
Maar wat was hij veranderd! Na jaren buitenleven bleek het binnenzitten een fatale uitwerking op hem gehad te hebben, dik, brildragend en hij was ook veel langer geworden. Verrek, het was hem helemaal niet. Om ons figuur te redden liepen we met onze lege kar door, keerden onbespied en liepen weer terug, zoals mensen die een bekende menen te zien en zwaaien, om vervolgens onnozel hun achterhoofd met diezelfde hand te bekrabben, als ze hun vergissing inzien.
We hadden altijd blind aangenomen dat hij in de periferie van de Leclerc zat, omdat we denken dat dat Gu?©ret is.

Zes bocaux kostten er slechts 12,50 en precies dezelfde waren bij de Jardiland 18,80! Alles was extreem duur daar, een pak zaagsel voor 4,50, een konijn voor 59,95. Nooit meer Jardiland, zoveel was duidelijk.

Preserving cherries
Alle potten gevuld met zure kersen

Het steriliseren kon onmiddellijk beginnen, omdat we ‘s ochtends zoveel mogelijk kersen hadden geplukt. Ik had al berekend dat 6 potten te weinig was en dat bleek ook zo. Sterilseren is is heel anders dan confiture maken. Volgens de instructies van R. gaat dat als volgt:

Je vult de potten tot het op de pot aangegeven niveau. Niks schoonmaken die kersen en zeker niet met water, gewoon vanaf de boom, hup! erin. Dan sluit je de potten met nieuwe rubbers en zet ze in de steriliseerketel, in elke super te koop, of geleend van de buren. Dan vul je de pan met zoveel water dat de potten 3 cm onder komen te staan. Hee, dat gaat helemaal niet, de potten gaan lekker dobberen in de ketel. De oplossing: haal een paar stenen uit de tuin en verzwaar ze. Stenen zat hier.

Zet de pan op het fornuis. Dat kan makkelijker als de potten, het water en de stenen er nog niet inzitten, want weet je hoe zwaar dat is? Maar hoe krijg je dat water dan in de pan? Dat bedoel ik.
Breng de handel met de deksel aan de kook en temper het vuur. Laat 30 minuten sudderen. De pan moet langzaam afkoelen en pas als alles weer koud is, kun je de potten eruit halen. Doe je dat omdat je je nieuwsgierigheid niet kunt bedwingen eerder, knalt de pot vrolijk uit elkaar, ook leuk om eens mee te maken.

Preserving cherries
Na afloop

Vanochtend zagen ze er dus zo uit. Nu paste de laatste pot net niet in de ketel en die heb ik in de cocotte minute gesteriliseerd, wat op de gebruiksaanwijzing van de weckpot gesuggereerd werd. Twee koppen water in de pan, weckpot erin, op stoom laten komen en 20 minuten op een zacht vuur laten staan. NIET openen, afkoelen onder de kraan of de stoom laten ontsnappen. NIET! Niks doen, wachten tot de druk vanzelf is verdwenen. Ik heb niet geprobeerd wat er gebeurt als je dat toch doet, denkelijk hetzelfde als te vroeg uit de steriliseerketel halen.

Dagelijks leven in Frankrijk