Op weg naar het station in de werkauto van de buren

Eindelijk na bijna vier maanden kwam het bericht van het in diesel gespecialiseerde centre technique aka de garage, dat de auto klaar was, met exact dezelfde diagnose die ik na vijftien minuten zoeken op de fora op internet al gesteld had: distributieriem was een tandje versprongen ter hoogte van de benzinepomp, dus kaput en moest worden vervangen. Ik denk eigenlijk dat de monteur zijn kop pas onder de kap is gaan steken toen ik echt begon te zeuren.

Had hij begin december niet eind januari gezegd? Het is nu 18 maart, 18 maart! Haast hebben we hier niet in het Beloofde Land en dat is heel goed in deze hysterische wereld. Rieleks!

(Over kaput gesproken, toen we laatst de laatste etappe van Paris-Nice zaten kijken en geletruidrager Tony Gallopin in de tijdrit geen schijn van kans had tegen zijn directe tegenstander Richie Porte, terwijl hij de dag ervoor nog de bergetappe met overmacht had gewonnen, misschien juist daardoor, want wat kwam die Tony helemaal niet vooruit, zeg!, vroeg ik buurman P : wat is kaput eigenlijk in het Frans?
Fichu, riep hij.
Fichu! Dat zegt hij altijd, als een ontsnapte coureur weer wordt teruggehaald, met dat wonderlijke accent hier uit de buurt. Zo fijn dat hij dat op commando zegt.
Maar dit zoals altijd terzijde.)

Maison de Santé, mijn ouwe nekkie is net nog te zien

Goed, ik tik dit allemaal om 09:05 op mijn mobieltje, terwijl ik in de auto wacht tot buurvrouw S klaar is bij de fysio, waarna ze me naar het station in La Sout gaat brengen. In Châteauroux staat buurman F weer klaar om me naar de garage te brengen.
Voordat we de auto gaan ophalen, moet er bij buurman natuurlijk een happie worden gegeten en trouwens, dat geldt ook voor de garage die om 14:00 de deur weer opent.
Ik bedoel maar te zeggen, eerder kunnen we er niet terecht.
(Ondertussen rijden hier op de parkeerplaats de fysioklanten af en aan, waaronder de vader van de King of the Septic Tank die ik moet embrasseren en dankzij wie we dat weiland mogen gebruiken.)

Uitzicht vanuit de stoel naast de centrale verwarming

Ik wacht nu in la Sout op de trein van 10:37, die à l’heure is volgens het elektronisch mededelingenpaneel (EMP). Ik kan op dit verloren moment wel weer een lesje Duolingo Spaans doen. Makkelijk zo’n mobieltje.

In de volledige lege trein zoek ik naar mijn stoelnummer, waar een echtpaar blijkt te zijn gaan zitten. Ik zit nu aan de andere kant van het pad en ze blijven maar doorgaan met hun aanbod te verkassen. Niet overdrijven, mensen. Ik krijg de neiging een andere plek te zoeken. Ik knik van ja hoor en negeer ze verder. Een foto durf ik jammer genoeg niet van ze te maken.

Hebbium, buurman F op het perron

Ik tik dit in de tuin van buurman, terwijl hij buiten is en zijn vrouw aan het scharrelen in de keuken. Ze hebben zo’n kraakhelder huis zonder enig rondslingerend object, nergens een krant, boek of een stukje papier, dat ik bijna niet begrijp dat de brievenbussleutel op een zeker moment niet te vinden is. Dat veroorzaakt enig gemor, begrijpelijk, alles heeft zijn plaats.
Buurman bleek met zijn neus te hebben gekeken.
Ik vermaak me als buitenstaander altijd dol bij zulke gelegenheden.

Uitzicht op de achterkant van het huis van buurman (en -vrouw)

Na een ouderwetse Franse maaltijd is het eindelijk zover: we gaan naar de garage. Ondanks haar duidelijke onwil en verzet moet buurvrouw ook mee.

Want wat is de bedoeling? In dat Centre Commerciel (Z.C.) heb je ook een matrassenkoning en buurman wil in één moeite een matras kopen. Als we nog niet eens zijn vertrokken, voelt hij zijn zakken en zegt, mijn portemonnee, die heb ik niet bij me, mijn portemonnee.
In plaats van uit te stappen en hem te gaan halen, rijdt hij weg en blijft mompelen mijn portemonnee. Voelt nogmaals aan zijn borstzak. Begint over de aanhanger die hij moet lenen om die matras te vervoeren. Ik ben benieuwd hoe dit zich ontwikkelt.

Volg me maar naar de RN, zegt buurman. Nee, eerst ff een plaatje

– Ja, zegt de garagejongen, het was de distributieriem, die was een tandje versprongen, en daardoor was dat ding compleet fichu. Hij zegt het ook, hoor, net zo gemakkelijk. Fichu.
En is meteen pissig als ik beweer de oorzaak al honderd jaar geleden op een internetforum te hebben gevonden. Ik moet toch op de een of andere manier laten blijken dat hij me drie maanden heeft laten barsten.
– Al die mensen met hun internet, kopen ze voor 2000 euro onderdelen, verzieken ze die auto en komen dan hier uithuilen dat de reparatie mislukt is. Internet!
– Kun je een matras opvouwen, vraagt buurman ondertussen zonder enige gène aan hem.
Die jongen denkt van wel. Hij begint de rekening op te maken, tot hij zich bedenkt, de auto gaat halen en me bij terugkomst een stukje plastic geeft. Dat was de boosdoener. Waarschijnlijk heeft een muis, loir of rat in de motor ergens aan zitten knagen en is het ertussen komen te zitten. Nou moe, hoe is het mogelijk. Ik speel dat ik paf sta.

Plastic dingetje rechts veroorzaker van alle ellende

– Rattengif strooien, zegt hij, als de auto in een schuur staat.
– Hoeveel kost zo’n auto tweedehands eigenlijk, vraagt buurman, die zich niet laat afleiden, maar eenvoudig zijn eigen gedachten volgt.
In deze staat misschien hooguit duizend euro dacht de jongen. Dat verbaast buurman.
– Kijk, op het moment dat je met je nieuwe auto het pand van de dealer uitrijdt, is de prijs al meteen 3000 euro gezakt. Elk jaar zakt hij verder. Alleen moet je er bij een tweedehandsautohandel het dubbele voor betalen, legt de jongen uit.
Vervolgens wil buurman weten wat zijn eigen auto waard is. De jongen antwoordt steeds opvallend beleefd. Zo pruttelt het gesprek voort, terwijl ik een gekke bek tegen buurvrouw trek. De jongen houdt het vervangen luchtfilter omhoog met de bedoeling dat ik een vies gezicht trek, wat ik braaf doe. Lekker bekken trekken kan ik wel.
Als ik tenslotte afreken, hoor ik buurman vragen: repareren jullie ook kettingzagen? Neen, dat doen ze niet.

Wil ik buiten op die braverds afstappen om ze te bedanken voor het lekkere eten en hun hartelijkheid want ik wil nu zo erg graag naar huis, want weet je hoe moe ik ben, heb ik toch buiten de waard gerekend. De achterbank van de Berlingo kan toch plat, nietwaar? Rij even mee naar het Beddenpaleis, dat kan jij mooi die matras meenemen.

Oh neen. Oh neen, alsjeblieft. Dat doe ik niet. Ik wil best een andere keer terugkomen, maar nu wil ik naar huis.

Besluiten welke matras het wordt, duurt eindeloos, weet ik, zeg ik niet. En waar wil hij mee betalen? En tenslotte, waar laat ik dat ding als ik thuis ben? In de schuur waar hij beschimmelt?

Nee, echt, de dieren zijn al vanaf 8:45 alleen. Ik ben om 5:00 opgestaan. Je ne suis, du reste, pas très bien fichue en ce moment. Nou vooruit dan maar.

Kastelen zat onderweg

– Rij maar achter me aan, biedt hij aan, dan wijs ik je de weg naar de Route Nationale.
Nu zit die garage op 300m van de grote weg tussen Orleans en Limoges, waarover je fijn 130km/u mag scheuren, dus waarom zou ik dwars door de stad naar de RN gaan om bijna tot stilstand te komen als er een trekker voor je zit?
– Je mag helemaal niet 130 op de grote weg.
– Sinds wanneer niet?
– Oh, al heel lang. 110 of 120.

Ik geef het op, maar buurman niet. Hij wil me perse een weg wijzen en gaat me voor richting de A20. Hij knippert in alle richtingen, zie ik, behalve in de richting die hij gaat. Als we bij de toerit zijn, stopt hij plotseling en gebaart met zijn arm uit het raam dat ik het nu verder alleen moet doen. Dat veroorzaakt bijna een botsing.

Hoe hij nu terug is gegaan, weet ik niet. Zou hij gewoon midden op de weg hebben gekeerd? Zou heel goed kunnen.

Helemaal kaput, moi.