De Stabulation vlak voor de aanvang van het Feest
Na het Grote Feest zaterdag, dat om 12:00 begon en tot 01:00 uur duurde met drinken, eten, zang, dans en vooral veel gekakel en plezier, moest ik zondag weer vroeg op voor de brocante. We waren om 19:00 uur naar huis gegaan, voordat de volgende ronde weer om 20 uur begon. Ap?©romode dit jaar is ros?© met grapefruitsiroop, helemaal niet zo gek van smaak.
Taart na de kaas
Maar wilde ik de zondag overleven, was het verstandig niet terug te gaan, hoe jammer ook. Je kan niet alles hebben. Hoe de feestende agrari?¬¥rs dat hebben gedaan, geen idee. Gelukkig hebben we hier slechts vleesboeren, die niet om 06:00 uur hoeven te melken. Wat ze wel om 6 uur doen, weet bijna niemand, want ze staan wel om die tijd op. Andere dingen dan melken, klaarblijkelijk. Het was een geweldig feest, al het eten – behalve de taarten – was eigen productie, en maar praten en praten en veel foto’s maken voor een boekje, als cadeau voor de jarigen. En iedereen was er.
Gordijnen dicht, want het regent
Het was om 16:00 enorm te beginnen hozen en dat deed me het ergste vrezen voor de zondag, waarvoor nog natter weer was voorspeld. Het bleek dat M?©t?©o-France zich gelukkig ook wel eens een keer kan vergissen. Niet te warm of te koud, geen drupje regen en meer zon dan wolk, de ideale vrijmarktdag.
Zicht op de hoofdstraat van onze commune
Ik kwam als een van de laatsten aanzetten, waardoor ik, stapvoets tussen de kraampjes rijdend, alleen maar lachende toetjes zag, door die eend natuurlijk. Neen, die was NIET TE KOOP. Al tijdens het uitpakken begon het publiek te scharrelen en te rommelen in mijn spullen en hup! het eerste voorwerp ging weg voor 50 cent. Ik hield de munt omhoog voor mijn buurman en spuwde erop, iets wat de bloemenkoopman/overbuurman in Rotterdam altijd deed, als ik vrijdagavond iets bij hem kocht van z’n handel voor zaterdag.
De brocantebuurman bleek een sympathieke Schot, die al 5 jaar met z’n gezin in het huis woonde, voor hetwelk hij z’n waar had uitgestald. De ouwe wijnhandel van Barth?¬©lomy, je weet wel, een enorm maar onpraktisch huis, volgens Paul, vol hoeken, gaten en overal trappen. Hat zag er reuzegezellig uit, met een kip, kat en labrador. Er was net een verse baby bijgekomen, die zich met zijn moeder nog in het ziekenhuis bevond. De tienjarige dochter schakelde net zo gemakkelijk over van het Engels naar het Frans. Merkwaardig genoeg sprak haar vader nauwelijks Frans. Wel had hij een Schots accent als een oordeel.
Het huis staat te koop, tip voor de liefhebbers, want ze gaan terug naar de kou en de midgets vanwege heimwee van de jonge moeder.
Die kaashandel aan de overkant liep voor geen meter: communiceren, vrouwtje!
Nu had ik geen idee meer wat ik ook alweer in de dozen had gestopt, veel glaswerk van oma en Jenneke en nog meer. De oude markttafel zag er keurig uit met een wit laken (wie gebruikt nog gewone lakens?) en daarop zette ik na een poetsbeurt alles gezellig bij elkaar. De zon scheen, ik kletste met de voorbijgangers, waaronder feestgangers van de dag ervoor, buren, familieleden van de buren en andere bekenden die ik in de loop van de tijd had opgedaan.
Glaswerk
Toen Saar en Siebe even kwamen kijken, was ik halverwege en had alweer het een en ander verkocht. Saar bleef, plakte overal prijsjes op (glazen 50 ct, bij 6 of meer kwantumkorting, zilveren toeristenlepeltjes 20 ct, enzovoorts), want we hadden zelf bemerkt dat de drempel laag is, als je van tevoren weet wat je moet betalen. Bovendien wilden we vooral lol hebben en de mensen en onszelf blij maken met koopjes. Des petits prix!
Mensen vriendelijk aankijken en een praatje beginnen, echt, dan loopt de handel vanzelf, iets dat kaasvrouwtje nog niet helemaal doorhad, want ik heb daar nauwelijks klanten gezien. Tant pis, maar wij hadden het geweldig druk, vooral ook met praten en inpakken. (Het feest van zaterdag was om 12:00 uur ondertussen gewoon weer opnieuw begonnen, met ap?©ro en alles derop en deraan, bleek na een telefoontje met het thuisfront.)
En jawel, de klassieke Hollanders waren langsgekomen, die met harde stemmen lelijke dingen zeiden over onze handel, toen ik even drinken aan het halen was. Saar lachte zich een deuk.
De auto van een oud-klasgenoot van buurman R., die zelfgemaakte houten agrarische schaalmodellen van paard en wagen verkocht
Toen om een uur of 5 de verkoop stagneerde, gingen we geld tellen: 100 euro, de portemonnee was niet meer te tillen! Nu jij weer, kaasvrouw!
Ik reed de eend weer voor, Siebe bleek ook weer te zijn gearriveerd, we pakten in, ik nam hartelijk afscheid van mijn brocantecollega’s (kuskus), wenste mijn Schotse familie een mooie toekomst en reed met Saar tevreden naar huis. Schor en doodmoe. Volgend jaar weer.
