© de mobiel
Niet alleen het geld, maar ook het eten ligt op straat. Deze zag ik toevallig op de Oude Waal, maar bij ons in de straat staat een boom omringd door zwammen, het lijkt wel een bos. Daar liepen we vanochtend alleen niet langs.
De vraag is of deze soort eetbaar is. Dat zijn ze op deze plek sowieso niet, vanwege omringende en vergaande smerigheid.
Overtollige spullen uit de kast
Ik had genoeg van stapeltjes, troepjes en een kast vol servies en glaswerk. De kast moest er deze week het eerst aan geloven.
Die belachelijke hoeveelheid glas is afkomstig uit erfenissen in combinatie met de overgevoelige neiging (respect is zeg maar mijn ding) deze shit niet meteen bij het grofvuil te durven donderen. Dat komt vooral omdat de eigenaressen nog niet dood waren, toen we de boel moesten opruimen, zeg maar gewoon ruimen.
Ze gingen naar het verpleeghuis en daarnaar kun je niks meenemen, dit voorportaal van de dood, dus wen er maar alvast aan, want dood kun je helemaal niks meenemen, is de boodschap.
Ok. Ik heb die kopjes, borrel- en sherryglaasjes, wijnglazen, borrelnootbakjes, karafjes, bonbonschaaltjes en weet ik wat nog zolang onderdak geboden in de kast hier, tot ik deze week vond dat ik genoeg gerouwd had.
De kast na afloop
Alles is gesopt en gepoetst verpakt in een paar verhuisdozen en wordt bij de eerste gelegenheid meegenomen naar Frankrijk met als doel: de brocante van 15 augustus. Er zitten aantrekkelijke spullen bij, dus komt en koopt allen. Het zal wel weer vies tegenvallen, maar ik heb weer een ordelijke, schone kast.
Dat was een van de eerste fases van de Grote Schoonmaak. De radiatoren en de dwarsbalken zijn al gedaan, volgende week ga ik de nok aanvallen. Dat is bijna onmogelijk, want hoe kom ik daar in godsnaam bij, maar goed, dat is de target van deze week. En de kast+deur afverven. Het witten van de ruimte tussen de schuine balken, sommige mensen noemen dat: de muren, is de week daarna aan de beurt. Oh neen, eerst de raamkozijnen, bah bah bah balen, want die moeten worden geschuurd. En dan heb ik het nog niet over de pannenkasten gehad, waar de muizen zo te ruiken en te horen al een tijdje party’s houden. Kill, Bess. We kopen met Kerst wel vers gif.
En wat betreft de X-Factor: kijk eens hoe goed z’n haar zit:
Verder zijn Saar en ik diep teleurgesteld over uitslag van deze week. Wat is dat stemvee dom en gespeend van smaak! Zou het doorgestoken kaart zijn? Dat gaan we nu wel denken.
Uit onze romantische tijd
We kwamen gisteren van de vernissage van Klaas-Jan van der Weij in de Engelbewaarder en hij toonde tegen verwachting geen sportfoto’s, maar een soort peepkiekjes van lichte dames achter de ramen, vanuit het standpunt van de klant. Toch wel een soort sportfoto’s als je erover nadenkt. Ik moet nog een keer gaan, want ik was zo opgewonden en gezellig aan het kletsen dat ik helemaal niet goed heb gekeken en dat breekt me nu lelijk op. Ze pasten qua sfeer goed in de duisternis van de ruimte achterin het caf?¬©.
Eenmaal en eindelijk thuis wilde Siebe perse de foto’s (platinadruk, met minder doen we niet) vinden die hij toen in dat krankzinnige hotel aan de Loire van me had gemaakt. Of was het weer ergens anders? Het was in ieder geval tijdens onze huwelijksreis. Waar is mijn hoofd gebleven, vraag ik me nu af. Als schaduw tegen de muur. Dat waren nog eens tijden, een echte platencamera, pas bij terugkeer de film ontwikkelen en dan het papier niet een of twee seconden belichten, maar eindeloos in een apparaat, door mij de helse machine genoemd, dat er met veel gestamp en gestoom voor zorgde dat er iets gebeurde met de gevoelige laag. Geen zilver, maar platina dus. Dat geeft zo’n mooie, fluwelen foto, met veel meer zwarten en grijzen dan een willekeurig barietdrukje of plasticje. Geduld, geduld.
De kinderen van nu weten helemaal niet dat zoiets bestaat, wonderlijk als je bedenkt dat we rond die tijd, misschien een paar jaar later de eerste digitale camera kregen, cadeau bij een printer, geloof ik. En na een beetje googlen weet ik weer hoe hij heette: de Quick-Take 100. Hij hield er op een gegeven moment zomaar mee op. En zo lang geleden is dat nu ook weer niet, begin jaren negentig. Een mobiele telefoon had bijna niemand. Dat kun je je toch bijna niet voorstellen!
Couscous met tomaat, munt en een heleboel vinigrette, volgens de Marokkaanse slager zijn de kinderen er dol op en dat klopt
Ik maakte gisteren nog snel een verrukkelijk linzenhapje, al zeg ik het zelf, met een sjalotje, kleine tomaten en koriander, dat ik ondanks het fotogenieke uiterlijk niet heb gefotografeerd, omdat het al op was voordat ik het in de gaten had. Dat gaat me met de taboul?© niet gebeuren, ha.
In een oude Montagne laat de prei zijn zaadjes vallen, het mocht eens tijd worden. Mooi zo, ik ben dol op gratis. En nu maar eens proberen of het geen windeieren zijn. Ik doe drie zaadjes in een potje, dat Saar van haar tante D. heeft gekregen. Daar zaten oorspronkelijk knolletjes bij die je in de meegeleverde samengeperste aarde kon stoppen, maar die knolletjes bleken de dag na de overhandiging verdwenen.
We waren stomverbaasd. Weggegooid konden ze niet zijn, hier wordt namelijk nooit iets weggegooid, dat ook maar enigszins bruikbaar lijkt, dat is meteen ons grote probleem. Daarom denk ik dat het de muizen zijn geweest. In ieder geval, ik had een kabouterbloempotje met aarde en heb daar drie preizaadjes in gestopt.
Huppetee, daar gaan ze al:
Volgens de deskundigen moet ik dat pas in het voorjaar doen, hoewel die prei heel goed tegen vorst bestand is. Ik probeer er gewoon een serietje en zie wel of ze stranden of niet.
“Een Ervaringscertificaat is zinvol voor u. Bespreek de mogelijkheden met het leerwerkloket of met een aanbieder van een Ervaringscertificaat bij u in de buurt. Klik hier voor een overzicht van de dichtstbijzijnde aanbieders of leerwerkloketten. Mocht u zich nog verder willen verdiepen in wat een Ervaringscertificaat is en welk nut het voor u kan hebben, bekijk dan de brochure en de informatie op de informatiepagina over het ‘Ervaringscertificaat’.”
Leerwerkloket. Ervaringscertificaat. Welke gek verzint zoiets? Google ‘t maar, van mij krijg je het niet te horen, want ik ga die marketingonzin niet belinken.
Genoeg geluld, zou ik zeggen. Kijk liever naar een vermakelijk gesprek met Jan Blokker over o.a. de AOW.
NRC.tv.