Tag Archives: moe

Reparatiebedrijf

The geese (1 year)Blauwoog met zijn partner in crime

Sinds maandag werk ik officieel 4 dagen per week, waardoor het leven een beetje meer te verdragen is. Dat klinkt niet al te vrolijk en dat klopt, want dat ben ik niet, omdat daar geen enkele reden voor is.

Ik drijf weer eens over, zoals wijlen mijn moeder altijd zei, geef ik onmiddellijk toe.
Want ik heb nog steeds een heleboel lol met die types waar ik beroepshalve kom, ik eet elke dag heerlijk, mijn buren en de andere 594 bewoners van deze gemeente zijn bijna allemaal hartelijk en van de week was het zo warm, dat ik visioen had van een gele bosgrond bedekt met girolles. Ik kreeg de geur er gratis bij. Wat een mirakel toch, hersens.

A found axBijl gevonden in de aarde

Zover is het nog niet, vandaag is het ijzig koud en het wordt er volgende week niet beter op, als je het weerbericht gelooft.

Ik pook het fornuis dan ook stevig op en oefen aanmaakhout van bûches hakken met bovenstaande bijl, geslepen door buurman JP, wat ik laatst bij een van mijn favoriete klantjes (een hoofdstuk apart, in alle opzichten) moest doen, houthakken dan, iets dat streng verboden is door de werkgever.
Heel terecht, want als je mishakt en de bijl doorzwiept, splijt je je scheenbeen in plaats van de bûche. Ik doe daar wel meer dingen die niet mogen, maar als je dat verder niet doorlult, is er niks aan de hand.

Zo heb ik daar de losse gordijnrails vastgeschroefd, een aantal planken doorgezaagd met een slagerszaag bestemd voor dode koeien, hekken gerepareerd, telefoondraden doorgetrokken, een keuken geschilderd en de afstandsbediening van de TV, de telefoon en een automatisch aanfliepend schemerlampje weer aan de praat gekregen.
Nee, dat is niet waar, dat heeft niet allemaal op hetzelfde adres plaatsgegrepen. Jammer genoeg, want ik vond het wel goed klinken.

Boterham met kaasBoterham met kaas

Ik ben weer net zo moe als vorig jaar om dezelfde tijd, bij het opstaan het gevoel van een jetlag van hier tot Tokio, die de hele dag mijn brein verduistert.
De dokteres had last van hetzelfde probleem, toen ik om een vitamineD-recept kwam, want ze zei: doe maar een bloedonderzoek, en vergat vervolgens het vitamineD-gebrek aan te kruisen, waar de wijkverpleegster en ik de volgende dag achterkwamen toen het te laat was. Nu weet ik nog niet of dat de vorige keer heeft geholpen.

My idea of a fenceMobiele demontabele omheining met landbouwtouw

In ieder geval kreeg ik natuurlijk meteen een aanvaring met de apotheek, want die wilde me per se niet de hele portie vit D voor 2017 meegeven, maar slechts 1 ampulletje in plaats van 4.
Echt, dat ene ampulletje overhandigen kostte al een rit naar de apotheek, het eindeloos geklop op toetsen, uitprinten van nog meer papier en toen wilde ze er ook nog een plastic zak om doen.
– Mevrouw, zei ik, al verhit door ongeduld, nu moet ik nog drie keer ons mooie land vervuilen met die vieze diesel, u draait nog 3x overbodig papier uit en er moeten nog 3x mensen wachten tot die bureaucratische flauwekul klaar is. Geef me die zooi toch in 1 keer mee!
Ze weigerde: neen, ik mag u maar meegeven voor een maand.
– Dan moet u die ampul voor 2/3 leeg laten lopen, want die is zoals u misschien weet voor een kwartaal.
Ha, ik ben niet voor één gat te vangen en kan me daarbij geweldig opwinden over de serviele houding waar geen enkele logica of redelijkheid inzit. Daar hebben de ondergeschikte ouvriers hier in het algemeen wel meer last van, dat achterlijke onderdanige gehoorzame van:”Cest comme ça”.
– Goed, besloot ik, dan ga ik voortaan naar de andere apotheek, die mij de vorige keer wel alles heeft meegegeven.
Wat waar was.
Voordat ze kon reageren, was ik de deur al uit, die ik jammer genoeg niet kon dichtsmijten omdat het een automatieke was.

Trouble France TélécomReparatie van v/h France Télécom na een storm, 14/02/2017

Veel zin heeft het niet, je druk maken over niks. Aan de andere kant – ik heb er al vaker over gehad – wordt er ook flink de hand gelicht met de regels.
Bovenstaande oplossing om de telefoonkabel te repareren was leuk, direct nadat die boom erop was gevallen, nu meer dan een maand geleden, maar verder gebeurt er niks, want het werkt en niemand klaagt.
Ik rij en/of loop hier elke dag langs en grinnik. In september vorig jaar had ik op die manier een omheining voor de ganzen gemaakt (zie twee plaatjes hoger) en het voordeel hiervan is, dat je die op die manier makkelijk kunt verplaatsen, verkleinen of vergroten.

My way to find a solutionDouchegordijn is te lang

In het kader van die vrije maandag heb ik mijn moed verzameld en heb de naaimachine van buurvrouw S. geleend om nu eindelijk het douchegordijn te verkorten, opdat we geen wasknijpers meer nodig hebben. Die we wel nodig hebben, maar elders, wil ik zeggen.

Met diezelfde moed heb ik de ruimte achter de koelkast van spinnenwebben bevrijd en heb de deurtjes opengezet om hem te ontdooien. Moet je natuurlijk wel tegelijkertijd de stekker uit het stopcontact halen, slome. Zie sneeuwlandschap onder.

Forgot to pull the plugVriesvak heeft 24 uur opengestaan

Tenslotte tikte ik gisteren bij de kassa in plaats van mijn pincode het telefoonnummer om te klokken in en keek verbaasd naar het schermpje: onjuiste code.
Zucht. Van die dingen. Aan een stuk door. Ik geef het op. Wachten op de lente dan maar, als de eend weer rijdt.

In blijde verwachting

Redcurrants, strawberries and bilberries
Toetje uit de tuin

Ik legde mijn oor net nog te luisteren en hoorde de a.s. moeder zachtjes mompelen, hopelijk tegen haar ongeboren kinderen, die vandaag of morgen of vannacht uit het ei moeten kruipen. De eieren kunnen ook helemaal voor niks 3 weken bebroed zijn, dat zullen we gaan zien.

Ik heb geen tijd voor verhaaltjes, te druk met tuin, werken, hooien, koken, bosbessen plukken, door het bos dwalen en paddenstoelen vergaren en verdwalen. Elke avond liggen we, d.i. Saar en ik , voor 9:00 in bed. Kapot.
We eten elke dag zoiets als bovenstaand bordje als toetje, gewoon uit tuin en bos met fromage blanc en een extra kloddertje zelfgemaakte aardbeienjam. Wilde bosbessen! Dat is zo heerlijk.

Twin ceps
Siamese tweeling

Morgen weer meer, als ik tenminste kan slapen hier in deze hitte. Ik klaag niet, ik ben heel erg blij dat het weer een beetje normaal is. Daar knapt iedereen en alles van op. Alleen internet niet. Die stroop begint me aardig de keel uit te hangen. Deze paar zinnen kosten me op de iPad meer dan een uur, plaatje plakken, typen en saven, want de cursor verdwijnt regelmatig en dan tik je in het luchtledige. Ken je dat? Typen in het niks? Een beetje tikken duurt 5 minuten en saven, wachten en cursor zoeken 55 minuten. Tamelijk waardeloos, die iPad.

Nagekomen mededeling: ik zie een lege eierschaal en hoor babygepiep. Hoera! Vanavond til ik de kip op en maak foto’s. Of zoiets.

Ik tel er drie, ?©?©n andere dikke gele zit onder moeders vleugels, die kleine zichtbare zal misschien van een ei van buurvrouw zijn:
Chicken and chicks

That’s it

Engeland, Oxford

We liggen in onze bedjes aan het eind van deze straat op 2 minuten lopen van de bus naar Londen. Doodmoe, maar tevreden. We hebben zo’n beetje alle hoogtepunten gezien, inclusief een klein beetje Ashmolean, een museum met een werkelijk fantastische collectie. Elke ontwerper of schilder zou daar een dag moeten doorbrengen, wat een geweldige kunstwerken, sieraden, vormen en motieven!

Engeland, Oxford
Castle Mill Stream, een teleurstellende sloot rivier

Morgen schrijf ik wel hoe deze dag was en waarom we niet het hele museum konden bekijken. Nu doen we het licht uit, want we moeten vroeg op.

Schuiven

Dit is onze salon, maar eigenlijk helemaal niet. Dit is de voormalige slaapkamer van de grootouders van de oorspronkelijke eigenares en Lucienne, die immers nichten zijn. Ik heb een beetje met het meubilair geschoven. Het dressoir met de eMac staat nu tegen het gipsplaten wandje waarachter zich de four ?† pain bevindt, althans, dat schijnt. De muur waar het bed van Yeva tegenaan staat, is door de v/h Nederlandse eigenaar gestuukt. Dat moet er allemaal af. Er zit een mooie stapelstenen muur onder of achter. Weg ermee. Met die stuc, bedoel ik.
In de kartonnen doos op de grond zit een badkamerkastje, mocht iemand dat interessant vinden. Dat moet nog in elkaar, kijk me niet aan, ik heb er even geen zin in. Morgen misschien. Of volgende week.

Ik zou het over deel 1 van de biografie van Reve hebben, en daar is veel over te zeggen, want hoewel het mateloos boeiend is, kleven er ook een aantal bezwaren aan. Welke? Een moment geduld alstublieft, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen.

Toen ik na het middageten een kopje thee wilde zetten, kwam er troebel water uit de kraan. Modder, heet dat. Het water komt uit een heuse bron en volgens Paul en z’n zoon, die ik dit glas liet zien, waren ze van de watervoorziening kennelijk “even bezig”. Dat klopt. Het water is weer helder.

Ondertussen is het wachten op de beloofde regen. Drie druppels heb ik zien vallen. De lucht is betrokken, maar regenen: ho maar. De vogels fluiten alsof er niets aan de hand is. Wat nu? Dadelijk gaat die koude week ook niet door. Dat zou wel fijn zijn.

Man, wat ben ik moe.