De dierenfluisteraar op zijn erf: tel de dieren in dit zoekplaatje

Ik had al een stuk geschreven (en gesaved) dat op miraculeuze wijze is verdwenen, zal de NSA wel achterzitten. We proberen het opnieuw.
Zomer, zei ik, zomer, mag ik eens even heel hard lachen? Een paar dagen geleden begonnen we onder de 10¬¨?C en dat liep toch zeker op tot 13¬¨?C zo tegen midi. Nu staat de thermometer op de allerkoudste plaats in de schaduw, dus het kan in de voortuin best wel 17¬¨?C of 18¬¨?C zijn geweest. Het heeft in ieder geval al een paar dagen niet geregend, c’est d?¬©j?‚Ć quelque chose, zoals hier de uitdrukking is, die ik te pas en te onpas voor alles gebruik. Er wordt voorzichtig een beetje gehooid. Ik wacht daarmee nog even tot zondag, dan schijnt de temperatuur omhoog te gaan. Hooi is voor de cavia’s.

Toch groeit alles desondanks eindelijk een beetje, hoewel de aardbeien die weliswaar rood lijken, naar helemaal niks smaken, zelfs niet in de jam, die we er hier in het dorp maar van hebben gemaakt. Kersen lazeren onrijp van de bomen, dat is helemaal balen, want er hingen er talloze. Peterselie en peentjes zijn gewoon niet opgekomen en de prei die 2 maanden geleden was gezaaid, begint nu een beetje te groeien. Appelboom bloeide uitbundig, er is maar een enkele bloem bevrucht door gebrek aan bijen en de aanhoudende regen. Tot zover de tuin.

Twee geitenlammetjes of hoe noem je dat

Toen ik laatst weer eens bij de dierenfluisteraar de nieuwe baby’s ging bewonderen, dat wil zeggen, kuikens, jonge katjes en 3 pasgeboren geitjes, bekroop me weer dat oude gevoel van levensgeluk van heel vroeger, een verlangen me te omringen met dieren, daar komt het op neer.
Hij had Sussex gekocht, wees hij naar een paar kippen, voor 3 euro nog wat, ergens bij Aigurande, want ik wilde weten waar, waar, waar dan? Ik was naar Saint Priest La Feuille gereden en had 9,50 betaald voor een paar jonge leghennetjes. Daar zat ik feitelijk niet op te wachten, die aanschaf, maar de haan had nog maar 1 vrouw Р?©?©n verdwenen, de andere broeds Рtot zijn beschikking en was begonnen zijn werkgebied uit te breiden. Ik hoorde hem aan de andere kant van het dorp kraaien, terwijl zijn vrouwtje hier in de voortuin aan het scharrelen was. Dat mag allemaal niet van mij, maar dat wisten ze nog niet.

Een zwartje en een bruintje, beiden met flapkammen

Ze zijn sinds die moord bang de weilanden achter in te gaan, gelukkig maar, en kiezen dus nu de dorpskant, alsof de tuin niet groot genoeg is, zeg! Haan stond bij de poulets te sjansen, dat zijn de braadkuikens, die in augustus geslacht gaan worden, wat ze natuurlijk ook nog niet weten. Die braadkuikens zijn feitelijk nog kuikens, het woord zegt het al, hoewel je nu de haantjes en de hennetjes kunt onderscheiden door hun verschillende lellen en kammen. De haantjes beginnen al een beetje te kraaien, chanter zeggen ze hier, en dat klinkt wel heel erg aandoenlijk alsof ze stevig gitanes hebben gerookt.

De braadkuikens op 17 mei 2013

Bleu kon eindelijk herdershond spelen en mocht van mij de haan dwars door de hoofdstraat terugdrijven, wat een belachelijk gezicht moet zijn geweest, haan hollen, Bleu aan de riem erachter en dan ik aan het eind van die riem. Riem omdat hond haan niet echt mag pakken.

Netten over de ren op z’n Schijfs

Nu zitten ze tot hun frustratie voorlopig in de ren opgesloten. En omdat Dikke Kip heel eenvoudig als een aapje met vleugels langs het gaas naar de vrijheid omhoogklimt, heb ik met de hooibaalnetten ook de bovenkant moeten afsluiten. Toen lukte het haar overigens ook nog een keer. Buiten de ren zoekt ze tevreden naar eten, waaronder alweer een hele kikker.

Zoek de kleintjes in de ren

Binnen onderdrukt ze de jonge hennen, die verder niet bang zijn, maar zich gedeisd houden. Ze zoeken heel schattig bescherming onder moeders rokken, dwz ze verschuilen zich achter mij. Ze zijn zo vertederend tam en wegen niks, merk ik, als ik de verleiding niet kan weerstaan ze te grijpen. Dikke Kip weegt het driedubbele, maar die legt dan ook eieren die 3x zo groot zijn.
Na de werkdag laat ik ze los, als ik in de moestuin onkruid ga wieden. Witkraag is nu over de helft. We verwachten de kuikens 6 of 7 juli.

Om terug te komen op mijn bezoek aan Jean, de dierenfluisteraar, ik speel niet serieus met de gedachte er een paar geitjes bij te nemen, ook al met het oog op de herder hier in huis. Als ik aan een willekeurig buur vraag hoe het is om geiten te houden, noemen ze eerst het plezier dat geiten geven: het zijn je vriendjes, ze lopen mee als honden, ze zijn lief en gezellig, ze zijn heel slim, om dan op de nadelen over te gaan: ze vernielen alles, ze klimmen overal bovenop, ze vreten je moestuin leeg en je bomen kaal, ze zijn heel slim.
Jean bevestigde dat: ze hebben voor mij geen enkel nut, ik hou ze voor mijn plezier, zei hij letterlijk maar dan in het Frans.

We houden het in beraad. Veel en veel leuker dan schapen, dat is zeker.