Frankrijk

Sjalotten en andere uien

Muildier met kar
Muildier met kar bij het hoogste punt van Roches

Dinsdagmiddag reed het gezinnetje eindelijk het erf op, terwijl ik net even met Paulette op haar moestuin over de moestuin aan het praten was, zodat ik de feestelijke aankomst miste. De computer is sinds die tijd nauwelijks opengeklapt, behalve dan naar de Tour te luisteren. De laatste 10 km keek ik steeds bij Paul op het grote scherm. Bij sommige etappes zat de kamer vol met nog meer tv-lozen, waardoor we in een klap terug waren in de jaren ’60, toen iedereen woensdag of zaterdag voor de enige TV in de buurt hing om Swiebertje of Pipo te kijken. Of de aankomst van Sinterklaas.

Knoflook

Donderdag gingen Siebe en ik net als vorig jaar naar de jaarlijkse markt in Roches, die al eeuwen op Sainte Madeleine (22 juli) wordt gehouden. Er wordt voornamelijk gehandeld in ui, knoflook, sjalot, meloen en wijn. De eerste en enige wijn die ik proefde had kurk, jammer dat de handelaar niet eerst even zelf had geproefd. We gingen trouwens helemaal niet voor de wijn, maar voor de grijze sjalotten. Overal waren sjalotten, alleen de grijze waren nergens te bekennen. Er waren er niet genoeg, zei de koopvrouw bij wie ik ze vorig jaar had gekocht, maar als ik ze per se wilde, moest ik naar de markt in Les Herolles komen.
(De markt in Les Herolles die elke 29ste van de maand wordt gehouden, is vanaf hier een uur rijden en dat zou nog daaraan toe zijn, als je niet vervolgens een uur of meer in de file voor het parkeren zou moeten staan, tenzij je voor 05:00 uur van huis gaat.)
E?¬©n mannetje verkocht ze als enige en van hem noteerde ik meteen het telefoonnummer voor plantsjalotjes (?‚Ć planter), die hij in de herfst zou kunnen leveren. Hij zwaaide een beetje op z’n benen en nam tussendoor een slok van van het biertje dat achter hem stond. Hopelijk klopt dat nummer. Toen we vertrokken, waren de parkeerregelaars gelukkig ook allemaal voorzien van een flesje pils. Ze hadden er lol in.

Ezelmarkt
Altijd ezels op de markt van Roches

Zaterdag werd de hele meute hier uitgenodigd door de buren van het Grote Huis, die hun 20-jarige huwelijk vierden. Ze schonken de heerlijke, maar verraderlijke champagnesoep, die ons op 1 januari ook al de das omdeed. Hoe laat ik in bed lag, weet ik niet meer, maar een uitje met de V?¬©hicules d’Epoque zat er zondagochtend niet in. Dan maar op 7 en 8 augustus naar Oude Wielen in Saint Laurent.

Even een kleine vakantie.

deux chevaux, dieren, eten, Frankrijk

L’Amicale Creusoise de V?¬©hicules d’Epoque

Peugeot van de secretaris van de club
Peugeot 404 van de secretaris van de club

Donderdag reed ik naar de markt en de 2takt-koning, die deze keer onder z’n werkbank wegkroop omdat de kettingzaag n??g niet klaar was, toen ik bemerkte dat een lampje op het dashboard bleef branden. H?¬Æ, verdamme, wat had dat nu weer te betekenen?
Oliepeil was aan de lage kant, het was 11:45, dus ik naar Valdi, want die gooit de tent om 12:00 sharp dicht en die kon me aan de juiste olie helpen. Zo gedaan, maar het lampje bleef branden. De kalmte was verdwenen – geboren zenuwlijer – en dus ging ik zonder boodschappen naar huis om daar systematisch stekkertje na stekkertje los te trekken tot ik hem vond: het bleek de remvloeistofverklikker. Wat daarmee aan de hand was, zag ik niet. Het niveau was sinds 4 jaar niet gedaald, van lekkage kon geen sprake zijn. Nadat ik Ruimzicht en het Eendeforum had lastiggevallen met mijn paniek (“Als het lampje brandt, onmiddellijk stoppen!”), besloot ik de ACVE, l’Amicale Creusoise de V?¬©hicules d’Epoque te mailen, met de vraag of ze misschien een garage in de buurt wisten, want hoe moet je 50 km zuidwaarts naar die veel te dure garage rijden, als je Onmiddellijk Moet Stoppen?


Ik ben lid van de ACVE, dat kun je wel zien

Om 10:00 vanochtend kwam een Peugeot ons paadje oprijden, terwijl ik met Siebe aan de skype hing. Ik begreep onmiddellijk waar die voor kwam: mij lid maken van de club. Na het invullen van allerlei papieren formulieren en het overhandigen van de contributie, kreeg ik plechtig de parafernalia van de club overhandigd: twee caps met de initialen ACVE, (een voor de bijrijder) en allerlei logo’s en borden waarmee je je auto kon versieren. De secretaris van de club verzekerde me dat er een geweldige 2cv-sleutelaar lid was, die reparaties blind kon uitvoeren. Kijk, now we’re talking. Gisteren hadden ze een uitje gehad en het volgende zou a.s. zondag zijn, of ik toch alsjeblieft ook mee wilde. Tuurlijk! Integratie!

Heksenboleet
Boleet

Nadat ik van dit gebeuren bij alle buren verslag had uitgebracht, was het tijd om eens een stukje met de motorzeis te maaien. Daar was ik nog geen 2 minuten mee bezig, of ik maaide een boleetachtige paddestoel van z’n sokken.
– Niet lekker, was het oordeel van Paul, het is een boleet, en waarschijnlijk niet giftig, maar deze hier wordt hier niet gegeten.
– Die zoeken we op, zei ik en ik kwam al snel tot de conclusie dat het de gladstelige Heksenboleet moest zijn, die volgens de gids “beperkt eetbaar” is, wat dat ook moge betekenen.
Ik lees dat ze zeer zeldzaam zijn en dat om die reden de “natuurvriend ze dan ook op zijn menukaart [zal] doorstrepen, ook al zijn ze goed van smaak. Nog belangrijker is het echter dat de biotopen waarin ze voorkomen bewaard blijven door ze tot natuurreservaat te verklaren.”
Dat gaat niet lukken, jongens.

De laatste

Tenslotte: bij de nestinspectie zag ik nog maar een jong. Ik durfde niet dichterbij te komen. De rest zit hopelijk ergens in de struikjes.

Frankrijk

Die tuin, die tuin

Een echte krop sla
Een echte krop sla

Dit is Winter Density, van Ton Vreeken, die hem weer heeft van Johnsons, een sla die tegen vorst kan. Die is voorlopig nog niet te verwachten, maar ik ga een paar kropjes laten doorschieten voor de zaadjes.
Niemand koopt of kocht hier ooit bloem- of groentezaad, of pootaardappelen, vertelde Lucienne, toen ik opschepte over mijn methode van aardappelpoten (een schilletje met een oog) of tomaten zaaien (een lekkere tomaat van de pitjes ontdoen). Iedereen laat een paar planten staan voor de zaden.
Ze had dit jaar jammer genoeg wel moeten kopen en ze was door het ziekenhuisverblijf ook al laat met sla geweest. Het komt goed uit dat ik bij elk bezoek een aantal kroppen meeneem. Tegen de hoeveelheden hier valt niet op te eten. En dan ben ik natuurlijk zo slim geweest nog meer te zaaien, ik lijk wel gek. Vorstbestendige sla, ja, ja, regeren is vooruitzien. Allemachtig. En ik heb niet eens de oorlog meegemaakt.
(Radijs. En meer peterselie. Vandaag extra bieten.)

Boerentuin
Boerentuin

Ik heb bijna de neiging geen enkele foto te laten zien, opdat de familie paf staat als ze hier volgende week aankomen. Maar ik ben zo trots op op het resultaat van niet eens zo verschrikkelijk veel arbeid, dat ik het graag laat zien. Ik heb dan ook nog nooit een echte serieuze moestuin gehad.

Ananasknol uit de Praxis
Ananasknol uit de Praxis

Deze beschouw ik ook niet als serieus, als ik kijk naar die van Paulette&co, die tientallen meters aardappel, aardbeien, tomaten, sla, prei, peterselie, uien, wortels en verzin maar een basic groente, heeft staan. Om niet te spreken over alle andere zaken die op het menu terechtkomen: konijn, kip, koe, eieren, varken, wild, paddestoelen, walnoten, slakken, paardesla, hazelnoten, wilde kersen, kastanjes, enzovoorts.
Wilde kersen? Ja, daarvan maak je een hele lekker clafoutis, zei ze. Ik kom om in de wilde kersen, bof ik even. Ik kan er alleen niet bij, dat is nu weer jammer.

De merels na 1 week
Zijn dit dezelfde van een week geleden? Ja.

Morgen meer over de merels (zijn ze de deur al uit?), venkel, zonnebloemen, internetaankopen, maaien, stress met de 2cv en de Tour kijken bij de buren. En boeken. Ik lees lekker door.

Foto’s ook via twitter online gezet.

Frankrijk

Quatorze Juillet

1 Comment

La Creuse
La Creuse bij nacht

De dagen vliegen voorbij en ik neem de tijd niet om een stukje te schrijven, vooral omdat ik alles feitelijk al heb getwitterd.
Het baasje van de kippen is weer terug, maar gelukkig komen de dames nog steeds aanhollen, als ik langsloop. Het helpt wel als ik stiekem wat sla over de schutting gooi.

Ik hielp van de week met hooirollen duwen, pousser des bottes, de logistiek van de moderne hooiberg. De rollen worden door Jean-Pierre van het land gehaald en vervolgens met de grote cocktailprikker op de juiste plek gehesen. Het grondpersoneel – op de hooizolder – rolt en duwt die dingen in het gelid, zodat de alles erin kan. Het is een kwestie van ervaring en ruimtelijk inzicht. En een beetje lichaamskracht, want als je het handig aanpakt, valt het wel mee. Draaien, rollen, omver duwen, schuiven. Enzovoorts.
In afwachting van een nieuwe lading konden we (de moeder van JP en ik) ondertussen mooi het leven doornemen.

‘s Middags ging ik even naar de grootmoeder (89) van JP, die niet meer mee mag doen met al die agrarische feestelijkheden en daar heftig tegen protesteert. Ze is fysiek wel heel kwetsbaar, als je haar zo ziet. Ik leg haar eerst uit dat je als je ouder wordt sneller je botten breekt. Die moderne fratsen worden met een handbeweging weggewoven.
– Ik ben heel gezond! Ik ben nooit ziek!
Wat waar is. Dan maar ander geschut:
– Het is verboden om na je 85ste nog te helpen met hooien, dat is een feit.
Ze weet dat ze voor het lapje wordt gehouden, moet toch lachen en laat zich gemakkelijk afleiden als ik vraag wie die gezellige baby’s op de foto zijn.
Toen haar dochter thuiskwam voor een hapje en zei dat ze weer verder ging, stond ik op om mee te gaan. Protest van grootmoeder:
РH?©! Hier blijven! Je kwam voor mij! Ga zitten!
Ik moest beloven snel weer te komen. Ok, ok, beloofd, beloofd.
Door die hooilogistiek was ik te laat voor de finish van de Tour, die ik immers elke dag bij Paul kijk. Een schitterende etappe volgens Paul, waarbij ons beider favoriet, Andy Schleck in het geel was ge?´indigd.

Vuurwerk
Vuurwerk

Gisteren ging ik met weer andere buren vuurwerk kijken in het idyllische dorp La Celle Dunoise, waar de Creuse doorheen stroomt. Het caf?¬© aan het water was van de ouders van de buurman geweest, vertelde hij, terwijl we op de brug met z’n allen op het vuurwerk stonden te wachten. Een keer had het water een halve meter hoog in de gelagkamer gestaan, op 6 okober 1956. Hij wist de datum nog precies.
De laatste eigenares, bij wie we nog eens een hapje hadden gegeten (pas grande chose) na het tekenen van het voorlopig koopcontract, had de tent van de hand moeten doen, omdat ze dronk. Mij leek toentertijd eerder de man aan de drank. Allemaal hearsay, en het waren trouwens ook Engelsen, dus dat klopt.

Dansen
Dansen

Na het vuurwerk werd er gedanst op vrolijke plattelandsmuziek met veel accordeon, vooral door kinderen, oudere dames met elkaar en vaag bewegende pubermeisjes, die vooral door de jongens aan de kant in de gaten werden gehouden. Kortom, het bekende werk, geen agressie, geen dronken mensen, maar een knus en kneuterig dorpsfeest.

Dagelijks leven in Frankrijk