Tag Archives: geloof

Schone schijn

Venus and the moon\r\nDe maan en Venus, een maand geleden

Ja, beweerde buurman P voor de zoveelste keer, de maan staat heel gunstig nu voor paddestoelen, beter kan eigenlijk niet.
Hij bedoelde de paar dagen voor nieuwe maan.
Hoezo “staat de maan gunstig”, buurman?
Oh, het malle geloof in de schijngestalte van de maan zegt, dat nu, op dit moment de paddestoelen als paddestoelen uit de grond schieten.
Dat zei hij (met andere dorpsgenoten) vorige keer met nieuwe maan en de keer daarvoor en daarvoor ook, maar toen was er niks, naks, noks.
Ik dacht dat de regen van de laatste 4 dagen misschien enige invloed gehad kon hebben. Ja, dat hielp natuurlijk ook wel.

A midget

Nog steeds is het mij een raadsel hoe de zichtbaarheid van de maan de groei van planten of paddestoelen kan beïnvloeden. Als ik ernaar vraag, is het antwoord: Eb en vloed! De zee!
Ja, hoor. Sinds wanneer hebben we een 28-dagencyclus in zeegetijden?
It’s the gravitation, stupid!

Nou, ja, als je erin gelooft, zal het ook wel zo werken. Maar ik kan nog steeds geen paddestoelen uit de grond geloven, als die kurk- en kurkdroog is. Nou jullie weer.

Lees dit bijvoorbeeld maar eens. Of als je van rekenen houdt: dit.

Einde

Interior of the window of the last shop in Saint-Sulpice le D (23)
Interieur van de laatste winkel van de bourg

Voordat we naar de begrafenisdienst van de broer van buurman P gingen, deden we eerst het laatste winkeltje in Saint Sulpice aan, dat tot ieders verdriet een opheffingsuitverkoop houdt, want ‘La Marthe“, zoals ze genoemd wordt, is weliswaar hersteld van het ongeluk (beenbreuk door een val uit een kersenboom) van juni vorig jaar, maar is volgens eigen zeggen niet helemaal meer de oude. Ze loopt al aardig tegen de 80.

We, dat waren vriendin P, haar zoon JP en ik. Toen de winkel vorig jaar dicht was, hebben Marthe’s zus en zwager jammer genoeg de boel daar uitgemest, maar godzijdank begonnen de stapels verpakkingsmateriaal zich alweer te vormen.

Interior of the window of the last shop in Saint-Sulpice le D (23)
De toonbank waarop de berekeningen met staartdelingen worden uitgevoerd,
30% korting!

Of ik foto’s mocht maken van dit laatste bolwerk van de 19e eeuw, deze vertederende Winkel van Sinkel, waar werkelijk echt alles te koop is, of was, want de voorraden worden nu niet meer aangevuld.
Dat mocht. Ik gaf haar uit pure vertedering een paar ferme bises op de glanzende wangetjes, die iets steviger waren door de goede verzorging en dagelijkse maaltijden van ziekenhuis en revalidatiekliniek.

Interior of the window of the last shop in Saint-Sulpice le D (23)
Tafelkleden, de laatste!

Vriendin P kocht een paar speciale bocaux die alleen nog daar of tweedehands te krijgen zijn en ik nam een tube kachelglans voor de cuisini?®re.
Door de aanwezigheid van mijn buren durfde ik niet brutaal genoeg te fotograferen, dus ik ga deze week nog even terug. Ik kan wel een nieuw plastic tafelkleed gebruiken.

Interior of the window of the last shop in Saint-Sulpice le D (23)
Waar is mijn bril? Op de weegschaal, Marthe, logisch

Omdat we natuurlijk veel te vroeg waren, liepen P en ik door naar de begraafplaats om de doden gedag te zeggen. Ze werd bij het graf van haar man weer overmand door emotie en verdriet, terwijl een ijskoude Binnenwegwind aan onze kleren rukte en de kunstbloemen her en der over het grind liet rollen.
Ik wilde perse naar vriend Raymond, die volgens de mensen “dans la terre” lag, dat wil zeggen niet in zo’n betonnen familietombe. Dat leek me wel bij hem passen, tot ik de puinhoop zag, een afgrijselijke modderpoel, waar pas iets aan kon worden gedaan als het was opgehouden met regenen, aldus de cantonnier, oftewel Franck J. (die mij laatst gratis en voor niks 2 dwerggeitjes aanbood, waarvan er jammer genoeg 1 een bokje was, dus ik moest tot mijn verdriet weigeren)

Na ook Simone’s graf te hebben begroet, liepen we terug naar de kerk, waar het al drukker werd. Ik zie altijd dezelfde mannen, meestal boeren, die bijvoorbeeld ook bij de begrafenis van m?¬Ære Giraud waren. Dit zijn duidelijk de gelegenheden waar je elkaar spreekt, even uit de tredmolen van het boerenbedrijf en het versterkt het gevoel bij een commune te horen, wat zich voortzet tijdens de kerkdienst.

Church in Saint-Sulpice-l-D (23)
Wachten op de overledene

Ik – reddeloos verloren ongelovige – volg de rituelen altijd als een Margaret Mead en snap emotioneel niets van de symboliek, wel van met zijn allen bij mekaar zijn. Zo’n dienst probeert de de achterblijvers te troosten, door te zeggen dat er een eeuwig leven is en dat ze elkaar zullen terugzien, als de tijd daar is. Tja.
Alles wat er wordt gezegd is ingegeven uit angst voor de dood, feitelijk doen al die woestijnreligies dat, het hiernamaals eeuwig leven 75 maagden enzovoorts enzovoorts en bij deze bijeenkomst wordt een arme joodse jongen aanbeden, ook al uit de dood opgestaan en de zoveelste messias op rij.

Neen, dat is niet waar, eigenlijk gaat het over zijn moeder, een veel ouder geloof natuurlijk, Moeder aarde, Gaia, noem de namen maar op. Een moedergeloof vind ik weer wel logisch, want ik roep nog steeds in angst of pijn: Mama!
Maar wat een fantastische PR en marketing, die woestijngeloven, daar zouden de mensen zakelijk gezien nog wel iets van kunnen opsteken.
Maar dit even terzijde.

Hinkende Kwint

Kwik hinkt

Het is weer zover, Kwint laat z’n linkerachterpootje hangen. Ik werd er net op straat over aangesproken en kon alleen verklaren dat Kwint om de zoveel tijd buikpijn of een darmontsteking heeft en dat dat altijd begint met dat pootje.
– 200 mg ibuprofen erin en het is over, vertelde ik, blij dat ik mijn dagelijkse kleine leed kwijt kon. Alsof dat de jongeman, die met een kratje lege flessen op weg was naar de glasbak interesseerde. Hij vroeg er natuurlijk wel naar.
Dat gedoe met Kwint is een regelmatig terugkerend onderwerp. Omdat de dierenarts zoals bekend me niet verder helpt dan me van mijn geld af, heb ik dit jaar een heel ander experiment uitgehaald: Kwint krijgt alleen nog wormpillen en een anti-rabiesprik. Al die andere flauwekulprikken, kennelhoest, mazelen en rodehond, die heb ik geweigerd.
En het helpt. Hij is dit jaar nauwelijks ziek geweest, alleen die pootjesziekte dan en een halve dag een beetje koorts.

Maar natuurlijk weet ik niet of helpt, dat geloofde toch geen mens, hoop ik? Dokter Placebo! Ik was denkelijk gedurende een onoplettend ogenblik homeopathisch bezig. Te bewijzen valt er helemaal niets.

Geloof en ongeloof

Kwint waakt
Kwint bewaakt zijn favoriete tool

Als ik me bij het maaien omdraai, is het gras alweer omhooggeschoten, lijkt het. Het is hier voor de verandering weer eens kurkdroog, dus kun je nagaan wat een makkelijke plant gras eigenlijk is. Dat merk ik niet bij het ontginnen, daar verzet het gras zich uit alle macht en klampt zich vast aan de aarde, maar ik ben keihard. Ik hak met de hak hele plaggen uit de aarde en mik die een eindje verderop op de plek waar ik vorig jaar die slang vond. Daar heeft zich een brandnetelveldje ontwikkeld, ook al zo’n gemakkelijke plant. Ik maak ze een kopje kleiner en verstik ze met de plaggen en hoop dat het gras sterker is dan de brandnetels. Dat hakken gaat moeizamer naarmate het droger is.

komkommer
Komkommer voor de cavia’s staat klaar

Toch vordert de groentetuin. Gisteren heb ik helemaal tegen de regels van de biodynamische grondbeginselen in, kroten en venkel gezaaid: helemaal fout, want het was natuurlijk een fruitdag! Ja, er zijn talloze mensen die zich aan de kalender van Maria Thun houden, en toen ik eens ging zoeken hoe deze vork in de steel zat, stuitte ik op teksten over biologisch-dynamische landbouw en – het zal eens niet – good old antisemiet antropoof Rudolf Steiner, die achter dit geloof blijkt te zitten. Tjesus, ik keeg meteen jeuk.

Naarmate ik ouder word, word ik gelukkig intoleranter ten opzichte van gelovigen en geloof in wat dan ook. Sinterklaas, god, boze geesten, de duivel, homeopathie, antroposofie, maankalenders en astrologie, als je je hersens gebruikt en er serieus over nadenkt, dan weet je toch dat je bij de neus wordt genomen? Ik druk me nog beschaafd uit. Met veel genoegen las ik dit stuk van Bram de Boer over astrale koehoorns en preparaat 500.
(Lena, mijn moeder, vertelde ooit dat een buurman op haar groentetuinpark volgens de maan zaaide en dat die prachtige oogsten binnenhaalde. Misschien gaf hij meer water of mest, of had hij betere grond. Met andere woorden, dat ene geval bewijst niets vanwege teveel variabelen.)

Helleborus bijna uitgebloeid
Helleborus is bijna uitgebloeid

De site bevat nog veel meer smulgoed voor mensen zoals ik. De basis van mijn skepsis is ooit gelegd bij de colleges van Willem Wagenaar in Groningen, die door een man of 8 gevolgd werden, dacht ik. Die lessen waren bijzonder vermakelijk en leerzaam waarbij Wagenaar bijvoorbeeld met simpele statistische middelen aantoonde hoe de mens bedonderd wordt, omdat hij het zo graag wil. Een van die colleges ging over Uri Geller, die toen nog druk bezig was via de televisie telekinetisch lepeltjes om te buigen. Die bleek een ordinaire goochelaarsopleiding te hebben gevolgd.

Ik geloof alleen in Geoff Hamilton, die zegt dat je moet water geven als het droog is en de grond zo aantrekkelijk voor planten moet maken met behulp van compost en well rotted manure, dat ze gezond opgroeien en daardoor minder bevattelijk voor ziektes zijn. Gezond verstand en biologisch min dynamisch, dat is het hele eieren eten. Oh ja, mijn kippen. Die komen nog.

De site van Skepsis.