Er kleeft caviabloed aan mijn handen

Die arme Soes had plotseling een dik voetje, eigenlijk handje, want het was de rechtervoorpoot. Nu heeft onze dierenarts absoluut geen verstand van cavia’s, dus daar nemen we de diertjes niet meer mee naar toe.
Iemand die een te vroeg geboren, stervende babycavia aan het infuus wil leggen, is een geldwolf, iets anders kan ik er niet over zeggen. Een bijna dode embryo aan het infuus! Ga nou toch weg! Die diertjes worden met honderden tegelijk gedumpt, waar bennen we in godsnaam mee bezig?
Nu vind ik dat wel iets om eens een keertje over na te denken. Hoever willen we met die zogenaamde dierenliefde gaan? Ik zag ooit – beroepshalve – foto’s van de hersentumoroperatie bij een of andere hond. Ja, als je geld zat hebt, ga dan vooral je gang. Of niet natuurlijk, want zit die hond daar op te wachten?
Ik wil in ieder geval niet dat die cavia sterft aan een rottend pootje en van de pijn, omdat ik nu eenmaal de verantwoordelijkheid voor het diertje op me heb genomen, met als bonus meteen een zeker schuldgevoel, en daar zit hem de kneep, schuldgevoel. Ik neem mijn verantwoordelijkheid, zeg ik op z’n Balkenendes. In de vrije natuur was hij allang opgevroten, die cavia bedoel ik, niet JP, omdat ze wit is, onze cavia, jaja, het is een vrouwtje, zeugje, zeggen sommige mensen. Ik ging dus naar een andere dierenarts, een met verstand van cavia’s.
Anyway, pootje met pus, verbandje, antibiotica, parasitair onderzoek vanwege iets te natte keutels en hopla: 78,- euro, naar boven afgerond, voor een cavia van bijna 7, die elk moment het loodje kan leggen. 19 % BTW. Bij ons in Frankrijk lachen ze zich hier een deuk om.

Ik wilde zeggen: kutterdekut, maar zei heel beschaafd, goejemorregen! Ik herinner me dat de dokter een aantal jaar geleden tijdens het consult eerst een offerte deed, voordat hij overging tot handelen, maar er wordt nu van uitgegaan, dat je dat allemaal voor je huisdier over hebt. Ik vind het volkomen idioot en wie spinnen daar garen bij? De dierenartsen, die heel begrijpelijk ook hun huur moeten betalen, alimentaties, hun assistentes, de belasting en de boekhouder, logisch. Voortaan vraag ik even van tevoren wat of dat het gaat kosten. En anders wijken we uit naar een dierenarts buiten Amsterdam, die zijn verbijsterend goedkoper.

Hier een ander exemplaar van de gepamperde non-humans, ene Bess, bijna 7 jaar, die – deze keer geluidloos – aan het dromen is. Die droom houdt plotseling op. En dan hebben we het niet over Kwint, die na bijna 4 weken kwakkelen met koorts en diarree, misschien nu genezen verklaard kan worden. Voor zolang het duurt. Niks as zorgen, mensen.